Iryna Radkiewicz - Wybrane fragmenty podróży
wernisaż: 2 sierpnia 2007, godz. 18.00
Iryna Radkiewicz jest ceramikiem. Stwierdzenie to ma znaczenie nie tyle informacyjne, ile ma podkreślić bezpośredni związek jej dorobku z charakterem warsztatu jaki wybrała dla swoich realizacji. Wykonywane przez nią kompozycje to swoista opowieść o glinie, jej własnościach, możliwościach kształtowania, barwienia, tajemnicy przemiany zachodzącej podczas procesu wypału. Wydaje się, że inspiracją do ich powstania było samo istnienie gliny, materii uległej, a jednocześnie chimerycznej. Można próbować podporządkować ją własnej wizji lub zgłębiać język tworzywa i na nim opierać poszukiwanie formy. Ta druga postawa jest zdecydowanie bliższa autorce. Posługując się szerokim wachlarzem mas i technik buduje bryły konsekwentne, uwzględniające specyfikę delikatnej porcelany i szorstkich, gruboziarnistych szamotów. Sięga po efekty uzyskiwane w piecach operujących żywym płomieniem. Należy jednak podkreślić, że jej prace to coś więcej niż popis techniczny, są pełnymi wdzięku i harmonii rzeźbami, łączącymi w sobie walory estetyczne i warsztatowe. Piękne w swej prostocie, nie kokietują tanią dekoracyjnością. Stanowią interesujący przykład współczesnej twórczości artystycznej wyrastającej z tradycji dyscypliny – rękodzieła.
Powrót
Iryna Radkiewicz jest ceramikiem. Stwierdzenie to ma znaczenie nie tyle informacyjne, ile ma podkreślić bezpośredni związek jej dorobku z charakterem warsztatu jaki wybrała dla swoich realizacji. Wykonywane przez nią kompozycje to swoista opowieść o glinie, jej własnościach, możliwościach kształtowania, barwienia, tajemnicy przemiany zachodzącej podczas procesu wypału. Wydaje się, że inspiracją do ich powstania było samo istnienie gliny, materii uległej, a jednocześnie chimerycznej. Można próbować podporządkować ją własnej wizji lub zgłębiać język tworzywa i na nim opierać poszukiwanie formy. Ta druga postawa jest zdecydowanie bliższa autorce. Posługując się szerokim wachlarzem mas i technik buduje bryły konsekwentne, uwzględniające specyfikę delikatnej porcelany i szorstkich, gruboziarnistych szamotów. Sięga po efekty uzyskiwane w piecach operujących żywym płomieniem. Należy jednak podkreślić, że jej prace to coś więcej niż popis techniczny, są pełnymi wdzięku i harmonii rzeźbami, łączącymi w sobie walory estetyczne i warsztatowe. Piękne w swej prostocie, nie kokietują tanią dekoracyjnością. Stanowią interesujący przykład współczesnej twórczości artystycznej wyrastającej z tradycji dyscypliny – rękodzieła.
Powrót
