Elżbieta Janczak-Wałaszek - Qui Pro Quo
wernisaż: 6 września 2007, godz. 18.00
Elżbieta Janczak-Wałaszek rzeźbi psy. Tworzy je z gliny i wypala w piecu. Czyni je trwałymi, niekłopotliwymi i w pewnym sensie nieśmiertelnymi przyjaciółmi. Wydaje mi się, że już kiedyś, ktoś stworzył sobie przyjaciela z gliny, ale to jest zupełnie inna historia. Najbardziej jednak ironiczne jest to, że artystka zaczęła od znajomych kundli. To oczywiście nie kundle są jej znajomymi tylko znajomi są właścicielami kundli. Kundle te, mają konkretne imiona i nazwiska swoich właścicieli. Są bardzo łatwo identyfikowalne. Znając tych ludzi patrzymy na ceramiczne portrety ich przyjaciół. Ale tak naprawdę patrzymy na ludzi, których znamy, na ich symboliczne przedstawienie. Widzimy ich w przedstawieniach własnych, czworonożnych przyjaciół. Tak więc, zaczęło się od portretowania konkretnych psów a przez to ich właścicieli. Sytuacja oprócz tego, że była atrakcyjna dla osób postronnych, bo przecież miło popatrzeć na tak zindywidualizowane i ciekawe psy, to jeszcze ciekawsza była dla ludzi znających ich właścicieli. Ludzie chcieli mieć portrety własnych psów a inni, którzy z jakiś tajemniczych powodów nie mogli się zdecydować na żywego przyjaciela, pałali chęcią zdobycia ceramicznego. Stado kundli rosło.
Powrót
Elżbieta Janczak-Wałaszek rzeźbi psy. Tworzy je z gliny i wypala w piecu. Czyni je trwałymi, niekłopotliwymi i w pewnym sensie nieśmiertelnymi przyjaciółmi. Wydaje mi się, że już kiedyś, ktoś stworzył sobie przyjaciela z gliny, ale to jest zupełnie inna historia. Najbardziej jednak ironiczne jest to, że artystka zaczęła od znajomych kundli. To oczywiście nie kundle są jej znajomymi tylko znajomi są właścicielami kundli. Kundle te, mają konkretne imiona i nazwiska swoich właścicieli. Są bardzo łatwo identyfikowalne. Znając tych ludzi patrzymy na ceramiczne portrety ich przyjaciół. Ale tak naprawdę patrzymy na ludzi, których znamy, na ich symboliczne przedstawienie. Widzimy ich w przedstawieniach własnych, czworonożnych przyjaciół. Tak więc, zaczęło się od portretowania konkretnych psów a przez to ich właścicieli. Sytuacja oprócz tego, że była atrakcyjna dla osób postronnych, bo przecież miło popatrzeć na tak zindywidualizowane i ciekawe psy, to jeszcze ciekawsza była dla ludzi znających ich właścicieli. Ludzie chcieli mieć portrety własnych psów a inni, którzy z jakiś tajemniczych powodów nie mogli się zdecydować na żywego przyjaciela, pałali chęcią zdobycia ceramicznego. Stado kundli rosło.
Powrót
