Jan Smaga i Aneta Grzeszykowska oraz Zofia Rydet
wernisaż: 13 października 2006, godz. 19.00
Pomysł równoległego zaprezentowania prac z ostatnich lat Jana Smagi i Anety Grzeszykowskiej oraz selekcji historycznych już fotografii Zofii Rydet narodził się z chęci ujęcia pewnych zagadnień polskiej fotografii konceptualnej jako nietypowego ciągu przyczynowo-skutkowego, pełnego zaskakujących analogii i korelacji. Inspiracje nie zawsze są bezpośrednie, a tzw. odkrycia artystyczne, mimo usilnych działań historyków sztuki, rzadko układają się w ciągi chronologiczne. W większym stopniu niż z linearnym postępem mamy do czynienia z ruchami spiralnymi, niekończącymi się powrotami, promieniście rozchodzącymi się wiązkami zależności. Pokazując w tym samym czasie „Projekty” Smagi i Grzeszykowskiej (prace z lat 2001-2006) oraz „Zapiski” Rydet (na które składają się wybrane fotografie z cykli „Ginące zawody” i „Zapiski socjologiczne”) podkreślono istnienie wątków obecnych od kilku dekad na marginesie powojennej sztuki polskiej – dokumentalnego zdyscyplinowania, fascynacji archiwami czy też zainteresowania relacjami między architekturą a sferą prywatną.
Powrót
Pomysł równoległego zaprezentowania prac z ostatnich lat Jana Smagi i Anety Grzeszykowskiej oraz selekcji historycznych już fotografii Zofii Rydet narodził się z chęci ujęcia pewnych zagadnień polskiej fotografii konceptualnej jako nietypowego ciągu przyczynowo-skutkowego, pełnego zaskakujących analogii i korelacji. Inspiracje nie zawsze są bezpośrednie, a tzw. odkrycia artystyczne, mimo usilnych działań historyków sztuki, rzadko układają się w ciągi chronologiczne. W większym stopniu niż z linearnym postępem mamy do czynienia z ruchami spiralnymi, niekończącymi się powrotami, promieniście rozchodzącymi się wiązkami zależności. Pokazując w tym samym czasie „Projekty” Smagi i Grzeszykowskiej (prace z lat 2001-2006) oraz „Zapiski” Rydet (na które składają się wybrane fotografie z cykli „Ginące zawody” i „Zapiski socjologiczne”) podkreślono istnienie wątków obecnych od kilku dekad na marginesie powojennej sztuki polskiej – dokumentalnego zdyscyplinowania, fascynacji archiwami czy też zainteresowania relacjami między architekturą a sferą prywatną.
Powrót
