Ignacy Czwartos - Kielce, Kielce, Korona
Konsekwentnie od wielu lat alfabet znaków, gestów i pojęć Ignacego Czwartosa, przyjmuje tę samą formę. Stonowane abstrakcje utrzymane w zgaszonej kolorystyce, niekiedy łączone są z figuratywnym przedstawieniem nawiązującym do barokowych „portretów paradnych”.
Konsekwentnie od wielu lat alfabet znaków, gestów i pojęć Ignacego Czwartosa, przyjmuje tę samą formę. Stonowane abstrakcje utrzymane w zgaszonej kolorystyce, niekiedy łączone są z figuratywnym przedstawieniem nawiązującym do barokowych „portretów paradnych”.
Wystawa „Kielce, Kielce, Korona” jest z jednej strony kontynuacją wcześniejszej stylistyki spod znaku „abstrakcji prowincjonalnej” – jak sam określa swoje prace Czwartos, z drugiej przełamuje chłodny repertuar i wprowadza nutę swojskości, prywatności, gdzie pretekstem do namalowania obrazów stało się zamiłowanie do piłki nożnej i przyjaźń. Czwartos urodził się w Kielcach, jego dom rodzinny położony był niedaleko stadionu „Korona”. Jako mały chłopiec odwiedzał miejsca, gdzie słynna drużyna „złocisto krwistych” wyrobiła sobie silną pozycję i do tej pory stanowi mocny akcent na południowo-piłkarskiej mapie Polski. W myśl zasady, że fascynacje z dzieciństwa wpływają na to, co się później robi, akcenty z przeszłości powróciły w nowym cyklu malarskim, gdzie Czwartos subtelnie nawiązuje do sportowych emblematów i kolorystyki. Statyczne kompozycje przedstawiające samego autora, poprzez manierę powagi i dystansu, są przez jednych przyrównywane do dawnych portretów sarmackich, inni zaś widzą w nich nawiązania do średniowiecznych przedstawień fundatorów. Symbolika charakterystycznych zastygłych gestów dłoni, niesie za sobą tajemnicę, nieczytelny znak przeszłości dostępny tylko dla nielicznych.
Powrót
Konsekwentnie od wielu lat alfabet znaków, gestów i pojęć Ignacego Czwartosa, przyjmuje tę samą formę. Stonowane abstrakcje utrzymane w zgaszonej kolorystyce, niekiedy łączone są z figuratywnym przedstawieniem nawiązującym do barokowych „portretów paradnych”.
Wystawa „Kielce, Kielce, Korona” jest z jednej strony kontynuacją wcześniejszej stylistyki spod znaku „abstrakcji prowincjonalnej” – jak sam określa swoje prace Czwartos, z drugiej przełamuje chłodny repertuar i wprowadza nutę swojskości, prywatności, gdzie pretekstem do namalowania obrazów stało się zamiłowanie do piłki nożnej i przyjaźń. Czwartos urodził się w Kielcach, jego dom rodzinny położony był niedaleko stadionu „Korona”. Jako mały chłopiec odwiedzał miejsca, gdzie słynna drużyna „złocisto krwistych” wyrobiła sobie silną pozycję i do tej pory stanowi mocny akcent na południowo-piłkarskiej mapie Polski. W myśl zasady, że fascynacje z dzieciństwa wpływają na to, co się później robi, akcenty z przeszłości powróciły w nowym cyklu malarskim, gdzie Czwartos subtelnie nawiązuje do sportowych emblematów i kolorystyki. Statyczne kompozycje przedstawiające samego autora, poprzez manierę powagi i dystansu, są przez jednych przyrównywane do dawnych portretów sarmackich, inni zaś widzą w nich nawiązania do średniowiecznych przedstawień fundatorów. Symbolika charakterystycznych zastygłych gestów dłoni, niesie za sobą tajemnicę, nieczytelny znak przeszłości dostępny tylko dla nielicznych.
Powrót
