Jan Bortkiewicz - Gra w czerwone
wernisaż: 31 września 2007, godz. 17.00
Podjęta przed trzydziestu laty przez Jana Bortkiewicza gra, będąca niejako repliką dziecięcej gry w zielone, zaowocowała cyklem zdjęć i kolaży, których owocem polowań, refleksji czy małych odkryć jest czerwień. Biologiczno-wiosenna zieleń zastąpiona została przez wszędo-bylską, zadomowioną w wielu dziedzinach naszego życia i wyobraźni czerwień. Czerwień otwiera skalę barw w widmie słonecznego światła dostępną naszemu wzrokowi. Czerwień krwi symbolizuje skarb życia większości istot naszej planety. Agresywność czerwieni atakuje nas z tysięcy znaków drogowych, zakazujących czegoś lub nakazujących. Czerwień zajmuje poczesne miejsce w heraldycznej symbolice, figuruje na większości państwowych sztanda-rów. Ta różnorodność sytuacji i relacji naszych spotkań z czerwienią, pomnożona jeszcze przez całą skalę odcieni znajdujących się między fioletem a zmierzającym ku żółci kolorem pomarańczowym sprawia, że młodzieńcza gra, jaką Jan Bortkiewicz podjął przed laty, zdąży-ła się rozrosnąć do problemu o wymiarach kosmicznych. /Jan Tarasin, 2007/
Powrót
Podjęta przed trzydziestu laty przez Jana Bortkiewicza gra, będąca niejako repliką dziecięcej gry w zielone, zaowocowała cyklem zdjęć i kolaży, których owocem polowań, refleksji czy małych odkryć jest czerwień. Biologiczno-wiosenna zieleń zastąpiona została przez wszędo-bylską, zadomowioną w wielu dziedzinach naszego życia i wyobraźni czerwień. Czerwień otwiera skalę barw w widmie słonecznego światła dostępną naszemu wzrokowi. Czerwień krwi symbolizuje skarb życia większości istot naszej planety. Agresywność czerwieni atakuje nas z tysięcy znaków drogowych, zakazujących czegoś lub nakazujących. Czerwień zajmuje poczesne miejsce w heraldycznej symbolice, figuruje na większości państwowych sztanda-rów. Ta różnorodność sytuacji i relacji naszych spotkań z czerwienią, pomnożona jeszcze przez całą skalę odcieni znajdujących się między fioletem a zmierzającym ku żółci kolorem pomarańczowym sprawia, że młodzieńcza gra, jaką Jan Bortkiewicz podjął przed laty, zdąży-ła się rozrosnąć do problemu o wymiarach kosmicznych. /Jan Tarasin, 2007/
Powrót
