Elżbieta Janicka - Miejsce nieparzyste
To wystawa wyjątkowa. Minimalistyczna, surowa, ascetyczna w formie. Tylko sześć czarno-białych, wielkoformatowych fotografii powietrza w, a może nad? Auschwitz II Birkenau, Kulmhof am Ner, Majdankiem, Bełżcem, Sobiborem i Treblinką oraz odtwarzany pętlowo dźwięk trzynastu nagrań dokonanych w tych miejscach. To jednak, jak zauważa Rafał Jakubowicz w tekście o wystawie, „Tak mało i tak wiele. Dominujące doznanie to cisza. Cisza bieli wielko-formatowych fotografii i cisza nagrana w przestrzeniach śmierci”. W ciszy tej rodzi się natłok pytań o pamięć, przeszłość, przyczyny zniszczenia cywilizacji Żydów europejskich, naszą reakcję na Zagładę, tożsamość, a także o dwuznaczność produktów niewinnych z przeznaczenia, powszechnie używanych. Trudno jednak o jasną i jednoznaczną odpowiedź na każde z tych pytań.
Elżbieta Janicka, ur. w 1970 roku. W latach 1989-1994 studiowała, uzyskując dyplom na Wydziale Literatury Nowożytnej (Lettres Modernes) Uniwersytetu Paris VII Denis Diderot. W latach 1995-1998 studiowała w Wyższym Studium Fotografii przy Wydziale Operatorskim PWSFTv i T im. Leona Schillera w Łodzi. W 2004 r. uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Sztuka czy naród? Monografia pisarska Andrzeja Trzebińskiego. W 1998 roku była stypendystką Akademie Schloss Solitude w Stuttgarcie. Autorka tekstów o sztuce, ostatnio w katalogu wystawy Fotoobrazy. Gest plastyczny w fotografii (maj-sierpień 2006) w Muzeum Sztuki w Łodzi. Publikowała artykuły m.in. w „Arteonie”, „Gazecie Wyborczej”, Kulturze i Społeczeństwie”.Adiunkt w Collegium Civitas. Prowadzi zajęcia również w ASP w Łodzi. Za swoją najważniejszą prezentację uważa wystawę indywidualną Ja, fotografia w 1998 roku w Galerii FF w Łodzi.
Powrót
Powrót
