Grzegorz Drozd - Brak
Grzegorz Drozd broni w przestrzeni CSW swojego dyplomu przygotowanego na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP. Zazwyczaj obrona jest formalnością przybierającą postać rytuału, wieńczącego długi proces artystycznej edukacji.W formułę dyplomu wpisana jest możliwość dyskusji, w której udział może brać nie tylko komisja, promotor i dyplomant, lecz również osoby postronne, należące do publiczności obecnej przy obronie.
W praktyce do dyskusji często nie dochodzi. Odpowiedzią na pytanie „czy są jakieś pytania” bywa głucha cisza. Grzegorz Drozd zmierza dołożyć starań, aby tę ciszę zmącić dyskusją. Dyplom Drozda ma formę (artystycznego) szantażu. Kto jest jego ofiarą? Komisja egzaminacyjna? Akademia? Abstrakcyjnie pojęta Instytucja pozostająca w wiecznej konfrontacji z jednostką? Podczas dyplomu mistrzowie oceniają ucznia. Jedno z pytań postawionych przez Drozda brzmi: czy uczniowie mają prawo oceniać mistrzów? Jakie pole rażenia ma podstawowa broń jednostki w relacji z Instytucją, czyli prowokacja?
Powrót
Brak to wystawa dyplomowa przygotowana przez Grzegorza Drozda na Wydziale Malarstwa, w pracowni profesora Jarosława Modzelewskiego. „Brak” to jednocześnie próba podjęcia gry z procedurą przyznawania artystycznego „świadectwa dojrzałości”, jakim jest dyplom ukończenia Akademii Sztuk Pięknych. Jeżeli Grzegorz Drozd przejdzie tą procedurę pomyślnie, zostanie magistrem sztuki, a jego status artysty zostanie potwierdzony stosownym dokumentem. Dla większości adeptów ASP to formalność. Drozd postanowił jednak zająć wobec tej procedury aktywną, krytyczną pozycję. Koniec formalnej edukacji jest dla niego okazją do rozliczenia się z długoletnim procesem artystycznego kształcenia, aż do granic zakwestionowania tradycyjnego podziału ról: mistrzowie mają prawo oceniać uczniów - czy jednak uczniowie mają prawo oceniać mistrzów? Drozda interesuje problem poszerzenia pola dialogu między jednostką i instytucją - w tym wypadku między adeptem a Akademią. W tej grze jednostka zdaje się stać z zasady na słabszej pozycji; ale posiada w ręku potężną broń, jaką jest artystyczna prowokacja. Grzegorz Drozd to artysta, który już nie raz po ten oręż sięgał.
Wystawa Brak składa się z dwóch części: pierwsza to projekt malarski: odpowiedź na zadanie, jakim jest stworzenie projektu dyplomowego - i jednocześnie wyzwanie, przed którym stanie komisja oceniająca pracę dyplomanta. Druga to rozwinięcie problemu postawionego w malarskim dyplomie. Składa się na nią zespół prac zorganizowanych w nieliniową narrację, łączącą wątki autobiograficzne, refleksję nad językiem i rozliczenie z egzystencjalnym i społecznym wymiarem procesu edukacyjnego, pojętego znacznie szerzej niż nauka na Akademii. Autor analizuje swoją sytuację „dojrzałego artysty”. Jako świeżo upieczony absolwent Akademii staje się właśnie w oczach społeczeństwa „artystą w pełni”, ale swoją sytuację definiuje, paradoksalnie, poprzez pojęcie tytułowego braku.
Wystawa Brak składa się z dwóch części: pierwsza to projekt malarski: odpowiedź na zadanie, jakim jest stworzenie projektu dyplomowego - i jednocześnie wyzwanie, przed którym stanie komisja oceniająca pracę dyplomanta. Druga to rozwinięcie problemu postawionego w malarskim dyplomie. Składa się na nią zespół prac zorganizowanych w nieliniową narrację, łączącą wątki autobiograficzne, refleksję nad językiem i rozliczenie z egzystencjalnym i społecznym wymiarem procesu edukacyjnego, pojętego znacznie szerzej niż nauka na Akademii. Autor analizuje swoją sytuację „dojrzałego artysty”. Jako świeżo upieczony absolwent Akademii staje się właśnie w oczach społeczeństwa „artystą w pełni”, ale swoją sytuację definiuje, paradoksalnie, poprzez pojęcie tytułowego braku.
Powrót
