Eugeniusz Gerlach. Sport w sztuce – inspiracje olimpijskie

Ekspozycja Eugeniusz Gerlach. Sport w sztuce – inspiracje olimpijskie to wystawa prac krakowskiego malarza – Eugeniusza Gerlacha, będąca afirmacją sportowej rywalizacji. Od starożytności idee olimpijskie łączyły sport i sztukę. Powiązanie aktywności fizycznej i duchowej wynikało z oparcia edukacji greckiej młodzieży na ideale „kalos k'agatos” – czyli „silny i mądry”. Dlatego też szeroko pojęta sztuka była częścią, rozgrywanych od 776 r. p.n.e. do 394 r. n.e., starożytnych igrzysk olimpijskich. Konkursy w dziedzinach artystycznych stanowiły wówczas równorzędną część igrzysk – obok współzawodnictwa sportowego. Twórcy nowożytnych igrzysk olimpijskich od początku byli zwolennikami włączenia konkursów sztuki do programu odradzających się zawodów.

Pierre de Coubertin – wieloletni przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego już w 1904 r. pisał: „Przyszedł czas aby wykonać następny krok – odnowić Olimpiadę w jej pierwotnym pięknie, kiedy literatura i sztuka przyczyniła się do splendoru Igrzysk Olimpijskich”. Jednak pierwszy Olimpijski Konkurs Sztuki i Literatury zorganizowany został dopiero podczas olimpiady w Sztokholmie w 1912 r. Olimpijskie Konkursy Sztuki i Literatury, podczas których rywalizujący artyści nagradzani byli medalami olimpijskimi w dziedzinach: malarstwa, rzeźby, architektury, literatury i muzyki, towarzyszyły igrzyskom olimpijskim do 1948 r. Wówczas, wkrótce po olimpiadzie w Londynie, zrezygnowano z ich organizowania, co uzasadniono zarówno tezą, iż sztuka jest zbyt niewymierna, aby można było wskazywać zwycięzców w artystycznej rywalizacji, jak i „profesjonalizmem” artystów, co kłóciło się z obowiązującą w ruchu olimpijskim zasadą amatorstwa. Nie oznacza to jednak, że zerwano do końca olimpijską nić łączącą sport i sztukę – Olimpijskie Konkursy Sztuki i Literatury zastąpione zostały, towarzyszącymi kolejnym olimpiadom, festiwalami i wystawami sztuki.


Powrót