FIJAŁKOWSKI / GIEROWSKI / SEMPOLIŃSKI Nowe obrazy

Urodził się w w 1922 w Zdołbunowie, na Wołyniu. W 1951 ukończył łódzką PWSSP, gdzie studiował pod kierunkiem W. Strzeminskiego (którego później został asystentem), S. Wegnera i L. Tyrowicza. Po studiach pracował na PWSSP, której był również profesorem. Zajmuje się malarstwem sztalugowym i grafiką. S. Fijalkowski inspirował się pracami K. Malewicza, surrealistów, oraz Wassily Kandinsky`ego, którego rozprawę "Über das Geistige in der Kunst" przełożył w 1997 na polski. Większość jego obrazów i grafik stanowią surowe kompozycje o jednolitym tle. Artysta reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo w 1969 i na Biennale w Wenecji (1972). Jest między innymi laureatem nagród im. C.K. Norwida i J. Cybisa.

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

Malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista. W latach 1943-1944 uczył się malarstwa w konspiracyjnej szkole im. Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie. Po wojnie studiował malarstwo na warszawskiej ASP, m.in. u Eugeniusza Eibischa. Dyplom zrealizował w 1956 r. i rozpoczął pracę na macierzystej uczelni. Początkowo obok malarstwa sztalugowego uprawiał scenografię i fresk. Wykonywał m.in. polichromię kamieniczek na Starym i Nowym Mieście w Warszawie. Sempoliński był jednym z uczestników Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki, popularnie nazywanej Arsenałem 55, na której zdobył nagrodę. W 1976 r. został laureatem Nagroda im. Jana Cybisa, a w 1986 r. Nagrody im. Brata Alberta. Do najbardziej znanych jego cykli malarskich należą „Czaszki” i „Twarze”. W czasie stanu wojennego artysta związany był z ruchem kultury niezależnej, znajdującym oparcie w Kościele. Uczestniczył w wielu wystawach tego nurtu, w tym w pamiętnych aranżacjach Janusza Boguckiego i Niny Smolarz ("Znak Krzyża", Parafia na Żytniej, Warszawa 1983, "Labirynt - Przestrzeń podziemna", Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego, Warszawa 1989), Marka Rostworowskiego ("Niebo nowe i ziemia nowa", Parafia na Żytniej, Warszawa 1985). W 2002 r. odbyła się duża wystawa retrospektywna jego malarstwa zatytułowana „A Me Stesso” w Narodowej Galerii Zachęta w Warszawie. Prace w kolekcjach muzealnych m.in.: Muzeum Narodowe w Warszawie, Kielcach, ASP w Warszawie.