Hanna Łuczak - Rosyjska Ruletka

Wystawa Hanny Łuczak nawiązuje do pokazu jej prac, który odbył się w CSW Zamek Ujazdowski w 1996. Obejmuje trzy rozbudowane instalacje rysunkowe i fotograficzne powstałe w okresie ostatnich kilku lat: Struny (2008), obejmująca ponad 100 rysunków, fotografie i tekst; Mimikra (2007), składająca się z kilkunastu wielkoformatowych fotografii; Tam i z powrotem (2007), powstała z użyciem luster, oraz dwie nowe prace – instalację rysunkową Viva la Fantom oraz tytułową pracę Rosyjska ruletka.Wiodącymi motywami wystawy są pojęcia pamięci i wyobraźni. "Pokazuję różne cykle prac rysunkowych – komentuje swoją najnowszą twórczość artystka – które nazywam ekranami pamięci. Projekcją wypełniającą te ekrany jest wyobraźnia. Tak jak pamięć przypomina, przywołuje, przechowuje, zapomina i przywołuje obrazy, tak wyobraźnia nadaje im kształt, modyfikuje, przetwarza, dopełnia i transformuje."
Wątek pamięci manifestuje się już we wczesnej fazie swojej twórczości Hanny Łuczak. Na przykład w cyklu prac malarskichAnatomie pamięci (rozpoczętym w 1982) zacieki farby widoczne na krawędziach obrazów, powstałe w wyniku wielokrotnego zamalowywania ich powierzchni, ujawniały proces ich powstawania. Instalacje artystki z lat 80., takie jak 19 przedmiotów, które powinieneś znać oraz Kaktus (1985), wpisujące rysunek bezpośrednio w parametry przestrzeni galerii, zmierzały w stronę eksponowania pamięci miejsca.
Łuczak nadaje pamięci wymiar egzystencjalny. „Pamięć związana jest z czasem minionym, przeszłym, ale jednocześnie ulega ciągłej modyfikacji poprzez konfrontację z teraźniejszością, która ją zmienia, przetwarza, wypiera, niekiedy dopełnia bądź mitologizuje. I w tym sensie pamięć nierozerwalnie współpracuje z wyobraźnią, ożywia ją, personifikuje i uwiarygodnia.”
Eksponowane w CSW prace Hanny Łuczak inscenizują stan napięcia między pamięcią i wyobraźnią. W instalacji Tam i z powrotem artystka zwraca przeciwko sobie powierzchnie oprawionych w ramy, zacytowanych z życia codziennego luster, komplikując logikę odbicia lustrzanego – zaburzając funkcjonowanie pamięci lustra. W cyklu fotograficznych autoportretówMimikra nakłada na twarz kolejne warstwy makijażu, podejmując grę z własną tożsamością. W pracach tych zmierza do wyeksponowania trudno uchwytnej granicy między pamięcią i wyobraźnią.


Powrót