HONORATA MOCHALSKA I ANDRZEJ BŁACHUT
Wernisaż: 8 listopada, godz. 19.00
Honorata Mochalska (ur. 1973) i Andrzej Błachut (ur. 1970) to nierozłączna para w życiu i sztuce, do tego stopnia, że na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu pozwolono im zrobić wspólnie jeden dyplom! Optymiści, marzyciele i
esteci, sztukę traktują jako rodzaj hobby pozwalającego na odreagowanie po pracy i przetrzymanie zimy. Ich prace powstają na ogół w długotrwałym procesie prac ręcznych - zbierania, lepienia, szydełkowania, robienia na drutach. Wynikiem działania są na ogół kolekcje obiektów: miłych, dziwnych, ładnych i działających na wyobraźnię.
Ostatnio zajmują się przede wszystkim tworzeniem "przedmiotów rzeźbopodobnych". Chociaż kojarzyć się mogą z nowoczesnymi, abstrakcyjnymi rzeźbami, zachowują się raczej jak istoty żywe niż obiekty wystawowe: chodzą na spacery do parku, jedzą z ręki i chętnie fotografują się w towarzystwie ludzi. W ich towarzystwie zresztą ludzie również zachowują się nieco odmiennie, o czym można się przekonać oglądając serię zdjęć przedstawiających widzów wystawy pozujących przy jednej z rzeźb Honoraty i Andrzeja. W ich wydaniu sztuka przestaje być zbiorem anonimowych obiektów, staje się doświadczeniem i nauką o emocjach i odruchach jakie wywołują w nas
przedmioty - za sprawą kształtów, kolorów, a przede wszystkim dzięki naszej własnej wyobraźni i intuicji.
Pełna witalności praktyka twórcza Honoraty i Andrzeja jest swoistym oswajaniem sztuki, testowaniem jej w domowym otoczeniu i codziennym życiu. Bawiąc się sztucznością sztuki dowodzą zarazem, że wciąż możliwe jest odkrywanie w niej nowych form, stanów materii i emocji.
Powrót
Honorata Mochalska (ur. 1973) i Andrzej Błachut (ur. 1970) to nierozłączna para w życiu i sztuce, do tego stopnia, że na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu pozwolono im zrobić wspólnie jeden dyplom! Optymiści, marzyciele i
esteci, sztukę traktują jako rodzaj hobby pozwalającego na odreagowanie po pracy i przetrzymanie zimy. Ich prace powstają na ogół w długotrwałym procesie prac ręcznych - zbierania, lepienia, szydełkowania, robienia na drutach. Wynikiem działania są na ogół kolekcje obiektów: miłych, dziwnych, ładnych i działających na wyobraźnię.
Ostatnio zajmują się przede wszystkim tworzeniem "przedmiotów rzeźbopodobnych". Chociaż kojarzyć się mogą z nowoczesnymi, abstrakcyjnymi rzeźbami, zachowują się raczej jak istoty żywe niż obiekty wystawowe: chodzą na spacery do parku, jedzą z ręki i chętnie fotografują się w towarzystwie ludzi. W ich towarzystwie zresztą ludzie również zachowują się nieco odmiennie, o czym można się przekonać oglądając serię zdjęć przedstawiających widzów wystawy pozujących przy jednej z rzeźb Honoraty i Andrzeja. W ich wydaniu sztuka przestaje być zbiorem anonimowych obiektów, staje się doświadczeniem i nauką o emocjach i odruchach jakie wywołują w nas
przedmioty - za sprawą kształtów, kolorów, a przede wszystkim dzięki naszej własnej wyobraźni i intuicji.
Pełna witalności praktyka twórcza Honoraty i Andrzeja jest swoistym oswajaniem sztuki, testowaniem jej w domowym otoczeniu i codziennym życiu. Bawiąc się sztucznością sztuki dowodzą zarazem, że wciąż możliwe jest odkrywanie w niej nowych form, stanów materii i emocji.
Powrót
