Fade into black

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (dyplom w pracowni prof. Włodzimierza Łajminga oraz w pracowni intermediów prof. Witosława Czerwonki). Zajmuje się malarstwem i realizacją prac wideo. Swoje prace pokazywał w CSW w Warszawie, CSW w Toruniu, Łaźni w Gdańsku, Galerii Awangarda we Wrocławiu, Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej, Galerii „ON” w Poznaniu, Instytucie Sztuki Wyspa w Gdańsku, Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie. Praca wystawiona na aukcji była pokazywana na wystawie „Po drodze” w Nadbałtyckim Centrum Kultury w Gdańsku oraz „By the way” w Galerii Klimy Bocheńskiej w Warszawie. Praca została wykorzystana również jako okładka płyty Krzysztofa Topolskiego „Fon”.

(ur. 1978) Zajmuje się malarstwem, instalacją, wideo, dźwiękiem i jeszcze mnóstwem innych rzeczy.
Studia na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku 1998-2004, dyplom u Wojciecha Zamiary, inicjator efemerycznych pokazów Znajomi znad morza (dotąd odbyło się pięć edycji imprezy), współautor festiwalu Have a noise day, uczestnik wielu wystaw oraz przeglądów filmowych i multimedialnych.
Wraz z Mikołajem Trzaską stworzył muzykę do spektaklu "Odys-Seas" Leszka Bzdyla i Robert Rumasa, prezentowanego podczas międzynarodowego festiwalu teatralnego SEAS. Pierwszy solowy materiał audio zrealizował pod szyldem 0404 (wydany w 2003 przez Pracownia Ludzie Gdańsk Records).
W roku 2005 był producentem Radio Copernicus, a od roku 2006 jest współtwórcą Radio Simulator, współorganizował pierwszą edycję festiwalu THEONEMINUTES. Wykłada na Akademi Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Jest absolwentem wydziału grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, reżyserem i scenarzystą krótkich form filmowych (fabuła, dokument, teledysk, animacja). W 1996 roku współpracował z Wojtkiem Koronkiewiczem przy jego filmie Fikcyjne pulpety, który był parodią kultowego obrazu Quentina Tarantino Pulp Fiction. Rok później z Cezariuszem Andrejczukiem zrealizował Sceny z użycia, wyróżnione grand prix na festiwalu OFF Cinema Poznań 2001. Kolejne filmowe projekty artysty to Strzały, Czy mógłbym się u pani wykąpać albo przespać? oraz dokument o rodzinnej wycieczce do Lichenia Pojechałem z mamą na pielgrzymkę. Od sześciu lat Laksa zajmuje się także dokumentalną fotografią manipulowaną. Najbardziej znanymi przedsięwzięciami artysty są właśnie serie jego wielkoformatowych fotomontaży pieczołowicie wykonywanych za pomocą technologii cyfrowej. Pierwszy z nich Projekt miejski: Warszawa, powstawał w latach 2003- 2005 i jest surrealistyczną wizją miasta o skomplikowanym układzie splątanych ulic, stłoczonych wieżowców, wiaduktów i instalacji przemysłowych. Następnie, w roku 2006, dzięki zaproszeniu lipskiej galerii parismoskau twórca zrealizował cykl Rauchdelikt będący fotograficzną reinterpretacją obrazów znanego lipskiego artysty Neo Raucha. Dwa lata później w Poznaniu można było oglądać Memento Vulgari – pięć monumentalnych fotomontaży rozwieszonych w centrum miasta, przygotowanych przez Laksę i Ewę Łowży na podstawie obrazów znanych renesansowych malarzy: Tycjana, Botticellego, Giorgione, P. Bruegela i Ghirlandaia. Do prezentacji wykorzystano przestrzenie zarezerwowane do tej pory dla reklam przemieniając je w gigantyczną publiczną przestrzeń galeryjną. Również w 2008 roku Kobas Laksa zrealizował na wystawę Hotel Polonia do polskiego pawilonu na biennale w Wenecji (nagrodzonego tam Złotym Lwem) cykl fotomontaży The afterlife of buildings. Prace były wizualizacjami istniejących współcześnie polskich budynków, które w przyszłości miałyby rzekomo zmienić swoje funkcje. Dlatego wieżowiec Rondo 1 artysta przedstawił jako kolumbarium, bazylikę w Licheniu jako Aqua Park, a Bibliotekę Uniwersytecką w Centrum Handlowe. Sam Laksa określa swój styl mianem „contemporary dark”. Zderzając konwencje, mieszając skrajnie odlegle środki stylistyczne, takie jak farsa i subtelna poetyka, czy fikcja i dokument artysta modyfikuje obrazy rzeczywistości. Jego fotomontaże zawsze zaskakują, nadbudowując nowe znaczenia tam, gdzie wszystko wydaje się już ostatecznie zdefiniowane.

W latach 1998–1999 studiowała na Wydziele Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1999–2003 studiowała na wydziale grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (dyplom z wyróżnieniem z projektowania graficznego w pracowni Janusza Górskiego i z malarstwa w pracowni Włodzimierza Łajminga). Wybrane Wystawy indywidualne: 2002 „od nowa” Dom Muz, Toruń; 2003 „folklor człowieka epoki industrialnej” Galeria mM, Kolonia Artystów, Gdańsk; 2004 „Sztuczne lasy” Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk; 2006 „widoki” z Adamem Witkowskim, Galeria „Pies” Poznań. Ania Witkowska często używa w swojej sztuce znaków powszechnie znanych. Wykorzystuje logotypy wielkich firm i wprowadza w nie wirusa sztuki, który igra ze światem reklamy i strategiami marketingowymi.