Jakub Jakubowski - Malarstwo
Mroczne obrazy Jakuba Jakubowskiego mówią poprzez znaki i symbole. Kształtowane pięknie prace przywodzą na myśl klasyka malarskiej materii, Jana Lebensteina, czy też religijne malarstwo Stanisława Rodzińskiego. Ale poza wyśmienitą fakturą, którą uzyskać może każdy porządnie wykształcony malarz, w obrazach Kuby widzę strach przed brakiem odpowiedzialności. Artysta sprzeciwia się wobec biernej postawy w milczeniu, przywołując ewangeliczny symbol Piłatowej miski. Przypomina wprost o winie „umywania rąk”, o winie przemilczania tego, co w nas /niesamowite/, co nas przekracza i przerasta. To właśnie artyści mają często odwagę wskazać na Freudowskie pojęcie /niesamowitego/ (/das Unheimliche/). „Owo niesamowite nie jest tak naprawdę niczym nowym czy obcym, lecz jest czymś od dawna znanym życiu psychicznemu, czymś, co wyobcowało się z niego za sprawą procesu wyparcia. (...) Niesamowite jest czymś ongi samowitym, od dawna znajomym. Przedrostek /nie/ (/un/) w tym słowie jest znamieniem wyparcia”. Dodajmy: wyparcia dwojakiego rodzaju lęków – przed seksualnością i śmiercią. Albowiem boimy się zwłaszcza odpowiadać za czyny, które dotyczą tych dwóch sfer. Obrazy Kuby ukazujące „miskę Piłata” przypominają o utracie odpowiedzialności, o braku naszej osobowości, „twarzy” i „wnętrza”.
Powrót
Powrót
