I ciagle widzę ich twarze
wernisaz: 5 września 2006, godz. 18.00
Zdjęcia składające się na wystawę i album są jak fragmenty niekończącej się powieści pisanej przez historię. Wystawę można by nazwać płaczem po tamtym świecie, który powraca dziś jedynie na starych fotografiach. Na ogłoszony w 1994 r. apel Fundacji Shalom nadesłano 9 tysięcy zdjęć. Na kliszach pamięci ocalały postacie, uchwycone zarówno w wyjątkowych dla nich chwilach, jak i przy codziennych zajęciach. Z fotografii spoglądają wesołe, smutne, zamyślone oczy Żydów polskich – prostych ludzi, o których nie upomniałaby się historia. Dziś ich imiona znane są mieszkańcom blisko 30 miast rozsianych po całym świecie.
Wystawa gościła w galeriach i muzeach Europy, Ameryki Północnej i Południowej, na Bliskim Wschodzie. Po 10 latach powraca do miejsca, z którego rozpoczęła swoją wędrówkę – do Galerii Zachęta.
Powrót
Zdjęcia składające się na wystawę i album są jak fragmenty niekończącej się powieści pisanej przez historię. Wystawę można by nazwać płaczem po tamtym świecie, który powraca dziś jedynie na starych fotografiach. Na ogłoszony w 1994 r. apel Fundacji Shalom nadesłano 9 tysięcy zdjęć. Na kliszach pamięci ocalały postacie, uchwycone zarówno w wyjątkowych dla nich chwilach, jak i przy codziennych zajęciach. Z fotografii spoglądają wesołe, smutne, zamyślone oczy Żydów polskich – prostych ludzi, o których nie upomniałaby się historia. Dziś ich imiona znane są mieszkańcom blisko 30 miast rozsianych po całym świecie.
Wystawa gościła w galeriach i muzeach Europy, Ameryki Północnej i Południowej, na Bliskim Wschodzie. Po 10 latach powraca do miejsca, z którego rozpoczęła swoją wędrówkę – do Galerii Zachęta.
Powrót
