Dowcip i władza sądzenia (asteizm w Polsce)
wernisaż: 9 sierpnia, godz. 19.00
Asteizm (od grec. asteidzomai – być dowcipnym, asteíos – miejski, wykształcony, obyty w towarzystwie, dowcipny) jako wiodący trend w sztuce obecnej rozsadza zastany kosmos i czyni z życia i sztuki nieustanny komos (grec. pochód) dowcipów rewoltujących aisthesis. Nie chodzi tu jednak o wybuchy pospolitego śmiechu, lecz o rygor i wigor asteizmu.
Wystawa – zorganizowana we współpracy Galerii Program i Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie - jest próbą przemyślenia twórczej mocy dowcipnych pomysłów w sztuce i postsztuce – w filmie, w sztuce performance i w plastyce. Podejmując kwestię dowcipu jako nasilającego się mentalnego procesu, szczególnie począwszy od lat 70-tych, śledząc sytuacyjny komizm i absurdy PRL-u oraz zabawną i śmieszną pomysłowość sztuki kolejnych wcieleń RP, wystawa stawia pytania: czy możliwe jest uczynienie z asteizmu - jednego z tropów retorycznych, oznaczającego dowcip pozbawiony prostactwa - pojęcia szerszego niż pozwala na to jego retoryczne znaczenie, mianowicie jako kategorii opisującej kondycję mentalności obecnej? Dlaczego sztuka współczesna coraz bardziej usiłuje być dowcipna?
Powrót
Asteizm (od grec. asteidzomai – być dowcipnym, asteíos – miejski, wykształcony, obyty w towarzystwie, dowcipny) jako wiodący trend w sztuce obecnej rozsadza zastany kosmos i czyni z życia i sztuki nieustanny komos (grec. pochód) dowcipów rewoltujących aisthesis. Nie chodzi tu jednak o wybuchy pospolitego śmiechu, lecz o rygor i wigor asteizmu.
Wystawa – zorganizowana we współpracy Galerii Program i Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie - jest próbą przemyślenia twórczej mocy dowcipnych pomysłów w sztuce i postsztuce – w filmie, w sztuce performance i w plastyce. Podejmując kwestię dowcipu jako nasilającego się mentalnego procesu, szczególnie począwszy od lat 70-tych, śledząc sytuacyjny komizm i absurdy PRL-u oraz zabawną i śmieszną pomysłowość sztuki kolejnych wcieleń RP, wystawa stawia pytania: czy możliwe jest uczynienie z asteizmu - jednego z tropów retorycznych, oznaczającego dowcip pozbawiony prostactwa - pojęcia szerszego niż pozwala na to jego retoryczne znaczenie, mianowicie jako kategorii opisującej kondycję mentalności obecnej? Dlaczego sztuka współczesna coraz bardziej usiłuje być dowcipna?
Powrót
