JOANNA BIELAWSKA - Grafika
wernisaż: 3 marca 2005, godz:15.00
„W linorytach Joanny Bielawskiej uderzają nas przede wszystkim czystość i zwięzłość przemyślanych kompozycji, trafiona relacja wielkości i położenia obrazowych składników dzieła, z wrażliwością przeczute i zestawione barwy [...]
Choć liczne prace cechuje sugestywność elementów wyrazowych przywołujących konkretne formy przedmiotowe, a niektóre z grafik nawet w tytule odwołują się do świata rzeczywistych przedstawień - linoryty Joanny Bielawskiej przynależą w większości do domeny sztuki nieprzedstawiającej. Wyraźnie odczuwamy jednak, że w tle wielu kompozycji stoją tradycyjne motywy, takie jak pejzaż czy martwa natura.
Joanna Bielawska nawiązuje do zjawisk natury, ale ich nie naśladuje. Motywy źródłowe, sprowadzone w warstwie obrazowej do płaskich form geometrycznych, dzięki kompozycji, barwie, czasem światłu, oddają charakter i atmosferę rzeczywistych obiektów i zjawisk. Samotność form wyjętych z otaczającego świata rodzi spokój, ale i zadumę [...]”
Dariusz Leśnikowski
/fragment tekstu zamieszczonego w folderze wystawy/
Powrót
„W linorytach Joanny Bielawskiej uderzają nas przede wszystkim czystość i zwięzłość przemyślanych kompozycji, trafiona relacja wielkości i położenia obrazowych składników dzieła, z wrażliwością przeczute i zestawione barwy [...]
Choć liczne prace cechuje sugestywność elementów wyrazowych przywołujących konkretne formy przedmiotowe, a niektóre z grafik nawet w tytule odwołują się do świata rzeczywistych przedstawień - linoryty Joanny Bielawskiej przynależą w większości do domeny sztuki nieprzedstawiającej. Wyraźnie odczuwamy jednak, że w tle wielu kompozycji stoją tradycyjne motywy, takie jak pejzaż czy martwa natura.
Joanna Bielawska nawiązuje do zjawisk natury, ale ich nie naśladuje. Motywy źródłowe, sprowadzone w warstwie obrazowej do płaskich form geometrycznych, dzięki kompozycji, barwie, czasem światłu, oddają charakter i atmosferę rzeczywistych obiektów i zjawisk. Samotność form wyjętych z otaczającego świata rodzi spokój, ale i zadumę [...]”
Dariusz Leśnikowski
/fragment tekstu zamieszczonego w folderze wystawy/
Powrót
