Galeria Steel Forest zaprasza: Życie jest piękne
wernisaż: 15 czerwca 2007, godz. 18.30
Udział biorą: Agnieszka Zduniak (biżuteria), Henryk Trojan (malarstwo), Iwona Krajnik (rzeźba), Bożena Wiślicka (biżuteria), Julia Janda (biżuteria).
Malarstwo Henryka Trojana jest jak poezja o dniu codziennym, poezja pospolitości. W jego obrazach najczęściej pojawiają się scenki rodzajowe, z baru, targu, ulicy. Osobną kategorie tworzą obrazy intymne, portretujące dom artysty, z kanapą, łóżkiem, stołem. Kobieta, którą widać na obrazach to żona, która to - raz kusi, raz czyta, czeka, to znowu uwodzi. Życie jest piękne jest zarazem tytułem cyklu obrazów, w których występuje postać pajaca. O swojej twórczości mówi - praca jest pewną metaforą ludzkiego losu, chwilą w życiu człowieka uchwyconą i oddaną z pewnym zamysłem i w specyficznym klimacie kolorystycznym. Samotny człowiek w kostiumie pajaca, siedzący z butelką wina - zamyślony, nostalgiczny, pełny nadziei czy rezygnacji, szczęśliwy czy przegrany. Jaki naprawdę? Nie wiemy też, co z nim dalej będzie - dlatego właśnie - Życie jest piękne. Zawarłem w tych pracach swoje własne przeżycia i emocje, ale interpretacja należy do odbiorcy. W tym sensie praca należy zarówno do autora jak i oglądającego. Podobny pogląd na rzeczywistość ma artystka Iwona Krajnik, rzeźbiarz, pedagog-terapeuta. O sobie mówi - moje prace powstają w metalu i w betonie (do wnętrz i ogrodów). Jestem człowiekiem szczęśliwym i mam nadzieję, że to jest widoczne w moich pracach. Inspiracje czerpię z otaczającego świata, szukam w nim tego, co piękne, wesołe, emanujące spokojem i ciepłem. Wyobraźnia podpowiada mi liczne baśniowe motywy. W moich pracach nie ma agresji, rezygnacji, jest za to dużo ciepła, radości i trochę nostalgii i może właśnie dzięki temu często można je spotkać w pokojach dziecięcych oraz u osób z wrażliwą duszą. Moje rzeźby zadomowiły się w wielu miejscach w Europie, m.in. w Holandii, Danii, Niemczech, Francji, Czechach i oczywiście w Polsce. Życie jest piękne, trzeba tylko chcieć to zauważyć. Dariusz Zieliński w swoich rzeżbach stara się uchwycić delikatność, rozedrganie, zwiewność, ruch. Stąd może wiele jego prac ma przeciągnięte proporcje do pionu, bo wtedy stają się optycznie lżejsze i ledwie tylko dotykają ziemi. Ważny jest też dla niego temat, historia zawarta w pozie postaci, kontekst ich ustawienia. Najpierw pojawia się myśl - temat - pracy, później znajduję dla niego formę. Dariusz zajmuję się rzeźbą od 1998 r. Przez ten czas udało mu się wysłać w świat ponad 850 rzeźb. Są w kolekcjach w Polsce, zachodniej Europie, Skandynawii, Izraelu (Shimon Perez Center), północnej Ameryce. Życie nie było by tak piękne - bez kobiet, a one bez wspaniałej biżuterii, ze srebra, kamieni ceramiki, autorstwa Agnieszki Zduniak, Bożeny Wislickiej i debiutującej Julii Jandy.
Powrót
Udział biorą: Agnieszka Zduniak (biżuteria), Henryk Trojan (malarstwo), Iwona Krajnik (rzeźba), Bożena Wiślicka (biżuteria), Julia Janda (biżuteria).
Malarstwo Henryka Trojana jest jak poezja o dniu codziennym, poezja pospolitości. W jego obrazach najczęściej pojawiają się scenki rodzajowe, z baru, targu, ulicy. Osobną kategorie tworzą obrazy intymne, portretujące dom artysty, z kanapą, łóżkiem, stołem. Kobieta, którą widać na obrazach to żona, która to - raz kusi, raz czyta, czeka, to znowu uwodzi. Życie jest piękne jest zarazem tytułem cyklu obrazów, w których występuje postać pajaca. O swojej twórczości mówi - praca jest pewną metaforą ludzkiego losu, chwilą w życiu człowieka uchwyconą i oddaną z pewnym zamysłem i w specyficznym klimacie kolorystycznym. Samotny człowiek w kostiumie pajaca, siedzący z butelką wina - zamyślony, nostalgiczny, pełny nadziei czy rezygnacji, szczęśliwy czy przegrany. Jaki naprawdę? Nie wiemy też, co z nim dalej będzie - dlatego właśnie - Życie jest piękne. Zawarłem w tych pracach swoje własne przeżycia i emocje, ale interpretacja należy do odbiorcy. W tym sensie praca należy zarówno do autora jak i oglądającego. Podobny pogląd na rzeczywistość ma artystka Iwona Krajnik, rzeźbiarz, pedagog-terapeuta. O sobie mówi - moje prace powstają w metalu i w betonie (do wnętrz i ogrodów). Jestem człowiekiem szczęśliwym i mam nadzieję, że to jest widoczne w moich pracach. Inspiracje czerpię z otaczającego świata, szukam w nim tego, co piękne, wesołe, emanujące spokojem i ciepłem. Wyobraźnia podpowiada mi liczne baśniowe motywy. W moich pracach nie ma agresji, rezygnacji, jest za to dużo ciepła, radości i trochę nostalgii i może właśnie dzięki temu często można je spotkać w pokojach dziecięcych oraz u osób z wrażliwą duszą. Moje rzeźby zadomowiły się w wielu miejscach w Europie, m.in. w Holandii, Danii, Niemczech, Francji, Czechach i oczywiście w Polsce. Życie jest piękne, trzeba tylko chcieć to zauważyć. Dariusz Zieliński w swoich rzeżbach stara się uchwycić delikatność, rozedrganie, zwiewność, ruch. Stąd może wiele jego prac ma przeciągnięte proporcje do pionu, bo wtedy stają się optycznie lżejsze i ledwie tylko dotykają ziemi. Ważny jest też dla niego temat, historia zawarta w pozie postaci, kontekst ich ustawienia. Najpierw pojawia się myśl - temat - pracy, później znajduję dla niego formę. Dariusz zajmuję się rzeźbą od 1998 r. Przez ten czas udało mu się wysłać w świat ponad 850 rzeźb. Są w kolekcjach w Polsce, zachodniej Europie, Skandynawii, Izraelu (Shimon Perez Center), północnej Ameryce. Życie nie było by tak piękne - bez kobiet, a one bez wspaniałej biżuterii, ze srebra, kamieni ceramiki, autorstwa Agnieszki Zduniak, Bożeny Wislickiej i debiutującej Julii Jandy.
Powrót
