Ewelina Małysa - Plus, minus, nieskończoność
Pod koniec roku 2004 w twórczości artystki następuje przełom. Rezygnuje z obrazowych ikon, wśród których nie brakuje znaków firmowych, elementów liternictwa i komunikacji wizualnej, „przedmiotów gotowych” i obiektów kreatywnego rysunku. W pierwszych pracach z cyklu „Utylizacja” (2005) redukuje przedstawienie do jednolitej płaszczyzny koloru w pełnym nasyceniu lub ograniczonej do bieli, co najwyżej z odciskiem perforacji. W następnych cyklach chętnie posługuje się plamą i punktem barwnym, często stosuje znak plusa, minusa, wektora. Tym razem artystka śmiało zadrukowuje format papieru. Rozpoznaje nową przestrzeń, ustala topografię terenu i wytycza obszar graficznych działań ( „Przed siebie”, 2006).
Doświadczenia te podejmuje w litografii, najbardziej malarskiej, jak się uważa, technice graficznej. To prowokuje dalszy eksperyment wynikający z fascynacji farbą, chęcią poznania jej walorów zmysłowych: gęstości, transparentności, możliwości formotwórczych, ale także interakcji z papierem. Intryguje ją to, co powinno być skryte, bo obnaża warsztat: ślad pędzla, ekspresja malarskiego gestu i naturalne rozbryzgi farby, przecierki i niedoróbki. Tym samym rozszerza granice oddziaływania graficzno-malarskiego znaku, bada jego związki z nasyceniem barwnym, tłem. Kolor zestawia kontrastowo. W swych działaniach jest spontaniczna, pracuje na granicy błędu i prowokowanej nieporadności. Wpływ tych doświadczeń potrafi wykorzystać. Tak jak i wcześniej tworzy cykle, gdzie pewne elementy kompozycji powtarzają się, uzupełniają i rozwijają w nowych kontekstach. To te właśnie prace znajdują się na wystawie. W litografii akces artystki do nowoczesności jest oczywisty. Płaskość i plakatowość jest częstym wyróżnikiem współczesnego malarstwa. Binarna opozycji plusa i minusa, akcentująca wartości graniczne i rudymentarne, znajduje zastosowanie w języku komputerowym jak i w „hasłowym”, zglobalizowanym opisie rzeczywistości. Małysa jednak na każdym kroku zdradza to, co modne, zanurzając się w pulsującej mistyce znaku. W ten sposób plus może być odczytany jako krzyż i choć odniesienie religijne nie jest tu jednoznaczne, to kontekst przestrzeni graficzno-malarskiej, w której występuje, może odwoływać się do szeroko pojętej transcendencji („Przepowiednia”, 2007). Ewelina Małysa jest dyplomantką w Pracowniach Miedziorytu i Litografii krakowskiej ASP (2002). Laureatka stypendium Miasta Krakowa (2004) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2005). Dwukrotnie zdobyła Grand Prix w konkursie na Grafikę Roku ( Kraków 2003, 2005) , a także liczne wyróżnienia w krakowskim konkursie na Najlepszą Grafikę Miesiąca i wyróżnienie w konkursie "Miasto i człowiek ( Poznań, 2003). Na 6 Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach (2006) zdobyła Nagrodę im. H. Chrostowskiej.
Powrót
Doświadczenia te podejmuje w litografii, najbardziej malarskiej, jak się uważa, technice graficznej. To prowokuje dalszy eksperyment wynikający z fascynacji farbą, chęcią poznania jej walorów zmysłowych: gęstości, transparentności, możliwości formotwórczych, ale także interakcji z papierem. Intryguje ją to, co powinno być skryte, bo obnaża warsztat: ślad pędzla, ekspresja malarskiego gestu i naturalne rozbryzgi farby, przecierki i niedoróbki. Tym samym rozszerza granice oddziaływania graficzno-malarskiego znaku, bada jego związki z nasyceniem barwnym, tłem. Kolor zestawia kontrastowo. W swych działaniach jest spontaniczna, pracuje na granicy błędu i prowokowanej nieporadności. Wpływ tych doświadczeń potrafi wykorzystać. Tak jak i wcześniej tworzy cykle, gdzie pewne elementy kompozycji powtarzają się, uzupełniają i rozwijają w nowych kontekstach. To te właśnie prace znajdują się na wystawie. W litografii akces artystki do nowoczesności jest oczywisty. Płaskość i plakatowość jest częstym wyróżnikiem współczesnego malarstwa. Binarna opozycji plusa i minusa, akcentująca wartości graniczne i rudymentarne, znajduje zastosowanie w języku komputerowym jak i w „hasłowym”, zglobalizowanym opisie rzeczywistości. Małysa jednak na każdym kroku zdradza to, co modne, zanurzając się w pulsującej mistyce znaku. W ten sposób plus może być odczytany jako krzyż i choć odniesienie religijne nie jest tu jednoznaczne, to kontekst przestrzeni graficzno-malarskiej, w której występuje, może odwoływać się do szeroko pojętej transcendencji („Przepowiednia”, 2007). Ewelina Małysa jest dyplomantką w Pracowniach Miedziorytu i Litografii krakowskiej ASP (2002). Laureatka stypendium Miasta Krakowa (2004) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2005). Dwukrotnie zdobyła Grand Prix w konkursie na Grafikę Roku ( Kraków 2003, 2005) , a także liczne wyróżnienia w krakowskim konkursie na Najlepszą Grafikę Miesiąca i wyróżnienie w konkursie "Miasto i człowiek ( Poznań, 2003). Na 6 Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach (2006) zdobyła Nagrodę im. H. Chrostowskiej.
Powrót
