Eugeniusz Markowski - Pasje i namiętności
Pierwsza pośmiertna wystawa obrazów prof. Eugeniusza Markowskiego - artsty, który kochał życie i czerpał z niego wielką radość. Jego twórczość charakteryzuje prymitywizująca forma, żywa paleta barw, ekspresyjność przedstawień. Markowski zestawiał barwy w stanie czystym, przez co kolory wzmacniały efekt emocji czy nastroju. W swoich pracach tworzył coś na kształt teatrum obnażonego człowieka, ukazując swoich bohaterów w sytuacjach niedwuznacznych , drastycznych i wstydliwych. Jego prace niosą ważną, intelektualną treść. Artysta zdawał się mówić, że człowiek współczesny pozbawiony cywilizacyjnego kamuflażu tak samo kocha, cierpi, czy nienawidzi jak ludzie pierwotni. Interesował go paradoks istniejący między rosnącym rozwojem technologicznym, a niezmiennością prymitywnych i elementarnych ludzkich pasji i instynktów.
Pierwsza pośmiertna wystawa obrazów prof. Eugeniusza Markowskiego - artsty, który kochał życie i czerpał z niego wielką radość. Jego twórczość charakteryzuje prymitywizująca forma, żywa paleta barw, ekspresyjność przedstawień. Markowski zestawiał barwy w stanie czystym, przez co kolory wzmacniały efekt emocji czy nastroju. W swoich pracach tworzył coś na kształt teatrum obnażonego człowieka, ukazując swoich bohaterów w sytuacjach niedwuznacznych , drastycznych i wstydliwych. Jego prace niosą ważną, intelektualną treść. Artysta zdawał się mówić, że człowiek współczesny pozbawiony cywilizacyjnego kamuflażu tak samo kocha, cierpi, czy nienawidzi jak ludzie pierwotni. Interesował go paradoks istniejący między rosnącym rozwojem technologicznym, a niezmiennością prymitywnych i elementarnych ludzkich pasji i instynktów.
Powrót
Pierwsza pośmiertna wystawa obrazów prof. Eugeniusza Markowskiego - artsty, który kochał życie i czerpał z niego wielką radość. Jego twórczość charakteryzuje prymitywizująca forma, żywa paleta barw, ekspresyjność przedstawień. Markowski zestawiał barwy w stanie czystym, przez co kolory wzmacniały efekt emocji czy nastroju. W swoich pracach tworzył coś na kształt teatrum obnażonego człowieka, ukazując swoich bohaterów w sytuacjach niedwuznacznych , drastycznych i wstydliwych. Jego prace niosą ważną, intelektualną treść. Artysta zdawał się mówić, że człowiek współczesny pozbawiony cywilizacyjnego kamuflażu tak samo kocha, cierpi, czy nienawidzi jak ludzie pierwotni. Interesował go paradoks istniejący między rosnącym rozwojem technologicznym, a niezmiennością prymitywnych i elementarnych ludzkich pasji i instynktów.
Powrót
