Gorące kino. Lato

Gorące KINO.LATO to siódma edycja odbywającego się na dziedzińcu Zamku Ujazdowskiego letniego festiwalu KINO.LATO. Program składa się z pokazów filmowych i koncertów, a kolejne odcinki festiwalu mają miejsce w każdy weekend lipca i sierpnia.

Co roku temat festiwalu koncentrował się wokół poszczególnych gatunków filmowych takich jak: kino fantastyczno-naukowe, western i film drogi. Tym razem jednak tematem przewodnim festiwalu jest nie gatunek, ale motyw upału, gorąca, czyli tego, co z latem i wakacjami najbardziej nam się kojarzy. Stąd nazwa tegorocznego festiwalu – Gorące KINO.LATO.

Upał rozumiany będzie tu dosłownie, jako żar spadający z rozgrzanego nieba, ale również metaforycznie, jako gorączka rozpalająca zmysły bohaterów, popychająca ich do różnych, nie zawsze jednoznacznych w ocenie moralnej, czynów.
W naszej gorącej jak w piekle podróży udamy się zarówno w świat magii, zbrodni i niepohamowanych namiętności, uwikłania w politykę w gorącym klimacie Afryki i Ameryki Południowej, będziemy towarzyszyć bohaterom w ich ucieczce od konwenansów, od społeczeństwa w upał i suszę pustyni. Niejednokrotnie poczujemy smak swobody, radości i wolności towarzyszącej letniej przygodzie, a także niewątpliwie otulą nas opary absurdu, którymi trudno oddychać w parny, duszny, wakacyjny dzień. Czeka nas lato pełne miłości, podsycające ciekawość i wyobraźnię; lato które nie tylko wyzwala seksualne sny i marzenia, ale także prowadzi do konfrontacji z samym sobą, czy to w „zimnej” Austrii czy tropikalnym klimacie Indii i Indochin.

Oprócz pozycji klasycznych, takich jak „Harry Angel” Alana Parkera (1987) czy „Barton Fink” braci Coen (1991), pokażemy filmy, które nieczęsto gościły na polskich ekranach, jak choćby sztandarowe dzieło feministycznej odmiany czechosłowackiej Nowej Fali „Stokrotki” Very Chytilovej (1966), czy angielski „Posłaniec” w reżyserii Joshepa Loseya, a także niezapomniany, choć dawno niewyświetlany w polskich kinach „Bagdad Cafe” Percy Adlona. Przypomnimy filmy znane - takie jak „Kochanek”, bollywoodzkie „Om Shanti Om” i – jak co roku – zaproponujemy mniej typowe kino artystyczne z różnych odległych części świata specjalnie sprowadzane na pokazy w Warszawie, choćby „Ukryte żądze/ Blisfully Yours” Taja Apitchatponga Weeresathakula.

W programie nie zabraknie oczywiście pozycji polskich, wśród których pojawi się czarujący „Upał” Kazimierza Kutza, a taże nastrojowe studium psychologiczne, dramat samotności i bezradności dwojga ludzi niezdolnych do podjęcia próby wspólnego życia jakim jest „Ostani dzień lata” Tadeusza Konwickiego.

Filmy prezentowane będą w ramach kolejnych, tematycznych weekendów, których uzupełnieniem będą koncerty - No Means No, ParisTetris, Nosowska.
Specjalną „upalną” scenografię zaprojektowałaOdcinek 1. Gorąco jak w piekle

REPERTUAR

3. 07 pt Upały/ Hundstage, reż. Ulrich Seidl, Austria 2003, 121’


4. 07 sob Harry Angel/ Angel Heart, reż. Alan Parker, Kanada, USA, Wielka Brytania 1987, 113‘

5.07 niedz Barton Fink, reż. Ethan Coen, Joel Coen, USA, Wielka Brytania 1991, 116’
Odcinek 2. Gorące laski

10. 07 pt Lato miłości/ My Summer of Love, reż. Paweł Pawlikowski, Wielka Brytania 2004, 86’

11. 07 sob Stokrotki/ Sedmikrasky, reż. Věra Chytilová, Czechosłowacja 1967, 74’

12. 07 niedz Basen/ Swimming Pool, reż. François Ozon, Francja, Wielka Brytnia 2003, 103’
Odcinek 3. W oparach absurdu

17.07 pt Koncert NO MEANS NO

18. 07 sob Straszne skutki awarii telewizora/ Ecce homo Homolka, reż. Jaroslav Papoušek, Czechosłowacja 1970, 82’

19. 07 niedz Upał, reż. Kazimierz Kutz, Polska 1964, 81’
Odcinek 4. Spaleni słońcem

23.07 czw Zawód reporter/ Professione: Reporter, reż. Michelangelo Antonioni, Francja, Hiszpania, USA, Włochy 1975, 119’

24.07 pt Wierny ogrodnik/ The Constant Gardener, reż. Fernando Meirelles, Niemcy, USA, Wielka Brytania 2005, 129‘

25.07 sob Miasto Boga/ Cidade de Deus, reż. Fernando Meirelles, Brazylia, Francja 2002, 130’

26.07 niedz Spaleni słońcem/ Utomlyonnye solntsem, reż. Nikita Michałkow, Francja, Rosja 1994, 152’
Odcinek 5. Młodzieńcza gorączka

30.07 czw Posłaniec/ The Go-Between, reż. Joseph Losey, Wielka Brytania 1971, 118‘

31. 07 pt Absolwent/ The Graduate, reż. Mike Nichols, USA 1967, 105’

1.08 sob Koncert PARISTETRIS

2. 08 niedz Starcy na chmielu/ Starci na chmielu, reż. Ladislav Rychman, Czechosłowacja 1964, 89’
Odcinek 6. Ucieczka w tropiki

7. 08 pt Wniebowzięci, reż. Andrzej Kondratiuk, Polska 1973, 44’

8.08 sob Bagdad Cafe/ Out of Rosenheim, reż. Percy Aldon, USA, RFN 1987, 95’

9.08 niedz Zmruż oczy, reż. Andrzej Jakimowski, Polska 2003, 88’
Odcinek 7. Parno i duszno, czyli lato miłości

13.08 czw Om Shanti Om, reż. Farah Khan, Indie 2007, 162‘

14.08 pt Kochanek/ L’Amant, reż. Jean-Jacques Annaud, Francja,Wielka Brytania, Wietnam 1992, 115‘

15.08 sob Dzikie żądze/ Blisfully yours/ Sud Sanaeha, reż. Apichatpong Weerasethakul, Thajlandia, Francja 2002, 125‘

16.08 niedz Euforia/ Eyforiya, reż. Ivan Vyrypayev, Rosja 2006, 74’
Odcinek 8. Nie ma wody na pustyni...

21.08 pt El Topo, reż. Alejandro Jodorowsky, Meksyk 1970, 125‘

22.08 sob Gerry, reż. Gus Van Sant, Argentyna, USA, Jordania 2003, 103’

23.08 niedz Przyjeżdża orkiestra/ Bikur Ha-Tizmoret, reż. Eran Kolirin, Francja, USA, Izrael 2007, 87’
Odcinek 9. KONIEC LATA

28.08 pt Koncert NOSOWSKA

29.08 sob Schyłek lata/ Mua he chieu thang dung, reż. Anh Hung Tran, Francja, Niemcy, Wietnam 2000, 112’

30.08 niedz Ostatni dzień lata, reż. Jan Laskowski, Tadeusz Konwicki, Polska 1958, 66’

Opisy filmów

Upały/ Hundstage, reż. Urlich Seidl, Austria 2001, 121’
Gdzieś pomiędzy wylotowymi drogami Wiednia, na niekończącym się rozlewisku identycznych niemalże domków, toczy się prawdziwe życie, które niewiele ma wspólnego z lukrowanymi obrazkami telenowel. Kino Seidla jest mocne, bezkompromisowe i czasem nawet zbyt realistyczne. Dlatego bohaterom daleko do urody prezenterek telewizyjnych i radości uśmiechniętych pań z reklam proszków do prania. Nawet lokalny supermarket jest koszmarem i w końcu miejscem tragedii. W obliczu nieubłaganego upału wzrastające napięcie, wyzwalające w ludziach najbardziej prymitywne emocje wydaje się równie prawdziwe i uzasadnione, co pot obficie spływający po twarzach bohaterów.

Harry Angel/ Angel Heart, reż. Alan Parker, Kanada/ USA/ Wielka Brytania 1987, 113’
Film utrzymany konwencji w czarnego kryminału, połączonego z mrocznym horrorem. Napięcie oraz wyjątkowo duszna atmosfera sprawiają, że widzowi ciężko złapać oddech. Dzieło Allana Parkera to doskonałe połączenie Chandlera z „Dzieckiem Rosemary”, albo inaczej - „China Town” z „Egzorcystą”. Rok 1955. Prywatny detektyw Harry Angel zostaje wynajęty przez niejakiego Louisa Cyphera, żeby wyśledził zaginionego muzyka jazzowego, który nie wywiązał się z podpisanego z Cypherem kontraktu... Warto także ze względu świetnego Roberta de Niro oraz Mickey’ego Rourke’a w szczytowej formie.

Barton Fink, reż. Ethan Coen, Joel Coen, USA/ Wielka Brytania 1991, 116’
Jakie mogą być skutki kryzysu twórczego? Młody zdolny nowojorski dramaturg, po sukcesie swojej sztuki wyjeżdża do Hollywood, by napisać scenariusz filmowy. Tam, w obskurnym pokoju hotelowym, dopada go „writer's block”. Przyjaźń z tajemniczym sąsiadem (genialny John Goodman) tylko potęguje stopniowe popadanie w obłęd. Ten groteskowy popis reżyserskiego geniuszu braci Coen można też czytać jako satyrę na amerykański przemysł filmowy.

Lato miłości/ My Summer of Love, reż. Paweł Pawlikowski, Wielka Brytania 2004, 86’
Mona – dziewczyna z małej miejscowości, bez perspektyw za to z dużym bagażem doświadczeń i niezbyt mądrymi pomysłami – spotyka Tamsin – rozpieszczoną córeczkę bogatych rodziców, skłonną do dramatyzowania marzycielkę. Tamsin jest zachwycona swoja nową koleżanką, której taka adoracja, rzecz jasna, podoba się bardzo. Relacja dziewcząt zaczyna przekraczać granice zwykłej przyjaźni. Sytuację komplikuje Phil, świeżo nawrócony brat Tamsin, który jak przystało na neofitę, usiłuje bezskutecznie nawrócić na słuszną drogę wszystkich w promieniu kilometra. Z marnym skutkiem.

Stokrotki/ Sedmikrasky, reż. Vĕra Chytilová, Czechosłowacja 1967, 74’
Dwie młode, atrakcyjne i nie chcące dorosnąć dziewczyny swoim demoralizującym zachowaniem starają się bezskutecznie zwrócić na siebie uwagę otoczenia. Ich demoralizacja polega na wykorzystywaniu mężczyzn: od tych, co się da wyciągają pieniądze, z innymi prowadzą jakieś niejasne dla rozmówców gry, nie prowadzące do pożądanego przez nich skutku. Pobudzająca do refleksji komedia, sztandarowy przykład czechosłowackiej Nowej Fali.

Basen/ Swimming Pool, reż Francis Ozon, Francja/ Wielka Brytania 2003, 103’
Film klasyfikowany jako thriller erotyczny autorstwa nieco kontrowersyjnego reżysera. Sfrustrowana niezaspokojonymi aspiracjami artystycznymi autorka kryminałów spędza samotnie lato, w pocie czoła pracując nad kolejną książką. Jej spokój zakłóca pojawienie się dziewczyny, podającej się za córkę właściciela domu. Mało powiedzieć, że przybysz zachowuje się bezpretensjonalnie – Julie wiedzie życie wyzwolonej z wszelkich ograniczeń, młodej i bezwzględnie atrakcyjnej dziewczyny. Obserwacja początkowo irytujących ekscesów staje się dla bohaterki wciągająca i w końcu inspirująca.

Straszne skutki awarii telewizora/ Ecce Homo Homolka, reż. Jaroslav Papoušek, Czechosłowacja 1970, 82’
Pierwsza część trylogii o perypetiach legendarnej rodziny Homolków. Okupiony kłótniami rodzinny piknik w lesie, tłumnie odwiedzanym w niedzielne popołudnia przez mieszkańców Pragi, zostaje przerwany niespodziewanym wołaniem o pomoc. W obliczu zagrożenia przerażeni prażanie w popłochu wsiadają do swoich Škod i wracają do domów. Letnie popołudnie nie kończy się jednak rodzinną sielanką przed telewizorem, ponieważ, jak na złość, akurat musiał się zepsuć. Homolkowie stają przed poważnym problemem: co tu zrobić z nadmiarem czasu? Jak widać problem uzależnienia od telewizji istniał już w czasach, kiedy do śledzenia mieliśmy tylko dwa kanały.

Upał, reż. Kazimierz Kutz, Polska 1964, 81’
„Upał”, czyli filmowa wersja Kabaretu Starszych Panów klasyfikowany jest jako komedia i film muzyczny równocześnie. Z powodu tytułowego upału opustoszało miasto. Z polecenia władz o porządek dbają Starsi Panowie (we własnej osobie), a do pomocy przysłana zostaje żeńska Drużyna Przeciwudarowa im. Kupały z piękną Zuzanną na czele (młode aktorki z teatrów studenckich). Liczne perypetie związane mniej bądź bardziej bezpośrednio z temperaturą, prowadzą do konfliktu (jak to zwykle bywa): zaniedbany ambasador egzotycznego kraju czuje się znieważony, honor miasta pragnie uratować m. in. Piękna Grzanka - Miss Upału. Na szczęście konflikt zostaje zażegnany, a co ważniejsze... w końcu pada deszcz.

Zawód reporter/ Professione: Reporter, reż. Michelangelo Antonioni, Francja/ Hiszpania/ USA/ Włochy 1975, 119’
Arcydzieło mistrza z genialnym Jackiem Nicholsonem. Dziennikarz sfrustrowany pracą i nieudanym małżeństwem, niepotrafiący znaleźć wspólnego języka z adoptowanym synem, pragnie zacząć życie od nowa. Przypadkiem znajduje ciało martwego mężczyzny i zafascynowany możliwością wcielenia się w kogoś innego, postanawia zmienić swoją tożsamość. Majstersztyk reżyserski i operatorski, w którym środki filmowego wyrazu, roztopione w przygnębiającym upale zostały wykorzystane niemalże do granic.

Wierny ogrodnik/ Constant Gardener, reż. Fernando Meirelles, Niemcy/ USA/ Wielka Brytania 2005, 129’
Ekranizacja powieści Johna Le Carré idealnie łączy poruszającą opowieść o miłości z bulwersującą sprawą nieetycznych praktyk koncernów farmaceutycznych. Młoda i przebojowa aktywistka działająca w Kenii (Rachel Weisz), zostaje brutalnie zamordowana. Jej pozbawiony wcześniej ambicji i flegmatyczny mąż (Ralph Fiennes) rozpoczyna prywatne śledztwo. Szybko jednak napotyka na opór. Niby thriller, a wzrusza i daje do myślenia.

Miasto Boga/ Cidade de Deus, reż. Fernando Meirelles, Brazylia/ Francja 2002, 130’
Życie w slumsach w „Slumdogu” to bajka w porównaniu z losami mieszkańców Miasta Boga – przedmieść biedoty Rio de Janeiro, w których rządzi przemoc i młodociane gangi. To wstrząsające arcydzieło idealnie wykorzystuje schemat kina sensacyjnego, nie tracąc jednocześnie poruszającej, dokumentalnej mocy. Gorące brazylijskie rytmy zyskują nowe oblicze.

Spaleni słońcem/ Utomlyonnye solntsem, reż. Nikita Michałkow, Francja, Rosja 1994, 152’
Połowa lat trzydziestych, bohater rewolucji, pułkownik Kotow, usiłując przeczekać stalinowskie czystki, spędza lato w podmoskiewskiej daczy z żoną, córką i przyjaciółmi. Rodzinną sielankę przerywa jednak pojawienie się rzekomego kuzyna z Moskwy, młodego kawalera, który swym urokiem osobistym i grą na fortepianie oczarowuje wszystkie letniczki, z młodą pułkownikową na czele. Zazdrość małżeńska i urażona męska duma nie przesłaniają jednak bohaterowi bezlitosnej prawdy: nie zapomniawszy o zagrożeniu ze strony ukochanego do niedawna Wodza, domyśla się, że młody Dimitri nie przybył na wieś w celach rozrywkowych.

Posłaniec/ The Go-Between, reż. Joseph Losey, Wielka Brytania 1970, 118’
Mistrzowski film Loseya to pozycja obowiązkowa. Kto nie widział, marsz do kina! Dwunastoletni Leo zostaje zaproszony przez szkolnego kolegę do wiejskiej posiadłości, gdzie wakacje spędza jego rodzina. W skwarze lipcowego słońca, bohaterowie pocą się w eleganckich, zapiętych pod samą szyję kołnierzykach, oddając się typowym dla arystokracji rozrywkom i pasjonującemu studiowaniu termometru. Zauroczony urodą starszej córki właścicieli domu Leo daje się wykorzystać jako posłaniec pomiędzy wymieniającymi listy kochankami. Nie byłoby w tym nic strasznego, gdyby Miriam nie była zaręczona z odpowiednim dla jej statusu społecznego mężczyzną i gdyby mezalians nie niósł z sobą nieuchronnej rodzinnej katastrofy.

Starcy na chmielu/ Starci na chmelu, reż. Ladislav Rychman, Czechosłowacja 1964, 89’
Opowieść o młodości i gorącej miłości, rozgrywająca się na upalnej plantacji chmielu. Licealista Filip zakochuje się w koleżance Hance. Zaprasza dziewczynę do swojego pokoiku na poddaszu. Donos zazdrosnego Honzy powoduje jednak, że Filip zostaje wyrzucony. Hanka odchodzi z nim a od Honzy cała klasa odwraca się plecami. „Starcy na chmielu” to pierwszy czeski musical, bez którego nie byłoby „Tańcząc w ciemnościach” von Triera.

Absolwent/ The Graduale, reż Mike Nicols, USA 1967, 105’
Świeżo upieczony absolwent college’u wraca do słonecznej Kalifornii, gdzie na typowym amerykańskim przedmieściu, w białym domu z basenem i idealnie przystrzyżonym trawnikiem mieszkają jego rodzice. Daje się uwieźć sfrustrowanej sąsiadce w średnim wieku, pani Robinson - tej właśnie Pani Robinson, o której śpiewają Simon&Garfunkel. Krótki i burzliwy romans wyzwala chłopaka z kompleksów i ograniczeń narzucanych przez obyczajowość, która już wkrótce i tak odejdzie do lamusa: film zapowiada nowe czasy nie tylko w kinie, ale w amerykańskiej rzeczywistości w ogóle. Sam reżyser został obwołany „reżyserem jutra” a rola Bena otworzyła Dustinowi Hoffmanowi drzwi do kariery. Kolejna pozycja obowiązkowa.

Wniebowzięci, reż. Andrzej Kondratiuk, Polska 1973, 44’
Zdzisław Maklakiewicz i Jan Himilsbach (a jakże!) wcielają się w role dwóch prostaczków, którym poszczęściło się w totka. Wygraną postanawiają przeznaczyć na egzotyczną podróż samolotem – dosłownie, cała egzotyka tkwi w środku transportu. Pieniążki kochane zmieniają ich szary żywot na kilka chwil: są bogaczami, którzy mogą sobie pozwolić na niekonwencjonalne zachowanie, stać ich na spontaniczne odwiedziny, udaje im się nawet poderwać jakieś dziewczyny…

Bagdad Cafe, reż. Percy Adlon, USA/ RFN 1987, 95’
Bagdad Cafe to nazwa motelu skleconego z lekkiej dykty i blachy, położonego gdzieś w Nevadzie – czyli na pustyni, pośrodku nigdzie. Nie wiadomo jak i po co, trafia do niego przysadzista Niemka, która nawet tutaj, na końcu świata, w obliczu wszędobylskiego kurzu, stara się żyć w zgodzie ze swoimi bawarskimi obyczajami, umiłowaniem czystości i porządku. Usiłuje nawet narzucić je otoczeniu, ale trudno powiedzieć, co jej to bardziej uniemożliwia: bezlitosna pustynia czy jej bezlitośnie niepoddający się dyscyplinie mieszkańcy, stanowiący barwny korowód społecznych wyrzutków, którzy nie po to uciekli na pustynię, żeby sprzątać grzecznie swój pokój, jak mama kazała.

Zmruż oczy, reż. Andrzej Jakimowski, Polska 2003, 88’
Klimat polskiej prowincji to temat dość eksploatowany przez kino. Jakimowskiemu udało się jednak nie popaść w banał. Stworzył za to ciepłą, poetycką wizję z pogranicza mitu. Nie pominął przy tym ciekawej relacji między bohaterami – dziesięcioletnią dziewczynką, która uciekła z domu i jej nowym przyjacielem, byłym nauczycielem (świetny Zbigniew Zamachowski), który rzucił miasto, by pracować jako nocny stróż w opuszczonym pegeerze. Piękna jest nasza polska wieś. Szczególnie w tym, nie pozbawionym humoru filmie.

Om Shanti Om, reż. Farah Khan, Indie 2008, 162’
Bollywood w CSW? Jeśli jest odpowiednio gorąco – czemu nie? Rok 1977. Om Makhija jest statystą marzącym o wielkiej karierze aktora. Beznadziejnie zakochany w heroinie Shanti dwa razy idzie jej na ratunek. Za drugim razem oboje przypłacają to śmiercią, a dusza Oma odradza się w nowo narodzonym synu Rajesha Kapoora. Po 30 latach Om Kapoor jest wielką gwiazdą, ale wspomnienia z poprzedniego wcielenia zaczynają dawać o sobie znać.

Kochanek, L’Amant, reż. Jean-Jacques Annaud, Francja/ Wielka Brytania/ Wietnam 1992, 115’
Ekranizacja autobiograficznej powieści Marguerite Duras. Dosyć skandaliczna historia o erotycznej relacji piętnastolatki ze znacznie starszym mężczyzną. Jakby nie było, ona nieletnia a jemu dzisiaj groziłaby cela. Ale sprawy się toczą w roku 1929 i do tego w Sajgonie, więc nikt nikogo o nic nie oskarża, bo niezbyt zamożna rodzina bohaterki – chociaż nie toleruje związku z powodów rasowych – nie czuje skrępowania w korzystaniu z jego znacznie lepszego statusu materialnego. Atmosferę podgrzewa również fakt istnienia narzeczonej tytułowego kochanka – kobiety z dobrej, zamożnej rodziny. Bez wątpienia mniej rozrywkowej.

Skrajne żądze, Sud sanaeha, reż. Apichatpong Weerasethakul, Tajlandia/ Francja 2002, 125’
Upalne KINO.LATO nie mogłoby odbyć się bez tego filmu, który idealnie oddaje atmosferę bezlitośnie gorącego tajskiego popołudnia (czyli prawie czterdzieści stopni). W trakcie pikniku gdzieś na pograniczu tajsko-birmańskim niespodziewanie rozpala się gorący, jakby temperatury było mało, romans. Sytuację podgrzewa nieciekawe położenie jednego z jego uczestników – chłopak jest w Tajlandii nielegalnym imigrantem. Dzieło ikony azjatyckiego, a może i światowego kina niezależnego, który równolegle do sukcesów na światowych festiwalach boryka się z cenzurą na własnym podwórku, gdzie jego filmy mogą być pokazywane w niepełnej wersji ze względu na kontrowersje polityczne i obyczajowe. Pozycja obowiązkowa w kategorii kino współczesne.

Euforia/ Eyforiya, reż Ivan Wyrypajew, Rosja 2006, 74’
Wyobraźmy sobie bezlitosną miłość, która przychodzi znikąd, tak po prostu, rozpala do granic wytrzymałości, tak, że wszystko przestaje mieć znaczenie. Wyobraźmy sobie, że ta miłość która spotyka dwoje ludzi, którzy nigdy nie kochali, więc nie potrafią sobie z nią poradzić. Wyobraźmy sobie, że miłość ta za nic ma przysięgi małżeńskie i zazdrość wściekłego małżonka, który tej miłości obiektem nie jest. Euforia to piękna bajka, która jeśli nie urzeka historią, to na pewno dzikim krajobrazem i pięknymi zdjęciami tego krajobrazu.

Kret/ El Topo, reż. Alejandro Jodorowsky, Meksyk 1970, 125’
Western? Traktat filozoficzny? A może opowieść wariata? Wszytko to i dużo więcej. Ulubiony film Johna Lennona przez lata stał się obiektem kultu. Obrazoburczy zarówno w sensie religijnym jak i artystycznym. Film opowiada historię El Topo (Kreta, w tej roli Jodorowsky), bezimiennego włóczęgi i rewolwerowca. Mężczyzna wędruje przez upalną pustynię wraz ze swoim synkiem, docierając w końcu do wsi, której mieszkańcy zostali wymordowani. Tak zaczyna się jeden z najciekawszych filmów świata, który wciąż wzbudza gorące emocje.

Gerry, reż. Gus Van Sant, Argentyna, USA, Jordania 2003, 103’
Opowieść o dwójce przyjaciół (Matt Damon i Casey Affleck), którzy w trakcie podróży przez bezkresną, upalną pustynię zeszli ze szlaku i zagubili się. Ich siły i szanse na przeżycie maleją, a przyjaźń zostaje wystawiona na ostateczną próbę. „Gerry” to film na granicy eksperymentu. Okazuje się, że amerykańskie kino z młodymi hollywoodzkimi gwiazdorami może być piękne i ambitne.

Przyjeżdża orkiestra/ Bikur Ha-Tizmoret, reż. Eran Kolirin, Francja/ USA/ Izrael 2008, 87’
Jak się okazuje, można o trudnych sprawach konfliktów narodowych opowiadać w delikatny i subtelny sposób, co więcej – w ogóle o nich nie wspominając. W tym filmie polityka jest głęboko ukryta, a na plan pierwszy wychodzą czyste, szczere i wolne od podziałów relacje między ludźmi. Mała egipska orkiestra dęta przez pomyłkę trafia na izraelską, nieco pustynna prowincję. Mimo optymistycznego przesłania nie ma mowy o popadaniu w banał. Nagroda Młodych w Cannes, oraz Nagroda Publiczności w Warszawie mówią sama za siebie.

Schyłek lata/ Mua he chieu thang dung, reż. Anh Hung Tran, Francja/ Niemcy/ Wietnam 2000, 112’
Bohaterowie – trzy siostry i brat – spotykają się z okazji śmierci matki. Wydają się tak bardzo sobie bliscy, że nie mają przed sobą tajemnic. Rozmowy rozbudzają wspomnienia i okazuje się, że każde z zebranych ukrywa jakiś niechlubny sekret. Nikt jednak nie ma zamiaru dzielić się swoimi zgryzotami – każda z nich mogłaby zniszczyć rodzinną harmonię. Film nie usiłuje jednak moralizować, nie uświadamia hipokryzji rzekomo idealnych rodzin. Sugeruje raczej, że szczęście polega na chwilach małego piękna, a prawda nie zawsze mu sprzyja, szczególnie jeśli ma kogoś skrzywdzić. Wizualnie dzieło autora Rykszarza to uczta dla oczu – można zachwycać się całe dwie godziny i nie przejmować się fabułą.

Ostatni dzień lata, reż. Jan Laskowski, Tadeusz Konwicki, Polska 1958, 66’
Gorące lato kiedyś musi się skończyć. Bywa też początkiem... Mogłoby być dla bohaterów pierwszego filmu Tadeusza Konwickiego. Młody mężczyzna (Jan Machulski) w ostatni dzień nadmorskiego urlopu spotyka dużo starszą, zamkniętą w sobie i zniszczoną doświadczeniem wojny kobietę. Spędzają razem jeden dzień lecz mimo prób i wzajemnego przyciągania nie są w stanie stworzyć relacji. Nastrojowe studium psychologiczne, dramat samotności i bezradności dwojga ludzi. Film mimo tego, że powstał w niemalże amatorskich warunkach po 50 latach wciąż zaskakuje i porusza nowatorstwem.


Więcej informacji, pełny repertuar: www.kinolab.art.pl


POCZĄTEK WSZYSTKICH SEANSÓW PO ZMROKU – w lipcu o godz. 22.00, w sierpniu o godz. 21.30.
Koncerty - o godz. 20.00.


Powrót