Jarosław Kozłowski - Continuum XXVIII
Pierwsze działania rysunkowe realizowane przez Jarosława Kozłowskiego pod koniec lat 70. miały swoje odrębne tytuły. Performance zaprezentowany w Dłusku nosił tytuł Ułan i dziewczyna (1978) i był przewrotną próbą wpisania się w kontekst tradycji polskiej historii sztuki. Kolejny - Leda z łabędziem (1978) mierzył w tradycje historii sztuki europejskiej, dla Mona Lizy w czwartym wymiarze (1979) odniesieniem był kontekst sztuki światowej. Tu i teraz (1980) było wpisaniem się w sztukę aktualną, Rysunek z komentarzem nawiązywał do tematu wystawy (Rysunki i komentarze), w ramach której był prezentowany, w Demonstracji (1980) autor podkreślał pedagogiczny aspekt działań demonstrowanych studentom, Indywidualne mitologie (1980) towarzyszyły jego wystawie pod tym samym tytułem. Poczynając od 1988 roku wszystkie kolejne działania objęte są wspólnym tytułem Continuum i zmieniającą się numeracją. W Continuum I po raz pierwszy pojawia się budzik odmierzający czas schnięcia tablicy dokładnie wycieranej po uprzednim zarysowaniu jej powierzchni białą kredą. Kolekcja 27 unieruchomionych budzików jest pozostałością zrealizowanej dotychczas serii Continuum. Każde działanie przebiega według tego samego scenariusza, każde różni się czasem i miejscem. Powtarzane od przeszło trzydziestu lat, każde kolejne działanie okazuje się dla ich autora nowym doświadczeniem: Powtarzam te same czynności, ale za każdym razem wyzwala się we mnie nowa energia, nowe emocje, nowa złość i każdorazowo to jest to rzeczywiście czymś pierwszym i nowym. "Continuum" wymaga fizycznego wysiłku. Z upływem lat moja dyspozycja fizyczna zmienia się i, jakkolwiek staram się rysować tak samo, za każdym razem inaczej rysuję, bo kreda łamie się raz częściej, raz rzadziej, powierzchnie tablic są różne, itd. Za każdym razem jest inny czas, inna przestrzeń, inna publiczność i inna interakcja między nami. Więc każde kolejne wykonanie performance'u to dla mnie nowe przeżycie (...) niczego nie da się powtórzyć.
Powrót
