Izabella Gustowska - Przypadek Antoniny L…

Przypadek Antoniny L… to pierwsza tak duża wystawa Izabelli Gustowskiej w Toruniu, a jej charakter będzie nieco inny od wcześniejszych propozycji artystki. Szkicując koncepcję Przypadku Antoniny L… Gustowska zanotowała: „Od dawna miałam ochotę na zrobienie wystawy lekkiej, a nawet frywolnej, a może nawet trochę infantylnej, na dodatek w kolorze różowym (a przyznaję, że tego koloru wyjątkowo nie lubię). Już parę lat temu zrobiłam pewną przymiarkę, stwarzając młodą artystkę Antoninę de Lodi (włoskie nazwisko mojej babci). To Ona była autorką pracy „Przyjaciele” pokazaną na Art Poznań w 2005, to Ona była też jedną z poszukiwanych kobiet w Media Story „She”, realizowanej w Starej Rzeźni w 2008. Myśląc o Niej zrobiłam „Pokój Antoniny” w 2009 na wystawie „Differences Beyond Differences” w Starym Browarze. I widziałam Ją jako jedną z panien młodych w „Love Stories” w Parku Sołackim na Festiwalu Urban Legend w 2009. Pomyślałam, że złożę te różne odpryskowe sytuacje i w przestrzeni galerii pokażę epizody z życia Antoniny, a właściwie ukryję ją wśród paru młodych kobiet. Będzie więc jej różowy pokój z projekcjami widmowych cytatów z filmów i programów telewizyjnych, które oglądałam w latach 70tych i 80tych wymieszany z aktualnościami wziętymi z You Tube. Hip hopowe dziewczyny, bliźniaczki w czerwonych dresach zasłuchane w popularnej nieznanej im piosence z lat 40tych „Rum and Coca Cola” śpiewanej przez Andrew Sisters. I 18-letnie o prerafaelickiej urodzie trojaczki Kasia, Ewa i Magda wpatrzone w wyskakującego z cylindra – białego królika z pracy „Noisy Boy” z 2007. I także złożony z ślubnych sukni krąg w kalejdoskopowej projekcji wchłaniający mozolnie konstruowane i szybko rozpadające się obrazy z „Domino Day” z 2008. To wszystko taka utopia, składanka – story zanurzona w różu i czerwieni i wiecznie padającym sztucznym śniegu. To taka trochę „Różyczka” jak z „Obywatela Kane’a” Orsona Wellesa. Lekkie Story o młodości, do której nie można już wrócić.”

Paradoksalnie więc, zmysłowy i infantylny róż pomaga złożyć z fragmentów historię Antoniny, która równie dobrze może być dziewczynką, nastolatką lub zmysłową kobietą. W bogatej ikonografii, która, jak pisał P. Leszkowicz: „wywodzi się z życia osobistego artystki, tekstów i przedstawień z historii kultury oraz współczesnej sfery medialnej”, odnajdujemy wiele kobiet: w wizerunkach, odbiciach, imionach, namiętnościach, być może któraś z nich to tajemnicza Antonina L… Nawet jeżeli wątpimy w jej obecność, to nigdy nie możemy być tego pewni i to czyni Przypadek Antoniny L… tak fascynującym.
Podzielona na kilka oddzielnych przestrzeni Galeria Sztuki Wozownia buduje wspaniały plan dla wirujących, żywych obrazów, pozwalając Antoninie ukryć się, rozpuścić się w przestrzeni. „Kim jest ta kobieta ta ONA?” - jakiś jej fragment będzie zapewne szeptem Summer Time, inny wypełni Pokój Antoniny lub ujawni się w jednej z opowieści Love Stories. Niekończące się domysły konstruują Antoninę, która jest tak samo znajoma, jak i nieznana, odległa, ale i bliska – jest znikającym punktem, który mamy przed oczyma, który wciąż nam ucieka, ciągle jest przed nami na wyciągnięcie ręki. Jedyne co jest pewne, to to, że tak, jak wiele innych wątków w twórczości Izabelli Gustowskiej, należy ją odnaleźć tropiąc znaki, kolekcjonując je i składając z nich własną historię. [tekst: Małgorzata Jankowska]


Powrót