Hieronim Skurpski - rysunek, malarstwo.
Pokaz kolekcji 142 rysunków i 13 obrazów z lat 1939 – 2001 podarowanych przez artystę Muzeum
W roku dziewięćdziesiątych urodzin Hieronima Skurpskiego Muzeum w Radomiu, które od 25 lat organizuje wystawy i tworzy zbiory polskiego rysunku współczesnego – prezentuje tę wielką kolekcję podarowaną w latach 1997 – 2003. To jedyna kolekcja autorska w Muzeum, gromadząca prace powstałe w okresie niemal 65 lat. Twórczość Hieronima Skurpskiego jest w polskiej plastyce zjawiskiem wybitnym i niepowtarzalnym.
Hieronim Skurpski urodził się w mazurskiej wsi Skurpie koło Działdowa. Dzięki działaczom mazurskim otrzymał stypendium i rozpoczął w 1930 r. naukę w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie; w 1936 r., po ukończeniu szkoły, wrócił do Skurpia i działał w Związku Mazurów. W 1937 r. rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego; Akademię ukończył po wojnie w pracowni Aleksandra Rafałowskiego, dyplom otrzymał w 1950 r.
W momencie wybuchu wojny był na obozie wojskowym pod Sanokiem. Czas okupacji przeżył w Piotrowicach i Paulinowie pod Nałęczowem; w tym trudnym czasie rozpoczął samodzielną, intensywną pracę twórczą, nadal utrzymywał kontakty z działaczami mazurskimi. Do Olsztyna przyjechał w marcu 1945 r. z pierwszą ekipą pełnomocnika rządu na Okręg Mazurski; ratował a potem opracowywał zabytki kultury i sztuki regionu. Organizator życia kulturalnego i społecznego, współtwórca i w latach 1945-64 dyrektor Muzeum Mazurskiego, założyciel i dyrektor Biura Wystaw Artystycznych (1964-1977). Mieszka w Olsztynie.
Malarz, grafik, rysownik, pisarz (zapisywał legendy mazurskie, pisał artykuły, publikował też fragmenty dziennika prowadzonego od 1954 r.). Jego zasługi dla kultury i sztuki Mazur i Olsztyna są nie do przecenienia, ale przede wszystkim jest wybitnym twórcą, tam urodzonym i związanym z tym regionem.
Wśród bardzo wielu wystaw trzeba wymienić retrospektywne wystawy: w warszawskiej Zachęcie w 1980 r., w Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie w 1994 r. i w Kaliningradzie w 1997 r. Niemal każdego roku pokazuje w Olsztynie najnowsze prace na indywidualnej wystawie. Stała ekspozycja malarstwa i rysunku czynna jest w Galerii Baszta na zamku w Nidzicy (to dar 30 rysunków i 30 obrazów artysty). Muzeum radomskie pokazywało już obrazy artysty podczas letnich pokazów Kolekcji, a także na wystawach darów w 1997 r. i 2003.
Podarowanie rysunków i obrazów do kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego ma dla artysty na pewno szczególne znaczenie; to obrazy Malczewskiego w Sukiennicach wywarły największe wrażenie na chłopcu, który przyjechał do Krakowa w 1930 r. Pozostał wierny sztuce figuratywnej, narracyjnej, choć przedmiotem jego nieustannej refleksji jest sztuka polska, europejska, światowa, dawna i współczesna.
Przez wszystkie lata artysta wiele rysował, w szkicownikach i na luźnych kartach. Rysunek był zawsze główną dziedziną jego wypowiedzi twórczej (choć zajmował się też grafiką, a do dziś wielką wagę przykłada też do malarstwa). Stosował różne techniki rysunku (ołówek, kredka, węgiel, tusz, pióro, lawowanie, akwarela), tworzył rysunkowe notatki i rysunki jako wypowiedź ostateczną; rysował autoportrety, portrety żony, sceny rodzajowe, martwe natury, drzewa, także sceny z mazurskich legend, fantazje, sny, symboliczne przedstawienia losu, miłości i śmierci; najczęściej rysował i rysuje nadal postacie dziewcząt i kobiet, emanujące witalnością i zakamuflowanym erotyzmem. Zmieniały się techniki, inspiracje, stylistyka (choć inspirowała go przede wszystkim sztuka I połowy XX w.. a kubiści, fowiści i Picasso pozostają jego najważniejszymi mistrzami); niezmienna pozostaje potrzeba rysowania, świadomy wybór formy, dążenie do doskonałości i jednocześnie jest w jego twórczej osobowości żywioł rysownika.
Powrót
W roku dziewięćdziesiątych urodzin Hieronima Skurpskiego Muzeum w Radomiu, które od 25 lat organizuje wystawy i tworzy zbiory polskiego rysunku współczesnego – prezentuje tę wielką kolekcję podarowaną w latach 1997 – 2003. To jedyna kolekcja autorska w Muzeum, gromadząca prace powstałe w okresie niemal 65 lat. Twórczość Hieronima Skurpskiego jest w polskiej plastyce zjawiskiem wybitnym i niepowtarzalnym.
Hieronim Skurpski urodził się w mazurskiej wsi Skurpie koło Działdowa. Dzięki działaczom mazurskim otrzymał stypendium i rozpoczął w 1930 r. naukę w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie; w 1936 r., po ukończeniu szkoły, wrócił do Skurpia i działał w Związku Mazurów. W 1937 r. rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego; Akademię ukończył po wojnie w pracowni Aleksandra Rafałowskiego, dyplom otrzymał w 1950 r.
W momencie wybuchu wojny był na obozie wojskowym pod Sanokiem. Czas okupacji przeżył w Piotrowicach i Paulinowie pod Nałęczowem; w tym trudnym czasie rozpoczął samodzielną, intensywną pracę twórczą, nadal utrzymywał kontakty z działaczami mazurskimi. Do Olsztyna przyjechał w marcu 1945 r. z pierwszą ekipą pełnomocnika rządu na Okręg Mazurski; ratował a potem opracowywał zabytki kultury i sztuki regionu. Organizator życia kulturalnego i społecznego, współtwórca i w latach 1945-64 dyrektor Muzeum Mazurskiego, założyciel i dyrektor Biura Wystaw Artystycznych (1964-1977). Mieszka w Olsztynie.
Malarz, grafik, rysownik, pisarz (zapisywał legendy mazurskie, pisał artykuły, publikował też fragmenty dziennika prowadzonego od 1954 r.). Jego zasługi dla kultury i sztuki Mazur i Olsztyna są nie do przecenienia, ale przede wszystkim jest wybitnym twórcą, tam urodzonym i związanym z tym regionem.
Wśród bardzo wielu wystaw trzeba wymienić retrospektywne wystawy: w warszawskiej Zachęcie w 1980 r., w Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie w 1994 r. i w Kaliningradzie w 1997 r. Niemal każdego roku pokazuje w Olsztynie najnowsze prace na indywidualnej wystawie. Stała ekspozycja malarstwa i rysunku czynna jest w Galerii Baszta na zamku w Nidzicy (to dar 30 rysunków i 30 obrazów artysty). Muzeum radomskie pokazywało już obrazy artysty podczas letnich pokazów Kolekcji, a także na wystawach darów w 1997 r. i 2003.
Podarowanie rysunków i obrazów do kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego ma dla artysty na pewno szczególne znaczenie; to obrazy Malczewskiego w Sukiennicach wywarły największe wrażenie na chłopcu, który przyjechał do Krakowa w 1930 r. Pozostał wierny sztuce figuratywnej, narracyjnej, choć przedmiotem jego nieustannej refleksji jest sztuka polska, europejska, światowa, dawna i współczesna.
Przez wszystkie lata artysta wiele rysował, w szkicownikach i na luźnych kartach. Rysunek był zawsze główną dziedziną jego wypowiedzi twórczej (choć zajmował się też grafiką, a do dziś wielką wagę przykłada też do malarstwa). Stosował różne techniki rysunku (ołówek, kredka, węgiel, tusz, pióro, lawowanie, akwarela), tworzył rysunkowe notatki i rysunki jako wypowiedź ostateczną; rysował autoportrety, portrety żony, sceny rodzajowe, martwe natury, drzewa, także sceny z mazurskich legend, fantazje, sny, symboliczne przedstawienia losu, miłości i śmierci; najczęściej rysował i rysuje nadal postacie dziewcząt i kobiet, emanujące witalnością i zakamuflowanym erotyzmem. Zmieniały się techniki, inspiracje, stylistyka (choć inspirowała go przede wszystkim sztuka I połowy XX w.. a kubiści, fowiści i Picasso pozostają jego najważniejszymi mistrzami); niezmienna pozostaje potrzeba rysowania, świadomy wybór formy, dążenie do doskonałości i jednocześnie jest w jego twórczej osobowości żywioł rysownika.
Powrót
