Eugeniusz Eibisch - Mnie interesuje tylko malarstwo

12 października - 15 grudnia 2007
W roku 2007 mija 20 lat od śmierci wybitnego polskiego malarza kolorysty Eugeniusza Eibischa. Znany głównie jako malarz martwych natur, pozostawił też liczne portrety i pejzaże. Obrazy Eugeniusza Eibischa rozsiane są po całym świecie w muzeach i kolekcjach prywatnych. Pokazywane m.in. w Paryżu, Lozannie, Osace, w Polsce nie miały szczęścia do dużych wystaw. Ostatnia indywidualna wystawa prac Eugeniusza Eibischa została zorganizowana jeszcze za życia artysty w 1967 roku przez Muzeum Narodowe w Warszawie. Od tamtej pory nazwisko i twórczość artysty zostały jakby trochę zapomniane. Dopiero w 1994 roku przypomniała ją kameralna wystawa w Galerii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

O związkach Artysty z Lublinem wiedzą właściwie tylko specjaliści. Ceniony za granicą, cieszący się zainteresowaniem na aukcjach sztuki, w Lublinie przecież mieście rodzinnym jest prawie nieznany. Stąd inicjatywa muzeum mająca na celu przypomnienie dorobku artysty podziwianego za bogactwo soczystych barw, przemyślaną i logiczną kompozycję, za niezwykły dramatyzm. Pomimo osiągnięcia sławy za życia – co przecież nie często zdarza się w świecie sztuki – pozostał człowiekiem skromnym. Po przejściu na emeryturę sztuka jego była częściej obecna na wystawach zagranicznych niż w kraju.
Wiadomym jest, że będąc profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych Eibisch bywał ze swoimi studentami w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą ale nie zachowały się informacje świadczące o jego odwiedzinach/wizytach w Lublinie. Wiele osób, wśród nich jego lubelscy uczniowie (Jan Marek, Wojciech Sadley), starało się dowiedzieć dlaczego tak konsekwentnie omijał Lublin. Do dziś nie udało się wyjaśnić tej zagadki choć znana jest historia jego konfliktu z ojcem, dość zamożnym człowiekiem, który wydziedziczył swego jedynego syna. Przyczyną tej dramatycznej decyzji mogły być zarówno lewicowe poglądy młodego Eibischa, jaki i wybór artystycznej drogi życia. W konsekwencji tego Eugeniusz szybko się usamodzielnił ale też przyszłość swoją budował z dala od miasta rodzinnego.
Interesującym wydaje się fakt, że żadne przykre doświadczenia życiowe nie znalazły odbicia w jego malarstwie pełnym afirmacji dla urody świata. Dystans do całej rzeczywistości zawarł w słowach „(...) mnie interesuje tylko malarstwo”.
Na wystawie zgromadzono 110 obrazów olejnych i  13 rysunków: 54 obrazy pochodzą z kolekcji osób prywatnych, pozostałe ze zbiorów muzeów.



Powrót