Jacek Malinowski - Fitness

"O moich filmach

Zanim zająłem się filmem, realizowałem multimedialne instalacje przestrzenne z wykorzystaniem obiektów rzeźbiarskich, fotografii i prostych projekcji wideo. Film dał mi zupełnie nowe możliwości, pozwolił budować bardziej złożone struktury, o określonej logice, wywoływać nastrój, tworzyć nowe postaci czy rzeczywistości.
Pierwszy film, który zrealizowałem, był najbardziej zbliżony do tradycyjnego dokumentu. Pokazywał bohaterów w określonej sytuacji, której rzeczywiste przyczyny i skutki przedstawiał z rzetelnością przekazu dokumentalnego.
Od następnego filmu („HalfAWoman”, 2000) zacząłem interesować się szczególnym rodzajem dokumentu – filmem z pozoru autentycznym, który jednak opiera się na faktach i bohaterach całkowicie przeze mnie skonstruowanych. W następnych latach powstawały kolejno: „SSS” (2001), „Wariant 3 (zrealizowany)” (2002), „Symulacja” (2002), „Po staremu” (2003), „HalfAWoman 2” (2005), „Celebracja Erwina Koloczka” (2007), „HalfAWoman ...three years later” (2008) – filmy stopniowo rozwijające, ale też i podważające strategię „fikcyjnego dokumentu”.
A więc filmy te opierają się na fikcji, sprawiają wrażenie na serio prowadzonych zapisów dokumentalnych. Postawione przed kamerą postaci opowiadają historie w taki sposób, jakby mówiły o sobie, jakby zawarte w ich wypowiedziach emocje dotyczyły ich własnych przeżyć – a przecież nie dotyczą.
Zależy mi na tym, żeby widz uwierzył tym opowieściom, przejął się losem pokazanych ludzi, żeby dał się oszukać. A kiedy kłamstwo wyjdzie na jaw – zadał sobie pytanie: co to właściwie miało znaczyć?
W tym momencie zaczyna się prawdziwa zabawa w sztukę: dokument staje się metaforą, naturszczyk – aktorem, sztuczna prawda – krytyką. Rzeczywistość zostaje zastąpiona jej niedoskonałym ekwiwalentem. Efektem ubocznym tego procederu są niewygodne lub wręcz dyskwalifikujące konstatacje: oszustwo, manipulacja, blef. W istocie to oszustwo, ta manipulacja i ten blef stają się tylko środkami wyrazu. Równorzędnymi do bryły plamami czy kreskami, bardziej jednak współczesnymi, bardziej odpowiadającymi cywilizacji cyber.
Dzisiaj pracuję nad nowym filmem pt. „Marker” – na wystawie pokazuję trzy szkice do tego projektu. Nowy, skonstruowany bohater tego filmu to brytyjski alterglobalista, członek anarchizującej grupy. Wiek około 30 lat, w filmie czasowo przebywa w Polsce.
„Markerzy” to grupa, której ideologia wynika z krytycznego postrzegania świata, frustracji i wiary w nadchodzący okres katastrof i zagłady ludzkości. Radykalne i anarchistyczne poglądy „Markerów” nie znajdują jednak odzwierciedlenia w brutalności ich działań. Sami siebie określają mianem „pasywnych terrorystów” – wynika to z ich przekonania, że cywilizacja ludzka stała się samoniszczącym molochem, którego zatrzymanie ani zmiana nie są już możliwe.
Bunt „Markerów” – forma przeciwstawienia się realiom postkapitalistycznego neoliberalizmu czy sprzeciwu wobec rozwarstwienia i nierówności społecznej – jest letni, nieistotny, „light” – zaznaczają swoją obecność atawistycznym aktem znakowania świata moczem." /Jacek Malinowski/


Powrót