IX Biennale Sztuki Wobec Wartości - SOL INVICTUS
IX Biennale Sztuki Wobec Wartości „SOL INVICTUS”
malarstwo a chrześcijaństwo we współczesnej sztuce polskiej
Kurator wystawy: Stanisław Jerzy Ruksza
Artyści biorący udział w wystawie:
Stefan Gierowski, Koji Kamoji, Jan Lebenstein, Alfons Mazurkiewicz, Jarosław Modzelewski, Jerzy Nowosielski, Stanisław Rodziński, Wojciech Sadley, Jacek Sempoliński, Jacek Sienicki, Marek Sobczyk, Andrzej Szewczyk, Leon Tarasewicz, Jacek Waltoś.
Tytuł wystawy Sol Invictus – Słońce Niezwyciężone wywodzi się z ikonografii chrześcijańskiej pierwszego tysiąclecia, gdzie dla głównych tematów: Zmartwychwstania, Przemienienia i Powtórnego Przyjścia, źródłem były rozmaite wyobrażenia Heliosa – Słońca oraz ich treści ideowe wywodzące się z koncepcji Chrystusa jako „Światłości świata” (J 1,1-9;8,12). Nie interesują nas tu jednak modyfikacje ikonograficznych kanonów czy symboliczne ilustratorstwo, znajdujące dziś wygodny grunt w nader częstych odwołaniach, szczególnie wśród ruchów New Age, do archetypu solarności.
Myślą przewodnią wystawy jest idea Światła o chrześcijańskiej proweniencji, ukazanie ciągłości a zarazem postawienie pytania o aktualność i kondycję sztuki czerpiącej z chrześcijaństwa. Pytanie to sprowokowane zostało społeczną diagnozą francuskiej filozof Chantal Millon-Relson. Pisze ona, że stoimy w obliczu nawrotu pragnień Absolutu, dla których tradycyjne religie historyczne (przede wszystkim Kościół katolicki) straciły swą moc duchowego inspirowania, zamykając się wśród dogmatów i tradycji, w „bizantynizmie” i formalizmie.
Tytułowe Światło implikuje Ciemność, co kontynuuje dychotomie pojęć zaistniałych na Biennale: Niebo/Ziemia (VI Biennale), Śmierć/Życie (VIII Biennale „Oblicza Śmierci”), „obszar pomiędzy dobrem a złem, prawdą i kłamstwem, życiem i śmiercią” jako charakterystyczny dla pojęcia wartości, na co wskazywał Jarosław Świerszcz (VII Biennale „Poliptyk”).
Wystawa koncentruje się na malarstwie, wpisując się w ciąg wystaw „rehabilitujących” tę formę artystycznego wyrazu. Przedstawia czternastu artystów różnych pokoleń, prezentowanych swoistym pars pro toto ich twórczości. Dokonany wybór nie pretenduje do kompletnego ukazania problemu. Cel jest inny. Różne postawy i formacje, formy i poetyki, pozwalają ujawnić odmienny od stereotypowego, budowanego na kanwie sztuki przykościelnej lat 80., wielowektorowy pejzaż sacrum.
Powrót
malarstwo a chrześcijaństwo we współczesnej sztuce polskiej
Kurator wystawy: Stanisław Jerzy Ruksza
Artyści biorący udział w wystawie:
Stefan Gierowski, Koji Kamoji, Jan Lebenstein, Alfons Mazurkiewicz, Jarosław Modzelewski, Jerzy Nowosielski, Stanisław Rodziński, Wojciech Sadley, Jacek Sempoliński, Jacek Sienicki, Marek Sobczyk, Andrzej Szewczyk, Leon Tarasewicz, Jacek Waltoś.
Tytuł wystawy Sol Invictus – Słońce Niezwyciężone wywodzi się z ikonografii chrześcijańskiej pierwszego tysiąclecia, gdzie dla głównych tematów: Zmartwychwstania, Przemienienia i Powtórnego Przyjścia, źródłem były rozmaite wyobrażenia Heliosa – Słońca oraz ich treści ideowe wywodzące się z koncepcji Chrystusa jako „Światłości świata” (J 1,1-9;8,12). Nie interesują nas tu jednak modyfikacje ikonograficznych kanonów czy symboliczne ilustratorstwo, znajdujące dziś wygodny grunt w nader częstych odwołaniach, szczególnie wśród ruchów New Age, do archetypu solarności.
Myślą przewodnią wystawy jest idea Światła o chrześcijańskiej proweniencji, ukazanie ciągłości a zarazem postawienie pytania o aktualność i kondycję sztuki czerpiącej z chrześcijaństwa. Pytanie to sprowokowane zostało społeczną diagnozą francuskiej filozof Chantal Millon-Relson. Pisze ona, że stoimy w obliczu nawrotu pragnień Absolutu, dla których tradycyjne religie historyczne (przede wszystkim Kościół katolicki) straciły swą moc duchowego inspirowania, zamykając się wśród dogmatów i tradycji, w „bizantynizmie” i formalizmie.
Tytułowe Światło implikuje Ciemność, co kontynuuje dychotomie pojęć zaistniałych na Biennale: Niebo/Ziemia (VI Biennale), Śmierć/Życie (VIII Biennale „Oblicza Śmierci”), „obszar pomiędzy dobrem a złem, prawdą i kłamstwem, życiem i śmiercią” jako charakterystyczny dla pojęcia wartości, na co wskazywał Jarosław Świerszcz (VII Biennale „Poliptyk”).
Wystawa koncentruje się na malarstwie, wpisując się w ciąg wystaw „rehabilitujących” tę formę artystycznego wyrazu. Przedstawia czternastu artystów różnych pokoleń, prezentowanych swoistym pars pro toto ich twórczości. Dokonany wybór nie pretenduje do kompletnego ukazania problemu. Cel jest inny. Różne postawy i formacje, formy i poetyki, pozwalają ujawnić odmienny od stereotypowego, budowanego na kanwie sztuki przykościelnej lat 80., wielowektorowy pejzaż sacrum.
Powrót
