Hanna Nowicka - Jawa
wernisaż: 19 luty 2007, godz. 19.00
Hanna Nowicka (ur. 1962 r.) w latach 1982-87 studiowała w PWSSP w Gdańsku, na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Obecnie jest wykładowcą na ASP w Gdańsku na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Zrealizowała kilkanaście wystawach indywidualnych i brała udział około 40 zbiorowych. Hanna Nowicka realizuje prace w dziedzinie malarstwa, instalacji, fotografii, obiektu i wideo. Praktykę artystyczną Hanny Nowickiej można odczytywać przez pryzmat płci kulturowej lub stosując metody psychoanalityczne; lokalizować ją między pamięcią a wyobraźnią, doświadczeniami dzieciństwa a nieświadomością. Nowicka bada jak bliskość może zniekształcać percepcję drugiej osoby, a nawet ograniczać naszą wolność. Artystka przyjmuje możliwość regresji w (nie)odmienne stany świadomości, pozwalające na nowe odczytanie "ja" i stworzenie mapy kobiecej podmiotowości. Tożsamość spostrzega jako współdziałanie, konstrukt, gdzie "ja" staje się "lokalizacją myśli, uczuć, doznań, a nie - z konieczności nieprzepuszczalną granicą cielesności." Uwalniając stłumione emocje i wzorce w relacjach między ludźmi, Nowicka pyta o bliskie związki. Tym samym reinterpretuje kobiecą podmiotowość nie poprzez marzenia, lecz poprzez dziecięcą zabawę - stan niewinności patrzenia i niewinności istnienia.
Powrót
Hanna Nowicka (ur. 1962 r.) w latach 1982-87 studiowała w PWSSP w Gdańsku, na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Obecnie jest wykładowcą na ASP w Gdańsku na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Zrealizowała kilkanaście wystawach indywidualnych i brała udział około 40 zbiorowych. Hanna Nowicka realizuje prace w dziedzinie malarstwa, instalacji, fotografii, obiektu i wideo. Praktykę artystyczną Hanny Nowickiej można odczytywać przez pryzmat płci kulturowej lub stosując metody psychoanalityczne; lokalizować ją między pamięcią a wyobraźnią, doświadczeniami dzieciństwa a nieświadomością. Nowicka bada jak bliskość może zniekształcać percepcję drugiej osoby, a nawet ograniczać naszą wolność. Artystka przyjmuje możliwość regresji w (nie)odmienne stany świadomości, pozwalające na nowe odczytanie "ja" i stworzenie mapy kobiecej podmiotowości. Tożsamość spostrzega jako współdziałanie, konstrukt, gdzie "ja" staje się "lokalizacją myśli, uczuć, doznań, a nie - z konieczności nieprzepuszczalną granicą cielesności." Uwalniając stłumione emocje i wzorce w relacjach między ludźmi, Nowicka pyta o bliskie związki. Tym samym reinterpretuje kobiecą podmiotowość nie poprzez marzenia, lecz poprzez dziecięcą zabawę - stan niewinności patrzenia i niewinności istnienia.
Powrót
