Entropia - Harmonia miasta - Katarzyna Podgórska-Glonti: Geograf
ENTOPIA
Harmonia miasta
sierpień – listopad 2008
Projekt ENTOPIA. Harmonia miasta .podejmuje temat przestrzeni publicznej, historycznej miasta Torunia jako miejsca nawarstwień kulturowych i historycznych a przede wszystkim miejsca zamieszkania. Termin entopia oznacza stan dynamicznej równowagi w środowisku ludzkiego zamieszkiwania, opisuje przestrzeń dostosowaną do sposobu życia jej mieszkańców, odpowiadającą ich zmiennym potrzebom, zmianom kulturowym. Pojęcie to odnosi się w znacznej mierze do koegzystencji między przestrzenią i jej mieszkańcami, zakładając równocześnie „dynamiczny” a więc zmienny i nie zawsze przewidywalny jej charakter.
Podstawowym założeniem projektu ENTOPIA jest wprowadzenie do przestrzeni miejskiej prac i działań artystycznych komentujących wybrane z jej elementów, bądź odnoszących się w sposób bardziej ogólny do fenomenów zamieszkiwania, budowania i działania społeczności czy funkcjonowania organizmu miasta. Drugim z celów jest wpisanie w tkankę miejską prac i działań artystycznych, które wprowadzą do jej struktury tymczasową zmianę. Podejmując wątek ‘dynamicznej’ równowagi – ingerencje, interwencje i innego rodzaju działania w przestrzeni – byłyby próbą włączenia się w ‘miejski porządek’ przy zachowaniu zbalansowanego – entopijnego charakteru miejsca. Mogłyby również zadziałać jako element demaskujący czynniki powodujące zachwianie owej równowagi.
ENTOPIA
Harmonia miasta
sierpień – listopad 2008
Projekt ENTOPIA. Harmonia miasta .podejmuje temat przestrzeni publicznej, historycznej miasta Torunia jako miejsca nawarstwień kulturowych i historycznych a przede wszystkim miejsca zamieszkania. Termin entopia oznacza stan dynamicznej równowagi w środowisku ludzkiego zamieszkiwania, opisuje przestrzeń dostosowaną do sposobu życia jej mieszkańców, odpowiadającą ich zmiennym potrzebom, zmianom kulturowym. Pojęcie to odnosi się w znacznej mierze do koegzystencji między przestrzenią i jej mieszkańcami, zakładając równocześnie „dynamiczny” a więc zmienny i nie zawsze przewidywalny jej charakter.
Podstawowym założeniem projektu ENTOPIA jest wprowadzenie do przestrzeni miejskiej prac i działań artystycznych komentujących wybrane z jej elementów, bądź odnoszących się w sposób bardziej ogólny do fenomenów zamieszkiwania, budowania i działania społeczności czy funkcjonowania organizmu miasta. Drugim z celów jest wpisanie w tkankę miejską prac i działań artystycznych, które wprowadzą do jej struktury tymczasową zmianę. Podejmując wątek ‘dynamicznej’ równowagi – ingerencje, interwencje i innego rodzaju działania w przestrzeni – byłyby próbą włączenia się w ‘miejski porządek’ przy zachowaniu zbalansowanego – entopijnego charakteru miejsca. Mogłyby również zadziałać jako element demaskujący czynniki powodujące zachwianie owej równowagi.
Według psychologii architektury, przestrzeń egzystencjalna, aby możliwe było w niej komfortowe funkcjonowanie zawierać musi w swojej złożonej strukturze pewien margines przestrzennych niespodzianek, zmienny element zaskakujący. Mamy nadzieję, że projekt udowodni, iż działania artystyczne w przestrzeni publicznej mogą stanowić ową „stałą” zmienną.
Charakterystyka
Projekt zaplanowany został jako zespół działań artystycznych o charakterze, zarówno ‘materialnym’ jak i bardziej efemerycznym - akcji artystycznych, interwencji. Wspólnym dla wszystkich prac założeniem jest ich charakter site-specific, oraz ulokowanie w przestrzeni miejskiej/ nie galeryjnej, a co za tym idzie możliwość włączenia do działań miejscowej ludności, przechodniów. Projekt zakończy sesja poświęcona tematyce przestrzeni miejskiej, architektury, urbanistyki, społecznej funkcji miasta (ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych z Toruniem) historii i teorii miasta jako miejsca symbolicznego i znaczącego, z udziałem artystów oraz specjalistów z dziedzin architektury, socjologii, historii sztuki, antropologii min. Beaty Frydryczak, Jacka Gądeckiego, , Marka Krajewskiego i Lecha Olszewskiego („Niewidzialne miasto”), Joanny Rajkowskiej, Aleksandry Paradowskiej, Ewy Rewers
.
Artyści zaproszeni do udziału w projekcie:
Karolina Freino (Wrocław)
Justyna Gruszczyk (Toruń)
Maciej Kurak (Poznań)
Roland Shefferski (Berlin)
Katarzyna Podgórska – Glonti (Poznań)
truth (Wrocław)
Dawid Wawrzyniak (Inowroclaw)
Projekt „Niewidzialne miasto”
organizatorzy:
Galeria Sztuki WOZOWNIA
Stowarzyszenie Sztuki Nowoczesnej
Projekt „Geograf” stanowi pierwszą odsłonę zespołu działań artystycznych w przestrzeni miejskiej Torunia o wspólnej nazwie „Entopia. Harmonia Miasta”, organizowanego przez Galerię Sztuki Wozownia i Stowarzyszenie Sztuki Nowoczesnej. Przygotowany został specjalnie dla budynku Pałacu Dąmbskich (obecnej siedziby Zakładu Plastyki Intermedialnej UMK) przy ul Żeglarskiej 8. Historyczna architektura barokowej kamienicy stanowi tu element zastany, a jednocześnie najistotniejszy, bo stymulujący powstanie i formę tej totalnej realizacji.
Materia artystyczna, którą posługuje się Katarzyna Podgórska-Glonti - miękka, wzorzysta masa używanych ubrań zgromadzonych częściowo wśród mieszkańców Torunia, wypełniających przestrzenie otworów okiennych - pod każdym względem kontrastuje z otaczającą ją ramą jasno tynkowanej, zdobionej wysublimowaną stiukową dekoracją fasady budynku.
Obserwowany z zewnątrz przez szyby wielobarwny, poziomy deseń artystka porównuje do przekroju warstw archeologicznych. Odkładające się na przestrzeni dziejów materialne pozostałości ludzkich działań kurczą się do warstwy popiołów, tak jak dziecięcy szalik, zniszczony podkoszulek, ulubiony sweter – świadkowie życiowych radości, dramatów, wzruszeń, w procesie erozji pierwotnych znaczeń tracą wszelkie znamiona indywidualnych cech ich dawnych właścicieli. Używane ubrania niczym nieczytelne dokumenty, nie pozwalają na przywołanie wspomnień o ich użytkownikach. Podobnie zabytkowa tkanka architektoniczna pałacu, smaganego kolejami historii nie pozwala odczytać na zmianę odciskanych w niej i zamazywanych w efekcie kolejnych przebudów, zniszczeń, renowacji jednostkowych historii, uczuć dawnych mieszkańców.
Podmiotowy charakter jestestwa pozwala określać się – jak twierdzą egzystencjaliści - wyłącznie na podstawie bytowania w materialnej rzeczywistości. „Geograf” stanowi wyraz refleksji nad fenomenem ulotności pamięci, której przesłanki – w skrawkach materii – pozostawiamy nieustannie na mapach życia, w miejscach przecięcia linii: czasu i przebytej odległości
Powrót
ENTOPIA
Harmonia miasta
sierpień – listopad 2008
Projekt ENTOPIA. Harmonia miasta .podejmuje temat przestrzeni publicznej, historycznej miasta Torunia jako miejsca nawarstwień kulturowych i historycznych a przede wszystkim miejsca zamieszkania. Termin entopia oznacza stan dynamicznej równowagi w środowisku ludzkiego zamieszkiwania, opisuje przestrzeń dostosowaną do sposobu życia jej mieszkańców, odpowiadającą ich zmiennym potrzebom, zmianom kulturowym. Pojęcie to odnosi się w znacznej mierze do koegzystencji między przestrzenią i jej mieszkańcami, zakładając równocześnie „dynamiczny” a więc zmienny i nie zawsze przewidywalny jej charakter.
Podstawowym założeniem projektu ENTOPIA jest wprowadzenie do przestrzeni miejskiej prac i działań artystycznych komentujących wybrane z jej elementów, bądź odnoszących się w sposób bardziej ogólny do fenomenów zamieszkiwania, budowania i działania społeczności czy funkcjonowania organizmu miasta. Drugim z celów jest wpisanie w tkankę miejską prac i działań artystycznych, które wprowadzą do jej struktury tymczasową zmianę. Podejmując wątek ‘dynamicznej’ równowagi – ingerencje, interwencje i innego rodzaju działania w przestrzeni – byłyby próbą włączenia się w ‘miejski porządek’ przy zachowaniu zbalansowanego – entopijnego charakteru miejsca. Mogłyby również zadziałać jako element demaskujący czynniki powodujące zachwianie owej równowagi.
Według psychologii architektury, przestrzeń egzystencjalna, aby możliwe było w niej komfortowe funkcjonowanie zawierać musi w swojej złożonej strukturze pewien margines przestrzennych niespodzianek, zmienny element zaskakujący. Mamy nadzieję, że projekt udowodni, iż działania artystyczne w przestrzeni publicznej mogą stanowić ową „stałą” zmienną.
Charakterystyka
Projekt zaplanowany został jako zespół działań artystycznych o charakterze, zarówno ‘materialnym’ jak i bardziej efemerycznym - akcji artystycznych, interwencji. Wspólnym dla wszystkich prac założeniem jest ich charakter site-specific, oraz ulokowanie w przestrzeni miejskiej/ nie galeryjnej, a co za tym idzie możliwość włączenia do działań miejscowej ludności, przechodniów. Projekt zakończy sesja poświęcona tematyce przestrzeni miejskiej, architektury, urbanistyki, społecznej funkcji miasta (ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych z Toruniem) historii i teorii miasta jako miejsca symbolicznego i znaczącego, z udziałem artystów oraz specjalistów z dziedzin architektury, socjologii, historii sztuki, antropologii min. Beaty Frydryczak, Jacka Gądeckiego, , Marka Krajewskiego i Lecha Olszewskiego („Niewidzialne miasto”), Joanny Rajkowskiej, Aleksandry Paradowskiej, Ewy Rewers
.
Artyści zaproszeni do udziału w projekcie:
Karolina Freino (Wrocław)
Justyna Gruszczyk (Toruń)
Maciej Kurak (Poznań)
Roland Shefferski (Berlin)
Katarzyna Podgórska – Glonti (Poznań)
truth (Wrocław)
Dawid Wawrzyniak (Inowroclaw)
Projekt „Niewidzialne miasto”
organizatorzy:
Galeria Sztuki WOZOWNIA
Stowarzyszenie Sztuki Nowoczesnej
Projekt „Geograf” stanowi pierwszą odsłonę zespołu działań artystycznych w przestrzeni miejskiej Torunia o wspólnej nazwie „Entopia. Harmonia Miasta”, organizowanego przez Galerię Sztuki Wozownia i Stowarzyszenie Sztuki Nowoczesnej. Przygotowany został specjalnie dla budynku Pałacu Dąmbskich (obecnej siedziby Zakładu Plastyki Intermedialnej UMK) przy ul Żeglarskiej 8. Historyczna architektura barokowej kamienicy stanowi tu element zastany, a jednocześnie najistotniejszy, bo stymulujący powstanie i formę tej totalnej realizacji.
Materia artystyczna, którą posługuje się Katarzyna Podgórska-Glonti - miękka, wzorzysta masa używanych ubrań zgromadzonych częściowo wśród mieszkańców Torunia, wypełniających przestrzenie otworów okiennych - pod każdym względem kontrastuje z otaczającą ją ramą jasno tynkowanej, zdobionej wysublimowaną stiukową dekoracją fasady budynku.
Obserwowany z zewnątrz przez szyby wielobarwny, poziomy deseń artystka porównuje do przekroju warstw archeologicznych. Odkładające się na przestrzeni dziejów materialne pozostałości ludzkich działań kurczą się do warstwy popiołów, tak jak dziecięcy szalik, zniszczony podkoszulek, ulubiony sweter – świadkowie życiowych radości, dramatów, wzruszeń, w procesie erozji pierwotnych znaczeń tracą wszelkie znamiona indywidualnych cech ich dawnych właścicieli. Używane ubrania niczym nieczytelne dokumenty, nie pozwalają na przywołanie wspomnień o ich użytkownikach. Podobnie zabytkowa tkanka architektoniczna pałacu, smaganego kolejami historii nie pozwala odczytać na zmianę odciskanych w niej i zamazywanych w efekcie kolejnych przebudów, zniszczeń, renowacji jednostkowych historii, uczuć dawnych mieszkańców.
Podmiotowy charakter jestestwa pozwala określać się – jak twierdzą egzystencjaliści - wyłącznie na podstawie bytowania w materialnej rzeczywistości. „Geograf” stanowi wyraz refleksji nad fenomenem ulotności pamięci, której przesłanki – w skrawkach materii – pozostawiamy nieustannie na mapach życia, w miejscach przecięcia linii: czasu i przebytej odległości
Powrót
