Jadwiga Janus - Rzeźba, rysunek

Sztuka Jadwigi Janus we wszystkich etapach twórczych dokonań rzeźbiarskich zawsze odwoływała się do emocji, a jej odbiór to niezmiennie doświadczenie intuicyjne. Ta rzeźba zawsze była na swój sposób figuratywna, ale - poza projektami pomników i kilkoma nielicznymi i bardzo osobistymi realizacjami portretowymi - artystka nie próbowała nigdy odtwarzać wprost form przedstawiających ani nawiązywać w sztuce do świata realnie znanego. Można jedynie w jej bardzo autonomicznym obrazowaniu, dopatrywać się inspiracji czerpanych z paleontologii, z analizy struktur kostnych, ze śladów przyrodniczych czy nierozpoznanych przez naukę wykopalin.(…) Można widzieć w dziele Jadwigi Janus także ślady wyraźnego dyskursu między dwiema formami: tymi bardziej wymiernymi, zaczerpniętymi niby z architektury oraz tymi, które są projekcją zoomorficznych kształtów, wyzwolonych od geometrycznych rygorów. Małe rzeźby odlane w brązie, obok użycia do ich stworzenia szlachetnej metody odlewów na tzw. wosk tracony, są swoistym przykładem takiej ideowej dychotomii. Jest w nich przede wszystkim zawarta jasna, pięknie zarysowana harmonia między bryłą a prześwitami, pozwalająca, z niesłabnącym efektem estetycznym, oglądać te miniatury rzeźbiarskie z dowolnie wybranego punktu obserwacji. Można widzieć w tych rzeźbach, które artystka nazwała Zwierzoczłekoowadami tylko eksperyment formalny - kiedy z kanciastych „uporządkowanych” form wykształcają się poszarpane, zbrylone lub obłe formy całkowicie odmienne - ale można też dostrzec ewidentną metaforę ukazującą jak gdyby ewolucyjny proces zamiany dwóch odrębnych bytów. Tu pamięć artystki o obserwowanych w naturze procesach powolnego ginięcia, przeistaczania, atrofii, rozpadu stworzyła wyraźną rzeczywistość symboliczną.

Kurator - Gustaw Romanowski