Grafika polska - sztuka i edukacja
„Grafika Polska – Sztuka i Edukacja”
Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Pałac Sztuki, Kraków
„Grafika polska – Sztuka i Edukacja” to pamiątkowa wystawa środowiskowa polskich profesorów i asystujących im pedagogów na przełomie wieków, w obliczu nieuchronnych wyzwań digitalizacji, przed jakimi przyjdzie im stanąć…
W opozycji do popularnych środków przekazu wizualnego, grafikę artystyczną konstytuuje wyrafinowany świat formy i treści. Dzięki wykorzystywaniu technik i technologii wywiedzionych z klasycznego kanonu powielania obrazu, grafika warsztatowa wnosi do dorobku sztuki wiano w postaci druków na papierze lub innych podłożach. Nierzadko są to także pełnoprzestrzenne obiekty lub dzieła zamknięte w formie zapisu cyfrowego. W szerszej perspektywie – grafika stanowi zbiór zdefiniowanych procedur, których stosowanie służy utrzymaniu jej spójności etycznej i autonomii estetycznej dzieł. Ze studentami spotykają się profesorowie, których autorytet współtworzy ranga ich sztuki i doświadczenie w nauczaniu. Atrakcyjność grafiki bierze się z ustawicznego wzbogacania i uaktualniania procedur warsztatowych. Istotę grafiki polskiej określa jakość sztuki; jakość - weryfikowana podczas licznych biennale, triennale i innych kwalifikowanych przeglądów w Polsce i za granicą.
W grafice, podobnie jak wszędzie tam, gdzie oprócz koncepcji, o ostatecznym rezultacie przedsięwzięcia artystycznego decydują szerokie kompetencje warsztatowe, koegzystencja doświadczenia, tradycji i nieskrępowanej woli eksperymentu wydaje się głęboko uzasadniona. Myliłby się jednak ten, kto uznałby, że kadra dydaktyczna akademii to jedynie korpus użytecznych instruktorów, dzielących się ze studentami rutyną zachowań warsztatowych. Bowiem transparentność warsztatu, stanowiąca fundament dydaktyki, to tylko konieczne uzupełnienie złożonego procesu wspólnego poszukiwania kształtu dzieła.
W modelu instytucjonalnym grafiki nie występuje oficyna, pojmowana jako miejsce wytwarzania produktu zwanego grafiką. Infrastruktura grafiki warsztatowej w Polsce, po drugiej wojnie światowej, ulokowana została wyłącznie w odrodzonych i nowo powstałych uczelniach artystycznych.
Wystawa zorganizowana w ramach Międzynarodowego Triennale Grafiki Kraków 2009
Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Pałac Sztuki, Kraków
„Grafika polska – Sztuka i Edukacja” to pamiątkowa wystawa środowiskowa polskich profesorów i asystujących im pedagogów na przełomie wieków, w obliczu nieuchronnych wyzwań digitalizacji, przed jakimi przyjdzie im stanąć…
W opozycji do popularnych środków przekazu wizualnego, grafikę artystyczną konstytuuje wyrafinowany świat formy i treści. Dzięki wykorzystywaniu technik i technologii wywiedzionych z klasycznego kanonu powielania obrazu, grafika warsztatowa wnosi do dorobku sztuki wiano w postaci druków na papierze lub innych podłożach. Nierzadko są to także pełnoprzestrzenne obiekty lub dzieła zamknięte w formie zapisu cyfrowego. W szerszej perspektywie – grafika stanowi zbiór zdefiniowanych procedur, których stosowanie służy utrzymaniu jej spójności etycznej i autonomii estetycznej dzieł. Ze studentami spotykają się profesorowie, których autorytet współtworzy ranga ich sztuki i doświadczenie w nauczaniu. Atrakcyjność grafiki bierze się z ustawicznego wzbogacania i uaktualniania procedur warsztatowych. Istotę grafiki polskiej określa jakość sztuki; jakość - weryfikowana podczas licznych biennale, triennale i innych kwalifikowanych przeglądów w Polsce i za granicą.
W grafice, podobnie jak wszędzie tam, gdzie oprócz koncepcji, o ostatecznym rezultacie przedsięwzięcia artystycznego decydują szerokie kompetencje warsztatowe, koegzystencja doświadczenia, tradycji i nieskrępowanej woli eksperymentu wydaje się głęboko uzasadniona. Myliłby się jednak ten, kto uznałby, że kadra dydaktyczna akademii to jedynie korpus użytecznych instruktorów, dzielących się ze studentami rutyną zachowań warsztatowych. Bowiem transparentność warsztatu, stanowiąca fundament dydaktyki, to tylko konieczne uzupełnienie złożonego procesu wspólnego poszukiwania kształtu dzieła.
W modelu instytucjonalnym grafiki nie występuje oficyna, pojmowana jako miejsce wytwarzania produktu zwanego grafiką. Infrastruktura grafiki warsztatowej w Polsce, po drugiej wojnie światowej, ulokowana została wyłącznie w odrodzonych i nowo powstałych uczelniach artystycznych.
Wystawa zorganizowana w ramach Międzynarodowego Triennale Grafiki Kraków 2009
Powrót
