Gęby. Jerzy Duda-Gracz. Portrety i autoportrety
Wystawa prezentuje blisko sześćdziesiąt prac malarza i tworzy pełny przekrój jego mało znanej twórczości portretowej. Przedstawia konterfekty ludzi znanych i nieznanych, żartobliwe i bardzo oficjalne, szkicowe i precyzyjnie dopracowane, duże i małe, kolorowe i monochromatyczne, hity i odkrycia z domowych i muzealnych magazynów, wybrane z całego okresu twórczości artysty. Od Portretu rodziców z czasów licealnych, przez portret, którym Duda oczarował swą przyszłą żonę, podobizny rodziny, przyjaciół i znajomych, wybitnych artystów i naukowców (m.in. Olgi Lipińskiej, Aleksandry Śląskiej, Kazimierza Rudzkiego, Wiesława Ochmana, Tadeusza Kantora, Wojciecha Kilara, Tadeusza Sławka, abpa Damiana Zimonia) aż po niezwykłą kolekcję autoportretów opowiadających historie dudowych fascynacji artystycznych, a czasem osobistych kolei losu. Jedną z poruszających ciekawostek wystawy jest piękny i mądry, pełen ciepła i zainteresowania list Jerzego Dudy-Gracza napisany na „firmowym” papierze z autoportretem, do jego (wtedy, w 1981 roku) studenta – dziś uznanego malarza Antoniego Kowalskiego, a traktujący o sztuce i życiu, o stosunku do pracy i rodziny, o procesie nauczania i kształtowania osobowości twórcy.
Wystawa prezentuje blisko sześćdziesiąt prac malarza i tworzy pełny przekrój jego mało znanej twórczości portretowej. Przedstawia konterfekty ludzi znanych i nieznanych, żartobliwe i bardzo oficjalne, szkicowe i precyzyjnie dopracowane, duże i małe, kolorowe i monochromatyczne, hity i odkrycia z domowych i muzealnych magazynów, wybrane z całego okresu twórczości artysty. Od Portretu rodziców z czasów licealnych, przez portret, którym Duda oczarował swą przyszłą żonę, podobizny rodziny, przyjaciół i znajomych, wybitnych artystów i naukowców (m.in. Olgi Lipińskiej, Aleksandry Śląskiej, Kazimierza Rudzkiego, Wiesława Ochmana, Tadeusza Kantora, Wojciecha Kilara, Tadeusza Sławka, abpa Damiana Zimonia) aż po niezwykłą kolekcję autoportretów opowiadających historie dudowych fascynacji artystycznych, a czasem osobistych kolei losu. Jedną z poruszających ciekawostek wystawy jest piękny i mądry, pełen ciepła i zainteresowania list Jerzego Dudy-Gracza napisany na „firmowym” papierze z autoportretem, do jego (wtedy, w 1981 roku) studenta – dziś uznanego malarza Antoniego Kowalskiego, a traktujący o sztuce i życiu, o stosunku do pracy i rodziny, o procesie nauczania i kształtowania osobowości twórcy.
Powrót
Wystawa prezentuje blisko sześćdziesiąt prac malarza i tworzy pełny przekrój jego mało znanej twórczości portretowej. Przedstawia konterfekty ludzi znanych i nieznanych, żartobliwe i bardzo oficjalne, szkicowe i precyzyjnie dopracowane, duże i małe, kolorowe i monochromatyczne, hity i odkrycia z domowych i muzealnych magazynów, wybrane z całego okresu twórczości artysty. Od Portretu rodziców z czasów licealnych, przez portret, którym Duda oczarował swą przyszłą żonę, podobizny rodziny, przyjaciół i znajomych, wybitnych artystów i naukowców (m.in. Olgi Lipińskiej, Aleksandry Śląskiej, Kazimierza Rudzkiego, Wiesława Ochmana, Tadeusza Kantora, Wojciecha Kilara, Tadeusza Sławka, abpa Damiana Zimonia) aż po niezwykłą kolekcję autoportretów opowiadających historie dudowych fascynacji artystycznych, a czasem osobistych kolei losu. Jedną z poruszających ciekawostek wystawy jest piękny i mądry, pełen ciepła i zainteresowania list Jerzego Dudy-Gracza napisany na „firmowym” papierze z autoportretem, do jego (wtedy, w 1981 roku) studenta – dziś uznanego malarza Antoniego Kowalskiego, a traktujący o sztuce i życiu, o stosunku do pracy i rodziny, o procesie nauczania i kształtowania osobowości twórcy.
Powrót
