JACEK BĄKOWSKI - Cały dzień z tobą - fotografia
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
JACEK BĄKOWSKI
"Cały dzień z tobą" - fotografia
Otwarcie wystawy: wtorek 30.09 godz. 18.00
Kurator: Marek Grygiel
"Widząc fotografujacego staram się dyskretnie wejść w tło i znaleźć na zdjęciu.
W ten sposób od lat pojawiam się anonimowo w domach wielu ludzi".
Jacek Bąkowski
To, że fotografia stała się tak chętnie wykorzystywanym środkiem komunikacji wiemy nie od dzisiaj. Ale jej wkroczenie w obszar innych dyscyplin sztuki jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie było takie oczywiste.
Teraz fotografia jest jednym z najchętniej wykorzystywanych mediów - zwłaszcza przez artystów, którzy w swoich realizacjach uchwytują kontekst społeczny. Do takich niewątpliwie należy Jacek Bąkowski, który za pomocą fotografii relacjonuje nam swoje relacje z ludźmi. Zarówno z tymi, którzy mają dla niego prywatne, osobiste znaczenie, jak i z tymi, których spotyka na chwilę podczas, gdy robią sobie pamiątkowe zdjęcie na tle znanego zabytku architektonicznego czy ciekawszego fragmentu miasta.
Pierwsza relacja dotyczy bliskiej mu osoby, z którą dzieli najzwyklejszą codzienność, wyrażającą się zapisem mijającego dnia. Kilkanaście banalnych czynności uwiecznionych na zdjęciach, z dokładnym podaniem czasu, tworzy spójny, zwarty komunikat na temat intensywności związku, jaki musiał być udziałem autora w chwilach powstawania tej rejestracji.
Druga relacja dotyczy nieznanych osób, zwykłych turystów, z którymi autor nie nawiązuje kontaktu bezpośredniego, natomiast wkomponowując siebie w ich pamiątkowe fotografie ma świadomość uczestniczenia w ich życiu, choćby tylko wtedy, gdy spojrzą na te fotografie, często zresztą nie zauważając, że jest na nich gdzieś w tle ktoś, kto chciał się jeszcze z tą fotografią zabrać do ich domu i umieścić w obszarze ich własnej pamięci.
W obydwu tych relacjach przybierających formę fotograficznych serii Jacek Bąkowski chce zaznaczyć swoją obecność - i fotografia doskonale te jego dążenia realizuje - zarówno wtedy gdy sytuacja jest już zamkniętym w czasie zapisem, jak i wtedy gdy powraca przy każdorazowym wyjęciu fotografii z szuflady.
Marek Grygiel
Jacek Bąkowski jest artystą i pedagogiem. Ale te dwa obszary Jego aktywności są ze sobą ściśle powiązane.Łączy je filozoficzna postawa Jacka, który ciągle pyta o to jak, jaką metodą, jaką postawą i aktywnością można dotrzeć do istoty rzeczy, do istoty człowieka, do istoty losu.
Trudne pytania, można by rzec fundamentalne dla filozoficznej refleksji, której tak brakuje nam w życiu i sztuce.
Permanentne działanie Linia mojego losu, w którym niepokornie i cierpliwie próbuje kreślić swój los, Harmonia homini, w którym współbrzmią i wybrzmiewają losy bliskich Mu osób, czy wykuty w buddyjskiej pokorze napis na kamieniu górskiego szlaku : "Ile deszczu, ile wiatru, ile ludzkich stóp potrzeba, by zatrzeć te słowa" - to przykłady tej artystyczno - filozoficznej postawy.
Profesor Józef Tischner napisał : "To, z kim myślimy, wpływa decydująco na to, o czym myślimy i na to, jak myślimy."
Lubię myśleć z Jackiem.
Janusz Byszewski
Jacek Bąkowski
Ur. 1947. Studia: filozofia w Akademii Teologii Katolickiej, filozofia i pedagogika na Uniwersytecie Warszawskim. Projekty i realizacje multimedialne, witraż artystyczny, projektowanie biżuterii artystycznej. Interesuje się aspektami codziennego życia, transponowanymi na różne media. Od lat kontynuowany projekt Linia mojego życia. prezentowany był m.in. w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, ostatnio kontynuuje projekt audio-wizualny Harmonia.
Cykle fotograficzne, które przedstawia w Małej Galerii ZPAF-CSW nawiązują do sfery uczuć. Ich głównymi przesłaniami jest zauroczenie i próba wyjścia poza potocznie rozumianą fotografię pamiątkową, wykonywaną w setkach tysięcy przez wszystkich i wszędzie.
Bąkowski przeprowadza rodzaj interwencji, pojawia się niespodziewanie na zdjęciach amatorskich w taki sposób, że można odczytać później jego sylwetkę w tych pamiątkowych, anonimowych fotografiach. Jest to sposób, by zaistnieć potem w domach tych ludzi, chociażby we fragmencie obrazu utrwalonego na naświetlonej błonie i kawałku światłoczułego papieru.
Powrót
JACEK BĄKOWSKI
"Cały dzień z tobą" - fotografia
Otwarcie wystawy: wtorek 30.09 godz. 18.00
Kurator: Marek Grygiel
"Widząc fotografujacego staram się dyskretnie wejść w tło i znaleźć na zdjęciu.
W ten sposób od lat pojawiam się anonimowo w domach wielu ludzi".
Jacek Bąkowski
To, że fotografia stała się tak chętnie wykorzystywanym środkiem komunikacji wiemy nie od dzisiaj. Ale jej wkroczenie w obszar innych dyscyplin sztuki jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie było takie oczywiste.
Teraz fotografia jest jednym z najchętniej wykorzystywanych mediów - zwłaszcza przez artystów, którzy w swoich realizacjach uchwytują kontekst społeczny. Do takich niewątpliwie należy Jacek Bąkowski, który za pomocą fotografii relacjonuje nam swoje relacje z ludźmi. Zarówno z tymi, którzy mają dla niego prywatne, osobiste znaczenie, jak i z tymi, których spotyka na chwilę podczas, gdy robią sobie pamiątkowe zdjęcie na tle znanego zabytku architektonicznego czy ciekawszego fragmentu miasta.
Pierwsza relacja dotyczy bliskiej mu osoby, z którą dzieli najzwyklejszą codzienność, wyrażającą się zapisem mijającego dnia. Kilkanaście banalnych czynności uwiecznionych na zdjęciach, z dokładnym podaniem czasu, tworzy spójny, zwarty komunikat na temat intensywności związku, jaki musiał być udziałem autora w chwilach powstawania tej rejestracji.
Druga relacja dotyczy nieznanych osób, zwykłych turystów, z którymi autor nie nawiązuje kontaktu bezpośredniego, natomiast wkomponowując siebie w ich pamiątkowe fotografie ma świadomość uczestniczenia w ich życiu, choćby tylko wtedy, gdy spojrzą na te fotografie, często zresztą nie zauważając, że jest na nich gdzieś w tle ktoś, kto chciał się jeszcze z tą fotografią zabrać do ich domu i umieścić w obszarze ich własnej pamięci.
W obydwu tych relacjach przybierających formę fotograficznych serii Jacek Bąkowski chce zaznaczyć swoją obecność - i fotografia doskonale te jego dążenia realizuje - zarówno wtedy gdy sytuacja jest już zamkniętym w czasie zapisem, jak i wtedy gdy powraca przy każdorazowym wyjęciu fotografii z szuflady.
Marek Grygiel
Jacek Bąkowski jest artystą i pedagogiem. Ale te dwa obszary Jego aktywności są ze sobą ściśle powiązane.Łączy je filozoficzna postawa Jacka, który ciągle pyta o to jak, jaką metodą, jaką postawą i aktywnością można dotrzeć do istoty rzeczy, do istoty człowieka, do istoty losu.
Trudne pytania, można by rzec fundamentalne dla filozoficznej refleksji, której tak brakuje nam w życiu i sztuce.
Permanentne działanie Linia mojego losu, w którym niepokornie i cierpliwie próbuje kreślić swój los, Harmonia homini, w którym współbrzmią i wybrzmiewają losy bliskich Mu osób, czy wykuty w buddyjskiej pokorze napis na kamieniu górskiego szlaku : "Ile deszczu, ile wiatru, ile ludzkich stóp potrzeba, by zatrzeć te słowa" - to przykłady tej artystyczno - filozoficznej postawy.
Profesor Józef Tischner napisał : "To, z kim myślimy, wpływa decydująco na to, o czym myślimy i na to, jak myślimy."
Lubię myśleć z Jackiem.
Janusz Byszewski
Jacek Bąkowski
Ur. 1947. Studia: filozofia w Akademii Teologii Katolickiej, filozofia i pedagogika na Uniwersytecie Warszawskim. Projekty i realizacje multimedialne, witraż artystyczny, projektowanie biżuterii artystycznej. Interesuje się aspektami codziennego życia, transponowanymi na różne media. Od lat kontynuowany projekt Linia mojego życia. prezentowany był m.in. w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, ostatnio kontynuuje projekt audio-wizualny Harmonia.
Cykle fotograficzne, które przedstawia w Małej Galerii ZPAF-CSW nawiązują do sfery uczuć. Ich głównymi przesłaniami jest zauroczenie i próba wyjścia poza potocznie rozumianą fotografię pamiątkową, wykonywaną w setkach tysięcy przez wszystkich i wszędzie.
Bąkowski przeprowadza rodzaj interwencji, pojawia się niespodziewanie na zdjęciach amatorskich w taki sposób, że można odczytać później jego sylwetkę w tych pamiątkowych, anonimowych fotografiach. Jest to sposób, by zaistnieć potem w domach tych ludzi, chociażby we fragmencie obrazu utrwalonego na naświetlonej błonie i kawałku światłoczułego papieru.
Powrót
