Interpretacje. Tradycje warszawskiej grafiki warsztatowej
Nie sposób przewidzieć dalszego ciągu tej fascynującej przygody, jaką jest obcowanie z pomysłami współczesnych artystów posługujących się sztuką grafiki jako środkiem ekspresji, w jej najrozmaitszych przejawach. Jedno jest pewne – grafika zawsze była ściśle związana z ważnymi dla ludzkości wynalazkami jak druk, fotografia i komputery oraz umiała je znakomicie wykorzystać dla swoich celów nie tracąc przy tym zainteresowania sprawami egzystencjalnymi i fundamentalnymi pytaniami o naturę kondycji ludzkiej- pisze w artykule „Perspektywy grafiki współczesnej”, zamieszczonym w katalogu wystawy, dr Anna Żakiewicz. Wystawa „Interpretacje. Tradycje warszawskiej grafiki warsztatowej” jest prologiem planowanej na listopad 2008 roku pierwszej edycji Międzynarodowego Triennale Sztuk Graficznych im. Tadeusza Kulisiewicza. Jej celem jest przywołanie historycznego kontekstu współczesnej grafiki przez prezentację prac najwybitniejszych twórców związanych z warszawską Akademią Sztuk Pięknych, organizatora przyszłego Triennale. Wystawa jest również wyjątkową okazją do prześledzenia rozwoju grafiki warsztatowej XX w.
Kuratorka wystawy, Anna Grochala, dokonała wyboru 180 grafik z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. Od Władysława Skoczylasa, kierownika Katedry Grafiki Artystycznej ASP i jego uczniów, w większości zrzeszonych w Stowarzyszeniu Polskich Artystów Grafików Ryt (1925–1939) m. in.: Tadeusza Cieślewskiego syna, Tadeusza Kulisiewicza, Stanisława Ostoja- Chrostowskiego, a także kierownika Katedry Grafiki Użytkowej ASP Edmunda Bartłomiejczyka, po Tadeusza Dominika, Władysława Winieckiego, Stanisława Dawskiego, Halinę Chrostowską-Piotrowicz, Romana Artymowskiego, Józefa Pakulskiego, Jana Lebensteina, Konrada Srzednickiego, Andrzeja Jurkiewicza, Jana Tarasina, Zenona Januszewskiego, Janusza Przybylskiego, Andrzeja Rudzińskiego, Ryszarda Gieryszewskiego, Jerzego Grabowskiego. „...każdy ogląda i osądza świat poprzez siebie...” – to słowa profesora Andrzeja Rudzińskiego. Prezentowane prace pozwalają przekonać się, jak to proste przesłanie znajduje w nich swój wyraz. W jaki sposób ci wybitni twórcy graficznie interpretowali świat, sztukę ludową, sztukę mistrzów przeszłości, cytowali tradycję mitologiczną, literacką i religijną. Jak w technikach graficznych szukali najlepszego środka wyrazu opisu świata i nurtujących ich problemów artystycznych, egzystencjalnych, filozoficznych. Technikach, dodajmy, których powszechna znajomość wydaje się współcześnie znikoma. Serigrafia, akwatinta, akwaforta, linoryt, drzeworyt, kamienioryt, litografia, sucha igła. Kto z nas wie, na czym polegają różnice, jakie wyzwania przez twórcą stawia każda z tych technik? Kto je jeszcze pamięta?
Powrót
Kuratorka wystawy, Anna Grochala, dokonała wyboru 180 grafik z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. Od Władysława Skoczylasa, kierownika Katedry Grafiki Artystycznej ASP i jego uczniów, w większości zrzeszonych w Stowarzyszeniu Polskich Artystów Grafików Ryt (1925–1939) m. in.: Tadeusza Cieślewskiego syna, Tadeusza Kulisiewicza, Stanisława Ostoja- Chrostowskiego, a także kierownika Katedry Grafiki Użytkowej ASP Edmunda Bartłomiejczyka, po Tadeusza Dominika, Władysława Winieckiego, Stanisława Dawskiego, Halinę Chrostowską-Piotrowicz, Romana Artymowskiego, Józefa Pakulskiego, Jana Lebensteina, Konrada Srzednickiego, Andrzeja Jurkiewicza, Jana Tarasina, Zenona Januszewskiego, Janusza Przybylskiego, Andrzeja Rudzińskiego, Ryszarda Gieryszewskiego, Jerzego Grabowskiego. „...każdy ogląda i osądza świat poprzez siebie...” – to słowa profesora Andrzeja Rudzińskiego. Prezentowane prace pozwalają przekonać się, jak to proste przesłanie znajduje w nich swój wyraz. W jaki sposób ci wybitni twórcy graficznie interpretowali świat, sztukę ludową, sztukę mistrzów przeszłości, cytowali tradycję mitologiczną, literacką i religijną. Jak w technikach graficznych szukali najlepszego środka wyrazu opisu świata i nurtujących ich problemów artystycznych, egzystencjalnych, filozoficznych. Technikach, dodajmy, których powszechna znajomość wydaje się współcześnie znikoma. Serigrafia, akwatinta, akwaforta, linoryt, drzeworyt, kamienioryt, litografia, sucha igła. Kto z nas wie, na czym polegają różnice, jakie wyzwania przez twórcą stawia każda z tych technik? Kto je jeszcze pamięta?
Powrót
