Dorota Świdzińska - Archiwum

Celem nadrzędnym działań twórczych autorki jest zgłębienie i zaakceptowanie procesu starzenia się, uświadomienie sobie jego nieuchronności, „obłaskawienie” i pogodzenie się z nim. Penetrując tę sferę życia, stykając się z ludźmi w wieku sędziwym, poznając ich cichą egzystencję na uboczu zauważa ich problemy, lęki i frustracje. Świdzińską interesuje ten krótki czas odchodzenia, zanikania, atrofii ciała i umysłu - jak i poczucie straty i cały wachlarz uczuć z tym związany.
Jak pisze: Chciałabym przywrócić w społeczeństwie szacunek dla starości. Chciałabym, aby w Polsce, tak, jak w konfucjańskich Chinach, człowiek stary traktowany był z godnością i należną mu czcią. Jestem przekonana, i staram się przekonać o tym innych, że stary człowiek to przede wszystkim wiedza, doświadczenie, wyrozumiałość, cierpliwość, czułość i ciepło. A to, że spotykamy czasem starych ludzi sfrustrowanych, zalęknionych i nieufnych jest skutkiem obchodzenia się z nimi przez społeczeństwo, w którym przyszło im dożywać swoich dni.