I. Plener rzeźby wielkoformatowej na Pradze
W sierpniu ruszyła I edycja miejskiego pleneru rzeźby wielkoformatowej na warszawskiej Pradze- „ Prawa strona Wisły-Praga”.
Na terenie dawnej Wytwórni Wódek – Koneser, na ul Ząbkowskiej w ramach Lata Konesera, powstają cztery duże rzeźby przeznaczone do ekspozycji w przestrzeni publicznej dzielnicy.W plenerze biorą udział artyści dojrzali, ukształtowani przez czas i doświadczenie.
W sierpniu ruszyła I edycja miejskiego pleneru rzeźby wielkoformatowej na warszawskiej Pradze- „ Prawa strona Wisły-Praga”.
Na terenie dawnej Wytwórni Wódek – Koneser, na ul Ząbkowskiej w ramach Lata Konesera, powstają cztery duże rzeźby przeznaczone do ekspozycji w przestrzeni publicznej dzielnicy.W plenerze biorą udział artyści dojrzali, ukształtowani przez czas i doświadczenie.
Józef Nowak – rocznik 1962, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Krakowie. Mieszka i pracuje w Pócking w Bawarii. Współpracuje z Sculpture Network.
” Interesuje mnie człowiek. Lubię ludzi obserwować. Każdy jest inny, każdy od urodzenia po śmierć wyśpiewuje swoją niepowtarzalną melodię, którą ja próbuję wyrzeźbić w drewnie. Moje rzeźby figuratywne są naturalnej wielkości albo większe. Zależy mi na naturalnym kontakcie z oglądającym.
Używam drewna, bo jest mi najposłuszniejszym. Po wstępnej obróbce piłą łańcuchową, kończę rzeźbienie siekierą z chęci ograniczenia technicznego balastu do minimum.
Więcej grzechów nie pamiętam.”
Stefan Sławiński- rocznik 1948, absolwent PWSSP w Poznaniu, Wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w pracowni prof. W. Świerzego i T. Jachowskiego. Mieszka i pracuje w Warszawie.
”Pozostawiam ślad – to moje przesłanie.Ślad jaki zostawił we mnie człowiek.
Chcę to jakoś przekazać , kreską, bryłą, kolorem. Inaczej nie potrafię.Stosuję różne techniki, materiały. Często Robię to intuicyjnie. Dopiero w trakcie pracy zaczyna dochodzić do głosu
rozum, pamięć, doświadczenie. Zostawiam ten ślad z pobudek czysto egoistycznych. W ten sposób rozładowywuję frustrację, uspakajam się. Albo odwrotnie, gdy jest nudno, pracując ładuję emocję. Taki jest mój świat – dla mnie zawsze ciekawy.”
Jan Kubicki – rocznik 1965, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Rzeźby w pracowni prof.G. Kowalskiego. Mieszka i tworzy w Warszawie.
”W życiu robię różne rzeczy pozornie nie mających ze sobą związku, a co za tym idzie, wydaję się, że z rzeźbą mających jeszcze mniej. Jako człowieka swobodnego myślenia, najbardziej zniewala mnie automatyzm życia.Rzeźba to ten rodzaj komfortu, który pozwala mi zachować równowagę między duchowością a cielesnością codzienności.Tak naprawdę pozwalają mi na to dwie rzeczy: rodzina i rzeźbienie. Z otaczającej rzeczywistości wybieram artefakty, które wzniecają we mnie emocję, służą do odnalezienia przenikającej przeze mnie siły. Pozwalam jej się potem zmaterializować w formie zwanej potocznie rzeźbą. Prowokuję odbiorców mojej sztuki, którą każdy widzi i rozumie inaczej, co mnie najbardziej pociąga i cieszy.”................
Marcin Rząsa, rocznik 1965, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie /dyplom w pracowni prof.G. Kowalskiego/ Mieszka i tworzy w Zakopanem.
Moja praca zawodowa- to szereg dorywczych a często dość przypadkowych momentów. Rzeźba służy mi jedynie do wyrażania większych i drobnych pasji mojego życia.
Sporo czasu poświęcam sprawom mało, albo nic nie mającym wspólnego z moim zawodem – ostatecznie, nie po to człowiek żyje, żeby rzeźbić, lecz rzeźbi dlatego, że żyje”- to Antoni Kenar
Moje prace nie krzyczą, nie pouczają. Są raczej spotkaniem, rozmową w cztery oczy o rzeczach drobnych, z pozoru nieistotnych.
Lubię, gdy ludzie czują się dobrze w towarzystwie moich rzeźb.
„ Twórczość jest tym bardziej ludzka, im bardziej osobista”- to znowu A. Kenar
Pomysłodawcą i organizatorem projektu jest Fundacja Otwarta Pracownia Twórcza – potocznie OPT.
Naszą intencją jest stworzenie plenerowych Ogrodów rzeźb wielkoformatowych. Sam plener pomyślany jest jako impreza cykliczna otwierająca corocznie zmieniającą się ekspozycje rzeźb na terenie Pragi.
Powrót
W sierpniu ruszyła I edycja miejskiego pleneru rzeźby wielkoformatowej na warszawskiej Pradze- „ Prawa strona Wisły-Praga”.
Na terenie dawnej Wytwórni Wódek – Koneser, na ul Ząbkowskiej w ramach Lata Konesera, powstają cztery duże rzeźby przeznaczone do ekspozycji w przestrzeni publicznej dzielnicy.W plenerze biorą udział artyści dojrzali, ukształtowani przez czas i doświadczenie.
Józef Nowak – rocznik 1962, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Krakowie. Mieszka i pracuje w Pócking w Bawarii. Współpracuje z Sculpture Network.
” Interesuje mnie człowiek. Lubię ludzi obserwować. Każdy jest inny, każdy od urodzenia po śmierć wyśpiewuje swoją niepowtarzalną melodię, którą ja próbuję wyrzeźbić w drewnie. Moje rzeźby figuratywne są naturalnej wielkości albo większe. Zależy mi na naturalnym kontakcie z oglądającym.
Używam drewna, bo jest mi najposłuszniejszym. Po wstępnej obróbce piłą łańcuchową, kończę rzeźbienie siekierą z chęci ograniczenia technicznego balastu do minimum.
Więcej grzechów nie pamiętam.”
Stefan Sławiński- rocznik 1948, absolwent PWSSP w Poznaniu, Wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w pracowni prof. W. Świerzego i T. Jachowskiego. Mieszka i pracuje w Warszawie.
”Pozostawiam ślad – to moje przesłanie.Ślad jaki zostawił we mnie człowiek.
Chcę to jakoś przekazać , kreską, bryłą, kolorem. Inaczej nie potrafię.Stosuję różne techniki, materiały. Często Robię to intuicyjnie. Dopiero w trakcie pracy zaczyna dochodzić do głosu
rozum, pamięć, doświadczenie. Zostawiam ten ślad z pobudek czysto egoistycznych. W ten sposób rozładowywuję frustrację, uspakajam się. Albo odwrotnie, gdy jest nudno, pracując ładuję emocję. Taki jest mój świat – dla mnie zawsze ciekawy.”
Jan Kubicki – rocznik 1965, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie, Wydział Rzeźby w pracowni prof.G. Kowalskiego. Mieszka i tworzy w Warszawie.
”W życiu robię różne rzeczy pozornie nie mających ze sobą związku, a co za tym idzie, wydaję się, że z rzeźbą mających jeszcze mniej. Jako człowieka swobodnego myślenia, najbardziej zniewala mnie automatyzm życia.Rzeźba to ten rodzaj komfortu, który pozwala mi zachować równowagę między duchowością a cielesnością codzienności.Tak naprawdę pozwalają mi na to dwie rzeczy: rodzina i rzeźbienie. Z otaczającej rzeczywistości wybieram artefakty, które wzniecają we mnie emocję, służą do odnalezienia przenikającej przeze mnie siły. Pozwalam jej się potem zmaterializować w formie zwanej potocznie rzeźbą. Prowokuję odbiorców mojej sztuki, którą każdy widzi i rozumie inaczej, co mnie najbardziej pociąga i cieszy.”................
Marcin Rząsa, rocznik 1965, absolwent Akademi Sztuk Pięknych w Warszawie /dyplom w pracowni prof.G. Kowalskiego/ Mieszka i tworzy w Zakopanem.
Moja praca zawodowa- to szereg dorywczych a często dość przypadkowych momentów. Rzeźba służy mi jedynie do wyrażania większych i drobnych pasji mojego życia.
Sporo czasu poświęcam sprawom mało, albo nic nie mającym wspólnego z moim zawodem – ostatecznie, nie po to człowiek żyje, żeby rzeźbić, lecz rzeźbi dlatego, że żyje”- to Antoni Kenar
Moje prace nie krzyczą, nie pouczają. Są raczej spotkaniem, rozmową w cztery oczy o rzeczach drobnych, z pozoru nieistotnych.
Lubię, gdy ludzie czują się dobrze w towarzystwie moich rzeźb.
„ Twórczość jest tym bardziej ludzka, im bardziej osobista”- to znowu A. Kenar
Pomysłodawcą i organizatorem projektu jest Fundacja Otwarta Pracownia Twórcza – potocznie OPT.
Naszą intencją jest stworzenie plenerowych Ogrodów rzeźb wielkoformatowych. Sam plener pomyślany jest jako impreza cykliczna otwierająca corocznie zmieniającą się ekspozycje rzeźb na terenie Pragi.
Powrót