Jacques-Henri Lartigue - fotografia
tytuł wystawy: „Lartigue w szkole gry”
Na ekspozycji znajdzie się ponad 120 fotografii artysty.
Jacques-Henri Lartigue (1894-1986) należy do ścisłego grona klasyków fotografii tworzących jej historię w pierwszej połowie XX wieku. Ta najzupełniej prawdziwa informacja zaczyna budzić zdumienie, kiedy dopełni ją następne zdanie: fotograf ten stał się sławny ze swoich zdjęć wykonanych wówczas, kiedy był w wieku od lat ośmiu do szesnastu. To niezwykłe zjawisko, jakim jest jego dzieło, wskazuje, że w obrazie fotograficznym jako formie wizualnej rejestracji istnieje ogromne spektrum możliwości, często bardzo od siebie odległych. Na początku drugiej połowy dwudziestego wieku, kiedy dla fotografii i dla sztuki zostały odkryte wczesne fotografie Lartigue’a, oczywiste stało się tym samym istnienie w tej dziedzinie takiej estetycznej wartości, która dotąd w niej nie była dostrzegana.
Jacques-Henri Lartigue urodził się w 1894 roku w Courbevoie. Kiedy miał zaledwie sześć lat został wprowadzony w tajniki fotografii przez ojca, zapalonego fotografa amatora. Dwa lata później otrzymał w prezencie swój pierwszy aparat fotograficzny, a jako dziesięciolatek zrobił nim pierwsze zdjęcia.
W prowadzonym przez wiele lat pamiętniku pisał: „Papa robi zdjęcia. Fotografia jest tajemniczą sprawą. Rzeczą dziwnie pachnącą, dziwaczna i osobliwą – czymś, co kocha się od pierwszego wejrzenia”. Od tego momentu utrwalał wszystkie zajęcia i rozrywki swojej dobrze sytuowanej rodziny (puszczanie latawców, jazda automobilem, motocyklami własnej konstrukcji i bobslejami, aeroplany). W sposób szczególny interesowały go możliwości utrwalenia ruchu.
W 1915 roku postanowił zostać malarzem: rozpoczął studia w Académie Julian w Paryżu. Nie zmniejszyło to jego entuzjazmu dla fotografii, którą jednak cały czas traktował jako zajęcie amatorskie. Przełom nastąpił w 1962 roku podczas podróży Lartigue’a do Stanów Zjednoczonych. Przypadek zadecydował, że jego fotografie zobaczył John Szarkowski, dyrektor działu fotografii w Museum of Modern Art. „Wydawało mi się, że patrzę na wczesne nieodkryte prace Cartier-Bressona” – mówił Szarkowski, który od razu postanowił zorganizować 68-letniemu artyście indywidualną wystawę (1963). Po Nowym Jorku ekspozycja trafiła do szesnastu miast USA i Kanady. Obszerny materiał poświęcony fotografowi zamieścił magazyn „Life”. Wszystko to sprawiło, że Lartigue stał się z dnia na dzień „jednym z najsłynniejszych i najbardziej uwielbianych fotografów na świecie”.
W 1970 roku ukazał się „Diary of a Century” pod redakcją Richarda Avedona – entuzjasty twórczości Lartigue’a. Dziewięć lat później artysta przekazał swoje archiwum fotograficzne państwu francuskiemu. Lartigue zmarł w 1986 roku w Nicei.
Powrót
Na ekspozycji znajdzie się ponad 120 fotografii artysty.
Jacques-Henri Lartigue (1894-1986) należy do ścisłego grona klasyków fotografii tworzących jej historię w pierwszej połowie XX wieku. Ta najzupełniej prawdziwa informacja zaczyna budzić zdumienie, kiedy dopełni ją następne zdanie: fotograf ten stał się sławny ze swoich zdjęć wykonanych wówczas, kiedy był w wieku od lat ośmiu do szesnastu. To niezwykłe zjawisko, jakim jest jego dzieło, wskazuje, że w obrazie fotograficznym jako formie wizualnej rejestracji istnieje ogromne spektrum możliwości, często bardzo od siebie odległych. Na początku drugiej połowy dwudziestego wieku, kiedy dla fotografii i dla sztuki zostały odkryte wczesne fotografie Lartigue’a, oczywiste stało się tym samym istnienie w tej dziedzinie takiej estetycznej wartości, która dotąd w niej nie była dostrzegana.
Jacques-Henri Lartigue urodził się w 1894 roku w Courbevoie. Kiedy miał zaledwie sześć lat został wprowadzony w tajniki fotografii przez ojca, zapalonego fotografa amatora. Dwa lata później otrzymał w prezencie swój pierwszy aparat fotograficzny, a jako dziesięciolatek zrobił nim pierwsze zdjęcia.
W prowadzonym przez wiele lat pamiętniku pisał: „Papa robi zdjęcia. Fotografia jest tajemniczą sprawą. Rzeczą dziwnie pachnącą, dziwaczna i osobliwą – czymś, co kocha się od pierwszego wejrzenia”. Od tego momentu utrwalał wszystkie zajęcia i rozrywki swojej dobrze sytuowanej rodziny (puszczanie latawców, jazda automobilem, motocyklami własnej konstrukcji i bobslejami, aeroplany). W sposób szczególny interesowały go możliwości utrwalenia ruchu.
W 1915 roku postanowił zostać malarzem: rozpoczął studia w Académie Julian w Paryżu. Nie zmniejszyło to jego entuzjazmu dla fotografii, którą jednak cały czas traktował jako zajęcie amatorskie. Przełom nastąpił w 1962 roku podczas podróży Lartigue’a do Stanów Zjednoczonych. Przypadek zadecydował, że jego fotografie zobaczył John Szarkowski, dyrektor działu fotografii w Museum of Modern Art. „Wydawało mi się, że patrzę na wczesne nieodkryte prace Cartier-Bressona” – mówił Szarkowski, który od razu postanowił zorganizować 68-letniemu artyście indywidualną wystawę (1963). Po Nowym Jorku ekspozycja trafiła do szesnastu miast USA i Kanady. Obszerny materiał poświęcony fotografowi zamieścił magazyn „Life”. Wszystko to sprawiło, że Lartigue stał się z dnia na dzień „jednym z najsłynniejszych i najbardziej uwielbianych fotografów na świecie”.
W 1970 roku ukazał się „Diary of a Century” pod redakcją Richarda Avedona – entuzjasty twórczości Lartigue’a. Dziewięć lat później artysta przekazał swoje archiwum fotograficzne państwu francuskiemu. Lartigue zmarł w 1986 roku w Nicei.
Powrót
