Grzegorz Moryciński - Chwile blasku i cienia
wernisaż: 4 września 2007, godz. 19.00
Zanurzony zwykle w subtelnościach kolorystycznych Grzegorz Moryciński poszedł tym razem w kierunku mnochromatyzmu. Gama ograniczona do węgla, białej kredki, sangwiny i koloru kartonu prześwitującego spod spodu, okazała się wystarczająca dla wirtuoza, który potrafi wydobywać z niej najsubtelniejsze tony. W skupieniu stopniuje wrażenia, buduje nastroje.
Odeszły znane z twórczości malarza pajace, gejsze, potwory i anonimowi ludzie. Wyludniła się przestrzeń. Tematem prac stało się światło skupiające uwagę obserwatora w tych krótkich momentach wieczoru lub poranka, kiedy jest sam. Obserwator sam na sam ze światłem, które go znienacka zachwyciło. Wnętrza przeznaczone do cichej, samotnej pracy; uliczki nocnych spacerów; pejzaże samotnych wypraw górskich; chłodne, ciemne kościelne wnętrza. Oto miejsca, w których zapatrzawszy się w rzeczywistość można dotknąć Absolutu. Klimat prac kojarzy się nieuchronnie z romantykami niemieckimi z przełomu XVIII i XIX w. Tkwi w nich ten sam panteistyczny zachwyt nad światem jak u Philipa Otto Runge czy Caspara Davida Friedricha. Pojawia się ten sam promień prześwitujący znienacka zza chmur czy sączący się do prezbiterium. Zajączki tańczące na ścianie pokoju, snopy świateł latarni, ostry cień żelaznej kraty bramy.
Powrót
Zanurzony zwykle w subtelnościach kolorystycznych Grzegorz Moryciński poszedł tym razem w kierunku mnochromatyzmu. Gama ograniczona do węgla, białej kredki, sangwiny i koloru kartonu prześwitującego spod spodu, okazała się wystarczająca dla wirtuoza, który potrafi wydobywać z niej najsubtelniejsze tony. W skupieniu stopniuje wrażenia, buduje nastroje.
Odeszły znane z twórczości malarza pajace, gejsze, potwory i anonimowi ludzie. Wyludniła się przestrzeń. Tematem prac stało się światło skupiające uwagę obserwatora w tych krótkich momentach wieczoru lub poranka, kiedy jest sam. Obserwator sam na sam ze światłem, które go znienacka zachwyciło. Wnętrza przeznaczone do cichej, samotnej pracy; uliczki nocnych spacerów; pejzaże samotnych wypraw górskich; chłodne, ciemne kościelne wnętrza. Oto miejsca, w których zapatrzawszy się w rzeczywistość można dotknąć Absolutu. Klimat prac kojarzy się nieuchronnie z romantykami niemieckimi z przełomu XVIII i XIX w. Tkwi w nich ten sam panteistyczny zachwyt nad światem jak u Philipa Otto Runge czy Caspara Davida Friedricha. Pojawia się ten sam promień prześwitujący znienacka zza chmur czy sączący się do prezbiterium. Zajączki tańczące na ścianie pokoju, snopy świateł latarni, ostry cień żelaznej kraty bramy.
Powrót
