Don't try this at home. Jackass a sztuka wspolczesna
wernisaż: 6 lipca 2007, godz. 19.00
udział biorą: Oskar Dawicki, Igor Krenz, Pawel Ksiazek oraz Jackass Polska.
Projekt Don't try this at home (taki tekst pojawia się zawsze na końcu programu telewizyjnego Jackass emitowanego w MTV) skupiony jest na analizie przestrzeni pomiędzy sztuką wspołczesną a Jackass, a więc pomiędzy dwoma transgresyjnymi obszarami kultury, i polega na inicjowaniu współpracy pomiędzy "performerami naiwnymi" a uznanymi polskimi artystami wspołczesnymi, trudniącymi sie głównie performersko-interwencyjnymi strategiami artystycznymi. Oskar Dawicki zaproponował Jackass wykonanie performance polegającego na leżeniu w bezruchu i słuchaniu przez godzine egzystencjalnej, depresyjno-defetystycznej poezji Emila Ciorana czytanej przez Dyrektora Centrum Sztuki Wspołczesnej w przestrzeni wystawy międzynarodowej kolekcji sztuki wspołczesnej. Igor Krenz zaproponowal Jackass wykonanie performance polegającego na ogladaniu jego 8-godzinnego filmu Palace o Palacu Kultury i Nauki w Warszawie, będącego remakem słynnego dzieła Andy Warhola Empire. Paweł Książek wykonał serię obrazów i rysunków wychwytujących podobne motywy wizualno-performatywne obecne zarówno w klasycznych performances i happeningach z lat 60. i 70. (m.in. Valie Export, akcjoniści wiedeńscy), jak i w środowisku Jackass.
Projekt Don't try this at home prezentuje Jackass jako fenomen kreatywności naiwnej, outsiderskiej, amatorskiej, folkowej, który można określić mianem "performance naiwnego". Ich głupawe i żenujące akcje nie mają charakteru czy intencji artystycznej, motywowane są jednak entuzjazmem, jak rownież właściwą okresowi dojrzewania potrzeba ekspresji i intuicyjnego badania granic (swojego ciała, porządku obyczajowego, społecznego etc.). W fenomenie Jackass dogorywa cała tradycja awangardowego happening'u, performance'u, sztuki akcji, interwencji, ale również "sztuka żenujaca", "abject art" etc., jest ona nieświadomie przywoływana i dewaluowana. W projekcie Don't try this at home chodzi o uświadomienie tej dewaluacji, tej niechcianej i paradoksalnej realizacji awangardowych postulatów dotyczących ściślejszych związkow sztuki z życiem.
Powrót
udział biorą: Oskar Dawicki, Igor Krenz, Pawel Ksiazek oraz Jackass Polska.
Projekt Don't try this at home (taki tekst pojawia się zawsze na końcu programu telewizyjnego Jackass emitowanego w MTV) skupiony jest na analizie przestrzeni pomiędzy sztuką wspołczesną a Jackass, a więc pomiędzy dwoma transgresyjnymi obszarami kultury, i polega na inicjowaniu współpracy pomiędzy "performerami naiwnymi" a uznanymi polskimi artystami wspołczesnymi, trudniącymi sie głównie performersko-interwencyjnymi strategiami artystycznymi. Oskar Dawicki zaproponował Jackass wykonanie performance polegającego na leżeniu w bezruchu i słuchaniu przez godzine egzystencjalnej, depresyjno-defetystycznej poezji Emila Ciorana czytanej przez Dyrektora Centrum Sztuki Wspołczesnej w przestrzeni wystawy międzynarodowej kolekcji sztuki wspołczesnej. Igor Krenz zaproponowal Jackass wykonanie performance polegającego na ogladaniu jego 8-godzinnego filmu Palace o Palacu Kultury i Nauki w Warszawie, będącego remakem słynnego dzieła Andy Warhola Empire. Paweł Książek wykonał serię obrazów i rysunków wychwytujących podobne motywy wizualno-performatywne obecne zarówno w klasycznych performances i happeningach z lat 60. i 70. (m.in. Valie Export, akcjoniści wiedeńscy), jak i w środowisku Jackass.
Projekt Don't try this at home prezentuje Jackass jako fenomen kreatywności naiwnej, outsiderskiej, amatorskiej, folkowej, który można określić mianem "performance naiwnego". Ich głupawe i żenujące akcje nie mają charakteru czy intencji artystycznej, motywowane są jednak entuzjazmem, jak rownież właściwą okresowi dojrzewania potrzeba ekspresji i intuicyjnego badania granic (swojego ciała, porządku obyczajowego, społecznego etc.). W fenomenie Jackass dogorywa cała tradycja awangardowego happening'u, performance'u, sztuki akcji, interwencji, ale również "sztuka żenujaca", "abject art" etc., jest ona nieświadomie przywoływana i dewaluowana. W projekcie Don't try this at home chodzi o uświadomienie tej dewaluacji, tej niechcianej i paradoksalnej realizacji awangardowych postulatów dotyczących ściślejszych związkow sztuki z życiem.
Powrót
