Jerzy Grochocki - Obrazy Przestrzeni

Po latach nieobecności w ZPAP moja obecna wystawa w Domu Artysty Plastyka w Warszawie jest jakby mała retrospektywa, a dwie salki galerii 7638 w swym charakterystycznym dwoistym podziale czerni i bieli, doskonale wpisują się w moja twórczość.
Chcąc dotknąć jakiejkolwiek istoty zagadnienia i w pełni ja zrozumieć, należy szukać przeciwieństwa. Każde przecież postawione zadanie, każda myśl twórcza i każde działanie w naturze, nosi w sobie dwoistość, a sile elementu poznamy przez porównanie. Sile bieli uświadamiamy sobie w opozycji do siły czerni i odwrotnie. Glebie przestrzeni do płaskości płaszczyzny. Pion do poziomu, a słowo “TAK” do łlowa “NIE”.
Ta dwoistość dana nam przez naturę odnosi się do wszystkich form życia fizycznego, do wrażliwości emocjonalnej, wyobraźni pojęć abstrakcyjnych, stosunków miedzy ludzkich. Porównać możemy wszystko i dla wszystkich porównań znaleźć miernik, a zatem znaleźć i stosować “skale porównań”. Jeśli sztuka ma być rozpoznawalna jako obiekt twórczej myśli artysty, nie może być chaosem. W przeciwnym razie pozbawieni byli byśmy możliwości wartościowania i oceny. Logiczną konsekwencją, więc jest, że sztuka nie może powstawać z przypadku, jeśli przypadek rozumiemy jako niekontrolowany chaos.
Tworząc obiekty sztuki niewątpliwie czerpię z trzech źródeł artystycznej informacji, takich jak:
1. Mój system "Czterech Znaków Płaszczyzny i Czterech Obszarów Przestrzeni", który uogólnia pojęcia wszystkich znaków i wszystkich przestrzeni. System ten wyróżniając cztery barwy: czarna, złota, srebrna i biała również pozwala na uogólnienie wszystkich kolorów.
2. Intuicja artystyczna.
3. Świadomość i wiedza o integralności związanej ściśle ze związkiem między punktami odniesienia w przestrzeni natury, a punktami odniesienia w przestrzeni analitycznej wyobraźni. To pozwala zauważyć jak głęboko sztuka jest tkwi w pojęciach filozoficznych, które kierują twórczością artysty i odkrywają sens tej twórczości, która winna być: świadoma, niezależna, konstruktywna i odkrywcza.

Moja twórczość należy do postmalarskiego, abstrakcyjnego ruchu w sztuce, mając w swej wypowiedzi zarówno spuściznę konstruktywizmu, minimalizmu i sztuki konkretnej.
Niewątpliwie moje kompozycje są wynikiem stosowania logicznych systemów, często opartych na ciągach matematycznych i liczbowych, wychodzących z płaskiego obrazu w trójwymiarową przestrzeń. W moich pracach można by znaleźć element symbolu, ale absolutnie nie w znaczeniu narracyjnym, a wyłącznie pojęciowym.
Dążąc do twórczej perfekcji, świadomość podpowiada, że doskonałość idei jak i realizacji, tak jak każda doskonałość, istnieje wyłącznie w wyobraźni. Nie ma prostej linii, ani idealnego kwadratu. Może wiec doskonałość jest w niedoskonałości, a w niej należy szukać "idealnej prostej" tam gdzie wszystko jest krzywe, gdzie kora wyznacza prostą pnia i gdzie "... są tylko pionowe horyzonty...", a w rytmie Geometrii Natury szukać poezji słów zamieniając je na imiona.


Powrót