Jan Ferenc - Księga przestrzeni

Jan Ferenc wybrał dla swej twórczości trudną drogę - zredukował stosowane przez siebie środki przekazu do minimum – do czerni i bieli rysunku. Skromne, wysublimowane, z pozoru jednorodne kompozycje wydają się być książką, w której Jan Ferenc powoli, krok po kroku zapisuje siebie.
Kompozycje, swoiste medytacje, wymagające maksymalnego skupienia, można postrzegać jako próby wydobycia istoty współczesnego życia, ruchu, rytmu miasta, ciszy natury. Ślad narzędzia wydaje się być dla artysty „symboliczną mową ducha”, która wchodzi w głąb zjawisk czy uczuć, poznaje i rejestruje ich istotę. Powierzchnie pokryte znakami komponowane są za pomocą mnożenia efektów wynikających z różnorodności form czy światła, innym razem proces ten odbywa się na drodze eliminacji.
„Wkradające się” światło w korpus, ciało cienia, zbudowanego z zawiłego układu drobnych form, stanowi o nastroju, ale także i o odbiorze dzieła. Pobudza uczucia i odczucia patrzącego, a nie wyjaśnia tematu. Cisza bijąca od tych kompozycji zakłócona jest wyrazistymi akcentami, niczym słowami o dużej wadze, które słyszymy w zestawie wielu zdań.




Powrót