De immundo
Udział biorą: Seweryn Swacha, Piotr Asfeld, Hanna Śliwińska, Tomasz Płonka, Gruba Najgorsza, Justyna Adamczyk, Rafał Wilk, Michał Jankowski.
Wystawa De immundo została zainspirowana książką Jeana Claira o tym samym tytule. W książce tej, Clair analizuje współczesną kulturę artystyczną przez pryzmat nieczystości, rozumianej dosłownie jako fizyczna cielesność, ekskrementy, masochistyczne, graniczne zachowania artystów. Ta swoista poetyka abjectu, tego, co odrzucane w kulturze, od lat stanowi oręż wielu artystów w walce z postępującą estetyzacją kultury. Szok, a zarazem towarzysząca mu fascynacja tym-co-ukryte, tym-co-chrome, powodowane wśród odbiorców zastosowaniem tak radykalnych środków wyrazu, staje się próbą zwrócenia uwagi na rudymentarne, choć wypierane ze społecznej świadomości aspekty życia w kulturze. Wystawa przygotowywana w Studio BWA nie jest jednak tylko li powtórzeniem tez zawartych w pracy Claira. Po doświadczeniach światowej i rodzimej sztuki nazywanej krytyczną, bądź sztuką ciała, taka propozycja byłaby epigoństwem. Staramy się raczej zastanowić, z jakiej pozycji wychodzi dziś twórca, w chwili, gdy najbardziej radykalne projekty awangardy i neoawangardy trawestowane są przez kulturę pop, a tym samym nie posiadają już dziś zdolności docierania do odbiorców poprzez szok nachalnego naturalizmu. Dojrzewając w czasach największych artystycznych skandali, „oswajając się” z nimi jako typową praktyką artystyczną, twórca staje wobec potrzeby ustosunkowania się do nowej, świeckiej tradycji subwersji i konieczności opatrywania jej własnym komentarzem. Czym jest więc dziś nieczystość? Być może, tradycyjnie przeciwstawiana niewinności, jaką cechuje się wiek dziecięcy, nieczystość stanie się synonimem dorastania, wchodzenia w kulturę. Symboliczny akt inicjacji w kulturę będzie postrzegany jako poddanie się nieczystości, dostąpienie tajemnicy cielesności. Deklinacja nieczystości nie jest dojrzałością samą w sobie, raczej fazą przejściową dojrzewania. Fazą zawieszenia między dziecięcą dziewiczością a fascynacją i rojeniami na temat dorosłości.
Powrót
Wystawa De immundo została zainspirowana książką Jeana Claira o tym samym tytule. W książce tej, Clair analizuje współczesną kulturę artystyczną przez pryzmat nieczystości, rozumianej dosłownie jako fizyczna cielesność, ekskrementy, masochistyczne, graniczne zachowania artystów. Ta swoista poetyka abjectu, tego, co odrzucane w kulturze, od lat stanowi oręż wielu artystów w walce z postępującą estetyzacją kultury. Szok, a zarazem towarzysząca mu fascynacja tym-co-ukryte, tym-co-chrome, powodowane wśród odbiorców zastosowaniem tak radykalnych środków wyrazu, staje się próbą zwrócenia uwagi na rudymentarne, choć wypierane ze społecznej świadomości aspekty życia w kulturze. Wystawa przygotowywana w Studio BWA nie jest jednak tylko li powtórzeniem tez zawartych w pracy Claira. Po doświadczeniach światowej i rodzimej sztuki nazywanej krytyczną, bądź sztuką ciała, taka propozycja byłaby epigoństwem. Staramy się raczej zastanowić, z jakiej pozycji wychodzi dziś twórca, w chwili, gdy najbardziej radykalne projekty awangardy i neoawangardy trawestowane są przez kulturę pop, a tym samym nie posiadają już dziś zdolności docierania do odbiorców poprzez szok nachalnego naturalizmu. Dojrzewając w czasach największych artystycznych skandali, „oswajając się” z nimi jako typową praktyką artystyczną, twórca staje wobec potrzeby ustosunkowania się do nowej, świeckiej tradycji subwersji i konieczności opatrywania jej własnym komentarzem. Czym jest więc dziś nieczystość? Być może, tradycyjnie przeciwstawiana niewinności, jaką cechuje się wiek dziecięcy, nieczystość stanie się synonimem dorastania, wchodzenia w kulturę. Symboliczny akt inicjacji w kulturę będzie postrzegany jako poddanie się nieczystości, dostąpienie tajemnicy cielesności. Deklinacja nieczystości nie jest dojrzałością samą w sobie, raczej fazą przejściową dojrzewania. Fazą zawieszenia między dziecięcą dziewiczością a fascynacją i rojeniami na temat dorosłości.
Powrót
