Gierymski, Stanisławski, Weiss i inni
Tytuł wystawy: Artysta na wakacjach? Gierymski, Stanisławski, Weiss i inni"
Włochy fascynowały podróżników z Północy od dawna. Pod koniec XIX i na początku XX wieku wielu artystów polskich podążało śladem swoich poprzedników przez Alpy. Owocem ich wędrówek były dzieła sztuki, które świadczą o niewyczerpanej różnorodności włoskich inspiracji. Wilanowska wystawa pokazuje zaledwie mały fragment powstałego wówczas zespołu dzieł. Pejzaż Italii, widoki miejskie, ale także portrety osób, które we Włoszech przebywały, były zabierane z Włoch jako pamiątki. Sztuce Końca Wieku nie wystarczało utrwalanie miejsc, zdarzeń i ludzi. Florenckie prace Wojciecha Weissa ukazują dramat ludzkiej egzystencji. Widoki Stanisławskiego i Ciąglińskiego są autonomicznymi kompozycjami kolorystycznymi, a nie tylko mającymi przywoływać miłe wspomnienia obrazkami z podróży. Barwne ceratoryty nadal zbyt mało popularnego Feliksa Jabłczyńskiego ukazują jak sugestywne wizje może tworzyć w umyśle artysty dawna włoska architektura. Do najwcześniejszych prac pokazywanych na wystawie należą realistyczne gwasze, przedstawiające polonika włoskie, autorstwa Aleksandra Gierymskiego i akademicki Widok Sorrento, współczesnego mu Bolesława Łaszczyńskiego. Wystawę chronologicznie zamykają portrety Ludomira Slendzińskiego w stylu Art-Deco, oraz postimpresjonistyczny Widok Wenecji Włodzimierza Terlikowskiego.
Na wystawie prezentowanych jest ponad 90 prac, głównie z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, a także ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi i z kolekcji prywatnych.
Powrót
Włochy fascynowały podróżników z Północy od dawna. Pod koniec XIX i na początku XX wieku wielu artystów polskich podążało śladem swoich poprzedników przez Alpy. Owocem ich wędrówek były dzieła sztuki, które świadczą o niewyczerpanej różnorodności włoskich inspiracji. Wilanowska wystawa pokazuje zaledwie mały fragment powstałego wówczas zespołu dzieł. Pejzaż Italii, widoki miejskie, ale także portrety osób, które we Włoszech przebywały, były zabierane z Włoch jako pamiątki. Sztuce Końca Wieku nie wystarczało utrwalanie miejsc, zdarzeń i ludzi. Florenckie prace Wojciecha Weissa ukazują dramat ludzkiej egzystencji. Widoki Stanisławskiego i Ciąglińskiego są autonomicznymi kompozycjami kolorystycznymi, a nie tylko mającymi przywoływać miłe wspomnienia obrazkami z podróży. Barwne ceratoryty nadal zbyt mało popularnego Feliksa Jabłczyńskiego ukazują jak sugestywne wizje może tworzyć w umyśle artysty dawna włoska architektura. Do najwcześniejszych prac pokazywanych na wystawie należą realistyczne gwasze, przedstawiające polonika włoskie, autorstwa Aleksandra Gierymskiego i akademicki Widok Sorrento, współczesnego mu Bolesława Łaszczyńskiego. Wystawę chronologicznie zamykają portrety Ludomira Slendzińskiego w stylu Art-Deco, oraz postimpresjonistyczny Widok Wenecji Włodzimierza Terlikowskiego.
Na wystawie prezentowanych jest ponad 90 prac, głównie z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, a także ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi i z kolekcji prywatnych.
Powrót
