Eva Bekier - Malarstwo

Prezentacja twórczości wybitnej polskiej malarki żyjącej i tworzącej w Madrycie. Malarstwo i rysunek studiowała w pracowni Waldemara Dynermanna w Warszawie (W. Dynermann jest wykładowcą na Akademii Sztuk Pięknych w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych ) oraz w Akademii Malarstwa i Rysunku Jaime Sáncheza w Madrycie.

W 2005 roku prace Evy Bekier znalazły się w pierwszej dziesiątce dzieł wyselekcjonowanych przez jury przy Centrum Georges'a Pompidou w Paryżu za oryginalność w treści i w formie. Eva Bekier mieszkała w różnych europejskich stolicach i studiowała różne
dyscypliny: filologię germańską i niderlandzką w Berlinie i Lipsku, pracę doktorską z zakresu historii i socjologii pisała w Warszawie, Utrechcie i Amsterdamie, a konserwację dzieł sztuki ze specjalizacją w malarstwie sztalugowym XVIII wieku studiowała w Madrycie. Malarstwo i rysunek studiowała w pracowni Waldemara Dynermanna w Warszawie (W. Dynermann jest wykładowcą na Akademii Sztuk Pięknych w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych ) oraz w Akademii Malarstwa i Rysunku Jaime Sáncheza w
Madrycie.

Zanim na dobre osiedliła się w Hiszpanii, mieszkała, tworzyła i wystawiała w większości stolic europejskich.

W 2005 roku prace Evy Bekier znalazły się w pierwszej dziesiątce dzieł wyselekcjonowanych przez jury przy Centrum Georges'a Pompidou w Paryżu za oryginalność w treści i w formie.

Jedna z Jej prac zdobi luksusowy apartament im. księcia Filipa i księżniczki Letycji w hotelu Oviedo (Asturia, Hiszpania). Inauguracji apartamentu dokonali książę Filip i księżniczka Letycja. Prace Evy Bekier znajdują się w prywatnych kolekcjach i galeriach m. in. w Hiszpanii, Niemczech, Austrii i Francji.

Malarstwo wymagające

Bohaterem obrazów Evy Bekier jest kolor. Nawet jeśli można rozpoznać w nich cienie realnych kształtów, nie są one istotne. Istotny jest kolor. To on określa niepowtarzalny klimat tych prac: czasami nostalgiczny jak utrwalona na płótnie zatrzymana w kadrze zaduma, innym razem pełen ekspresji, stanowiący zapis gwałtownych emocji.

Artystka mieszkała w Warszawie, Madrycie, Utrechcie, Berlinie, Lipsku, Paryżu i Wiedniu. Studiowała nie tylko malarstwo, ale także germanistykę, socjologię i konserwację dzieł sztuki. Zwiedziła niemal całą Europę. Jest duchem niespokojnym. Nie potrafi nigdzie zagrzać miejsca na dłużej. Równie niespokojne jest momentami jej malarstwo: rozwibrowane i rozedrgane.

Zajmując się renowacją dzieł sztuki specjalizowała się w twórczości osiemnastowiecznych mistrzów. Zgłębiała tajemnice ich warsztatu. Podróżując oglądała najsłynniejsze muzealne kolekcje malarstwa. Nieobce jest jej zapewne późne, miejscami niemal abstrakcyjne, malarstwo Tycjana, rozpływające się w migotliwej mgławicy barwnej Nenufary Moneta i zupełnie niesamowite ewolucje kolorystyczne Marka Rothko. Eva Bekier dogłębnie poznała twórczość swoich wielkich poprzedników po to, aby niemal w całości ją odrzucić i stworzyć własną na wskroś oryginalną koncepcję malarstwa. Oryginalną zarówno w wyrazie estetycznym, jak i w warstwie technologicznej.

Posługuje się skomplikowaną techniką, w której łączy na papierowym podobraziu akryl z pastelem, miejscami podrysowując kompozycję ołówkiem, miejscami rysując w grubości nałożonej uprzednio farby. To malarstwo spontaniczne, kierujące się emocjami i wywołujące emocje, dalekie od geometrycznych rygorów czy przemyślanych konstrukcji. Nie można odmówić mu
autentyczności. Obrazy Evy Bekier sprawiają wrażenie kompozycji nieskończonych. Rozpływają się we  szystkich kierunkach. Granica obrazu jest czysto umowna. Artystka operuje ograniczona gamą barwną stosując srebrzyste biele, grafitowe szarości, chłodne sinawe błękity i nieliczne akcenty ochry. Monochromatyczne kompozycje buduje pozostawiając delikatną fakturę kolejno
nakładanych warstw.

Malarstwo Evy Bekier wiele wymaga od widza. Nieuważny obserwator minie je niezauważone, gdyż jej obrazy nie są krzykliwe, nie operują efektownymi fajerwerkami formalnymi, nie przedstawiają atrakcyjnych przedmiotów realnego świata: pięknych ciał, soczystych owoców, gładkich powierzchni załamujących światło. To malarstwo dla uważnych i skupionych. Tych, którzy dostrzegają piękno chropowatej powierzchni kamienia i wzorów jakie tworzy.

Te twórczość potrafią docenić wielbiciele wysublimowanego, wysmakowanego koloru, delikatnych niuansów barwnych i miejscami niemal niezauważalnych gradacji tonów. /Agnieszka Gniotek, Art & Business/

(...) Jej prace to subtelny i wysmakowany zapis ekspresji i nastrojów, rodzaj emocjonalnego pamiętnika. Mimo oszczędnych gam barwnych, Pani Bekier osiąga bogate efekty malarskie, drażni niespokojnym rysunkiem, prowokuje by podążać za jej tajemnica. Jest to malarstwo niezwykle osobiste, tworzone przez osobę o niepospolitej wrażliwości, adresowane do wymagających
odbiorców. /Roman Woźniak, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie/

Eva Bekier jest artystką i obywatelką Europy: tej nowej, zjednoczonej Europy. Mieszkała i studiowała w wielu miastach europejskich: Berlinie, Warszawie, Lipsku (studia językoznawcze), Utrechcie, Amsterdamie (praca doktorska), Paryżu i ostatnio w Madrycie (studia z zakresu konserwacji i restauracji malarstwa sztalugowego). I właśnie tu, w Madrycie znalazła w malarstwie od dawna poszukiwany swój świat, począwszy od sztuki opozycji, mocno zakorzenionej w kulturze europejskiej, poprzez ekspresjonizm i fowizm. Malarstwo Evy Bekier tchnie niewygoda bycia człowiekiem krytycznym wobec tylu rzeczy, niewygoda wyrażona gestem mocnym,a jednocześnie czułym, otoczonym dramatyczną atmosferą.

Kontrasty są bardzo wyraziste; wydaja się prowadzić patrzącego w kierunku światła, które wyłania się z pełnych pasji wybuchów. W jej pracach ożywiona nadzieja jest mostem między dobrem a złem. /Jaime Sanchez/

Jean Dubuffet twierdził, ze sztuka polega głównie na uzewnętrznieniu najintymniejszych nastrojów. Aby owa ekspresja mogła powstać, artysta powinien być sam, oddalony na pewien czas od światowej wrzawy, ponieważ tylko w tym stanie samotności zaistnieje potrzeba wykreowania dla siebie samego i swoimi środkami wyrazu tego odpowiedniego miejsca zapewniającego
komfort dobrego samopoczucia. W tej atmosferze osobistej, intymnej kreacji powstają prace, które później odnajdą swoja projekcje w tych, którzy na nie patrzą wytwarzając niepowtarzalny dialog miedzy artysta a odbiorca.

Eva Bekier maluje w swoich prywatnych przestrzeniach żywiąc się zdrowa nieczystością jej ulubionych kolorów: czerni, bieli, szarości, czasami niebieskości, okry, czerwieni... Zamaszyste pociągnięcia, grattage, szybki gest kaligraficzny, collage... az do skompletowania wszystkich potrzebnych rytmów i nastrojów współistniejących ze sobą we wzruszającym dysonansie.

Eva Bekier jest, tak jak w swoim czasie inni artyści, obrończynią spontaniczności i natychmiastowości w malarstwie, które nie musza być skłócone z logika świata.

Pozwolić "mówić" instrumentom i materiałom prac stanowiło także jedna z koncepcji Dubuffeta. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy rezultatem kreacji jest malarstwo abstrakcyjne czy figuratywne. Istotne jest jedynie to, ze w całym procesie tworzenia istnieje autentyczność ekspresji oddziaływującej na patrzącego i umożliwiającej mu nawiązanie osobistego kontaktu z dziełem. Eva
Bekier w swojej pracy preferuje papier, karton, akryl i ołówek. Wynikiem tych kreacji, czasami irracjonalnych, gwałtownych, czasami pełnych nostalgii lub niepohamowanej dzikości ale zawsze poetyckich, pięknych w swych czerniach, jest zaskoczenie polegające na zdolności malarki do wywrócenia za jednym pociągnięciem pędzla całej koncepcji o 360 stopni. Ta umiejętność do wykonania ryzykownych wiraży w tym odpowiednim i niepowtarzalnym momencie odbywa się bez odwrócenia nawet na moment uwagi od podstawowego nakazu. Owo "panowanie" nad improwizacja jest cecha osobowości artystki, która ma również szczęście w znajdowaniu bez mozołu poszukiwania. To wszystko stanowi o uwodzicielskiej atrakcyjności malarstwa Eva Bekier, jego świeżości nie bacząc na lekturę jego treści. Bezkształt nabiera ciężaru i cielesności, przelotność i nieuchwytność nagle zamierają w masie, bloku, formie, gęstości tworząc podstawowe elementy rzeczywistości: pejzaż, dom, fragment muru, zegar... Na kolorze spoczywa główny ciężar wszystkich roztaczających się przed nami zjawisk, nierzadko wizjonerskich. Eva Bekier jest artystka, dla której malarstwo jest i zaklęciem i świadomym wyborem samotności, ale nie wyklucza umiejętności odnalezienia światła w końcu tunelu.

 /Amalia Rubi - krytyk sztuki/


Powrót