Jolanta Owidzka - Włókno i przestrzeń
wernisaż: 3 luty 2007, godz. 12.00
Tkaniny i prace na papierze z kolekcji artystki, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, kolekcji PLL-LOT, a także innych przedsiębiorstw i galerii.
Jolanta Owidza studiowała w latach 1945–1950, w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Krakowie i na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Warszawie; dyplom otrzymała w pracowni tkaniny prof. Eleonory Plutyńskiej (1952). W latach 1952-1957 pracowała w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. Jej indywidualna wystawa w warszawskiej Zachęcie w 1960 r. jest jedną z wystaw, które rozpoczynają historię polskiej tkaniny nowoczesnej, która była zjawiskiem nowatorskim w skali międzynarodowej i odniosła światowy sukces. Jolanta Owidzka prezentowała prace na prestiżowych wystawach tkaniny w świecie, m. in. I, II i V Biennale Tkaniny w Lozannie 1962, 1965 i 1971, Biennale w Sao Paulo w 1965 i na wystawie międzynarodowej w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku 1969. Eksperymentowała, ale pozostała wierna technikom tkackim; uczestniczyła w wystawach i plenerach, w kraju i na świecie, na których spotykają się twórcy “sztuki włókna”. Nie związała się z żadną polską uczelnią, ale uczyła we własnej pracowni w Warszawie, w ośrodkach i uczelniach za granicą, m.in. Japonii i Stanach Zjednoczonych. Zrealizowała około 50 monumentalnych tkanin do reprezentacyjnych wnętrz - teatrów, filharmonii, hoteli i banków. W Radomiu zorganizowała dotychczas dwie wystawy indywidualne, w latach 60. (1964 i 1969); odbywały się w czasie największych światowych sukcesów artystki. Zaprojektowała wówczas - był rok 1964 - do foyer nowej sali koncertowej w Radomiu dwie tkaniny; “Symfonia” i “Akord” wiszą w tym wnętrzu do dziś. Zrealizowała także tkaniny dla Urzędu Miasta i dla statku Radom. Wiele jej dzieł znajduje się w kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie. W 1999 r. podarowała do zbiorów Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu tkaninę „Czarne i srebrne” z 1965 r.; to jedno z serii czterech dzieł, które pokazane zostały na Biennale w Sao Paulo, a potem dwa z nich w latach 1968-1969 na wystawach w USA i Kanadzie.
Powrót
Tkaniny i prace na papierze z kolekcji artystki, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, kolekcji PLL-LOT, a także innych przedsiębiorstw i galerii.
Jolanta Owidza studiowała w latach 1945–1950, w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Krakowie i na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Warszawie; dyplom otrzymała w pracowni tkaniny prof. Eleonory Plutyńskiej (1952). W latach 1952-1957 pracowała w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. Jej indywidualna wystawa w warszawskiej Zachęcie w 1960 r. jest jedną z wystaw, które rozpoczynają historię polskiej tkaniny nowoczesnej, która była zjawiskiem nowatorskim w skali międzynarodowej i odniosła światowy sukces. Jolanta Owidzka prezentowała prace na prestiżowych wystawach tkaniny w świecie, m. in. I, II i V Biennale Tkaniny w Lozannie 1962, 1965 i 1971, Biennale w Sao Paulo w 1965 i na wystawie międzynarodowej w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku 1969. Eksperymentowała, ale pozostała wierna technikom tkackim; uczestniczyła w wystawach i plenerach, w kraju i na świecie, na których spotykają się twórcy “sztuki włókna”. Nie związała się z żadną polską uczelnią, ale uczyła we własnej pracowni w Warszawie, w ośrodkach i uczelniach za granicą, m.in. Japonii i Stanach Zjednoczonych. Zrealizowała około 50 monumentalnych tkanin do reprezentacyjnych wnętrz - teatrów, filharmonii, hoteli i banków. W Radomiu zorganizowała dotychczas dwie wystawy indywidualne, w latach 60. (1964 i 1969); odbywały się w czasie największych światowych sukcesów artystki. Zaprojektowała wówczas - był rok 1964 - do foyer nowej sali koncertowej w Radomiu dwie tkaniny; “Symfonia” i “Akord” wiszą w tym wnętrzu do dziś. Zrealizowała także tkaniny dla Urzędu Miasta i dla statku Radom. Wiele jej dzieł znajduje się w kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie. W 1999 r. podarowała do zbiorów Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu tkaninę „Czarne i srebrne” z 1965 r.; to jedno z serii czterech dzieł, które pokazane zostały na Biennale w Sao Paulo, a potem dwa z nich w latach 1968-1969 na wystawach w USA i Kanadzie.
Powrót
