Jerzy Samulski, Krzysztof Saj - Nowe twarze w fotografii

Jerzy Samulski zaprezentuje cykl zdjęć wraz z prezentacją multimedialną p.t.: "Chwile skupienia", natomiast Krzysztof Saj - cykl fotograficzny p.t.: "Reflexity".

Jerzy Samulski - "Chwile skupienia"
"Seria fotografii p.t.: „Chwile skupienia” - to zdjęcia, które powstały pod wpływem inspiracji „Stanami nadrealności” – zestawem fotografii z 2005 roku, który w dużym stopniu ukierunkował i zdominował moje dalsze działania jako fotografa.
Prezentowana seria fotografii pomyślana jest, jako dzieło bez początku i końca. Tematem „Chwil skupienia” jest szeroko rozumiana kondycja człowieka, on sam i piętno, jakie po sobie zostawia, specyficzne ślady swojej obecności, układanka elementów piękna i brzydoty, głębszego sensu i banału, sztuki i kiczu. Fenomen człowieka, istoty kontrowersyjnej i pełnej sprzeczności, istoty inteligentnej - kierującej się rozumem i emocjami, ale też i bezrozumnej, szlachetnej i zarazem grzesznej, jedynej w swoim rodzaju, istoty stworzonej przez Boga, lub może - nawet jak wolą inni - istoty, która wymyśliła Boga?
Częścią I. wystawy są „Stany nadrealności” – swoisty prolog dla „Chwil skupienia” - prace z tej serii prezentowane były wcześniej na wystawach we Wrocławiu, Żarach i Brzegu.
Częścią II. wystawy jest nowa seria zdjęć, która powstawała w okresie późniejszym – (w serię tę wplecione zostały również niektóre prace, wybrane z części I.). Ta część wystawy ma formę pętli said-show, do której można w dowolnym momencie wejść i z której można w dowolnym momencie wyjść. To obserwator decyduje o tym, kiedy to nastąpi, nie ma jednak wpływu na to, co w wybranym przez siebie momencie wirtualnej rzeczywistości zastanie. Tak, jak nie można ingerować w zastaną, otaczającą nas rzeczywistość oraz przyspieszyć, ani zatrzymać czasu, tak samo nie można, ani zatrzymać pokazu, ani zobaczyć wszystkich fotografii jednocześnie. W prezentowanym pokazie, w moich „Chwilach skupienia” dominują i wzajemnie się przenikają trzy elementy: ślady, ludzie i przestrzeń. Elementy, których znaczenia w moim odczuciu są następujące:
„Ślady” – to pokazana subiektywnie wielowarstwowość znaczeń. To efekty i skutki obecności człowieka odciśnięte na drewnie i w kamieniu, na betonie i asfalcie, na szybach i na metalu, na ziemi.
„Ludzie” – to byt pozostający w ciągłym ruchu. Różnorodni, ekspresyjni, pełni uczuć i emocji, pełni swoistego piękna, ale i swoistej brzydoty – tak samo jak ślady, które po sobie pozostawiają.
„Przestrzeń” – to byt w ujęciu dosłownym i w znaczeniu umownym – to lotność i ulotność, to miejsce, gdzie nasze myśli „szybują jak wiatr”, odbijając się od kolejnych śladów pozostawionych przez człowieka. To refleksja nad naszym narodzeniem, byciem i przemijaniem.

Kiedy oglądam po raz kolejny swoje zdjęcia, pojawiają się nowe pytania o to, jak można opisać istotę zebranych obrazów? Odbiór tych prac przy każdym nowym oglądzie podlega jednak ciągłej ewolucji. Patrząc po raz kolejny na zdjęcia, uświadamiam sobie niezmiennie to, że stara, odrapana ściana, że krajobraz, w którym uchwycone zostały jakieś elementy ingerencji człowieka, może być przesiąknięty ludzkimi emocjami i trudnymi do odgadnięcia ich zawiłymi losami. Okazuje się też, że ślady pozostawiane przez ludzi, mogą być odczytywane przez każdego obserwatora za każdym razem inaczej.
Kiedy oglądamy ludzkie ślady, tkwiące w jakiejś przestrzeni, umiejscowione gdzieś na styku „betonu i powietrza”, ślady będące efektem czyjejś pracy, lub czyjegoś zaniechania, okazuje się, że nic nie jest oczywiste. Na styku materii i powietrza pojawia się bowiem coś jeszcze, a kontekst w jakim patrzymy na materię, staje się ważniejszy od samej materii. Okazuje się, że czyjaś intencja włożona w budowanie swojej rzeczywistości, może być sprzeczna z odbiorem kogoś drugiego. Wzajemne przenikanie się naszych światów, naszych przestrzeni powoduje, że powstająca w ten sposób przestrzeń publiczna, staje się wielowarstwowa i wieloznaczna. Wkraczając głębiej do tej przestrzeni, zadając sobie trochę trudu zobaczenia tego, co na co dzień jest niewidoczne, doznajemy nowego rodzaju przeżyć.
Przyjmując takie rozumienie przestrzeni publicznej, w której ścierają się ludzkie emocje, ludzkie losy i ludzkie dokonania, chwile skupienia, które towarzyszą przy robieniu, a potem przy oglądaniu zdjęć, są odkrywaniem własnych stanów emocji, próbą zobaczenia i zrozumienia czegoś więcej i zrozumienia nowych znaczeń.
Fotografując ludzi, pozostawiane przez nich ślady i przestrzeń, w jakiej dokonuje się ich obcowanie ze światem, nie sposób nie zauważyć szczególnych związków, jakie się zawiązują w sferze materialnej i duchowej, związków wzajemnie się przenikających, zmieniających się w czasie i w naszych emocjach. Tak, jak nigdy nie udaje nam się wejść dwa razy do tej samej rzeki, tak i nigdy nie udaje nam się widzieć dwa razy takiej samej rzeczywistości. Tak, jak nigdy nie udaje nam się zrobić dwa razy takiego samego zdjęcia, tak i nigdy nie uda nam się dwa razy zobaczyć na tym samym zdjęciu tego samego." /Jerzy Samulski/

Krzysztof Saj - „Reflexcity”
"Fotografia miejska jest jego pasją. Jak sam podsumował ten cykl: "Miasto jest dla mnie sceną, na której każdego dnia zmienia się scenografia. Bywam na tej scenie, obserwuję akcję, zaglądam za kulisy... i chwytam umykające zdarzenia. Temu służy moja miejska fotografia. Wyłapuję obrazy rzeczywistości, odsłaniającej się w momentach nieoczywistych - momentach decydujących o naciśnięciu spustu migawki. To, co otrzymuję – fotografia - jest syntezą mojego widzenia i moich odczuć wprojektowanych w tę rzeczywistość. Moja fotografia jest moją rzeczywistością."
Wystawa prezentowana w Galerii Sztuki Najnowszej jest wybranym zbiorem kilkunastu fotografii, które powstawały w różnym czasie i miejscach, które są jednak reprezentatywne jeśli chodzi o różnorodność postrzegania otaczającego go świata. Jest to rodzaj fotografii tzw. „czystej”, która jest zapisem obrazu zastanej sytuacji, bez ingerencji nowoczesnych programów graficznych, czy inscenizacji danej sytuacji.
Krzysztof Saj kontynuuje tutaj ideę fotografików, których ceni – takich jak Henri Cartier Bresson, czy Arno Fisher. Interesuje go tematyka, która jest zainspirowana pulsującym życiem miasta, przenikanie się ludzi i bilbordów - tego, co statyczne, z tym, co jest w ruchu. Ciekawe zestawienia mieszkańców miast z ich otoczeniem w postaci tego wszystkiego, co jest z miastem związane: reklam, światła, ruchu ulicznego, architektury, sztuki; zarówno codziennych sytuacji, jak wielkich wydarzeń, ulotnych chwil i anonimowych ludzi, którzy dzięki uwiecznieniu na zdjęciu zostają zapamiętani. Powstały zapis to właśnie „Reflexcity”, czyli miasto złapane „na gorąco” dzięki szybkiej reakcji autora.
Ten ciągły ruch, gwar, zmiany, które następują, są jego inspiracją i dają możliwość nieograniczonych możliwości tworzenia, chwytania efemerycznych chwil, bez znudzenia się tą tematyką.
Zdjęcia z wystawy w Galerii Sztuki Najnowszej są czarno – białe, gdyż w tej stylistyce artysta czuje się najlepiej. Obecna prezentacja podsumowuje pewien etap twórczości Krzysztofa Saja, jednak zamierza on zajmować się nadal takim rodzajem fotografii reportażowej, podejmując nowe projekty. " /Anna Kania-Saj/


Powrót