Dariusz Mlącki - Nieustający zapach róż

Nieustający zapach róż to wystawa obrazów z ostatnich dwóch lat. Obrazy jak zwykle wchodzą z widzem w grę. Chwilami identyfikacja obrazu czy malarskiego przedmiotu nie jest taka prosta, mimo że prezentowane tematy są dobrze każdemu znane.Koperty z róz, z chmur, pudełka, statki, gry dziecięce, to wszystko to opakowania dzieciństwa. Duże formaty, przeskalowania przedmiotów sprawiają, że jesteśmy troszkę mniejsi, może bardziej dziecinni. Wystawa działa szczególnie na emocje. Dotyka rzeczy najważniejszych, rozbudza tęsknoty. Mlącki od kilku lat bawi się iluzją, stosując ją jako środek wyrazu. Stawia malarstwo na granicy abstrakcji i realizmu, znaku i iluzjonizmu. Przekracza pozory używając pozorów.
Artysta wystawiał w wielu prestiżowych galeriach, m.in.: CSW Zamek Ujazdowski, Bunkier Sztuki, Galeria Biała, Galeria Promocyjna, Orwarta Pracownia w Krakowie, Galeria Nautilius. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego, Zachęty, kolekcji Perii, Galerii Studio, Fundacji Adenauera, Centrum Rzeżby w Orońsku, Muzeum w Chełmie.

Z Dariuszem Mląckim rozmawia Piotr Baumlass

Piotr Baumlass: Dlaczego nie podążasz za sztuką krytyczną, przynoszącą szybciej uznanie i lepszą lokalizację w obiegu krytyczno galeryjnym?

Dariusz Mlącki: Nie zajmuję się sztuką krytyczną ani społeczną, ani ekologiczną, neopopową nie używam rzutnika nie stawiam palm, nie obsadzam bluszczem miasta. Są od tego lepsi i zainteresowani tym bardziej niż ja. Włączenie się w jakiś modny kierunek czy program narzucony przez kuratora w moim przypadku dałby rezultat mizerny. Powstałaby realizacja o charakterze działania artystycznego a nie działania twórczego a to mnie już wcale nie interesuje. Pewnie można coś ugrać na znalezieniu się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie przy odpowiednim programie,ale ja i tak karmicznie udam się w miejsce nieodpowiednie i będę albo za wcześnie albo za późno.

PB: Może właśnie z tego powodu trudno cię zlokalizować. Bywałeś w różnych miejscach ale do końca nie pozostałeś w żadnym z nich. Wystawiałeś w Lubelskiej Galerii Białej, w Galerii Rzeźby, poznańskiej ABC, gdańskim Kole, w Zamku Ujazdowskim, Bunkrze Sztuki, Otwartej Pracowni w Krakowie, Uczestniczyłeś w wielu wystawach z grupą artystów związanych z dr Bożeną Kowalską. Czy gdzieś jest ci najbliżej?

DM: Za tymi miejscami stoją ludzie i to oni przyciągają. Wzajemnie tworzy się sytuacje artystyczne oraz inspiracje. Te miejsca są dla mnie szczególne To one pozwalały mi na konfrontacje w najlepszych warunkach z najlepszymi artystami. Galeria Biała to moja młodość artystyczna, niepowtarzalne klimaty, emocje, duża ilość wystaw krytycy wyjazdy, Zjeżdżaliśmy się do Lublina zaczarowani. To była czysta biała sztuka. Otwarta Pracownie to również piękna idea niekomercyjnego miejsca. Stowarzyszenie gromadzi głównie malarzy ,dając nam możliwość wystawiania sztuki w bezkontekście, co oznacza że pokazywane prace są tym czym są naprawdę. Jest to dla mnie wartość, którą trudno znaleźć gdzie indziej.

PB: Wziąłeś udział w kilku wystawach organizowanych przez dr Bożenę Kowalską. Jak to wspominasz?

DM: Po mojej wystawie w Zamku Ujazdowskim "Koperta" robionej przez Marka Gożdziewskiego, dr Bożena Kowalska zaprosiła mnie na plener do Okuninki jednocześnie zapraszając mnie do grona wybitnych geometrystów. To zaufanie oraz kontakt z tak wybitnymi artystami wzmocnił mnie na wiele lat. Bożena stworzyła interaktywne miejsce, pełne wykładów, odczytów, prezentacji, wystaw, publikacji, dyskusji, gości z różnych stron świata. Jest to postać wyjątkowa i stwarza wyjątkowe sytuacje.

PB: Jesteś absolwentem warszawskiej ASP, z pracowni Tadeusza Dominika ale nie zauważam wpływów mistrza w twoim malarstwie.

DM: Na pewno są pod skórnie i dotyczą obszaru emocji. Na tym polega mistrzostwo pedagoga, profesor uważa, że malarstwa nie można nauczyć i uczył patrzenia. Cała tajemnica uczenia, to zobaczyć jednocześnie to samo. Tadeusz Dominik dawał wolność a własną twórczością pokazywał nam czystą wartość malarską, czystą emocję. Dla mnie to było najcenniejsze.

PB: Czy w swojej działalności pedagogicznej wykorzystałeś te idee?

DM: Antoni Fałat zaprosił mnie do prowadzenia malarstwa w Europejskiej Akademii Sztuk, Mając 28 lat otrzymałem stanowisko profesora a studenci nie zawsze byli młodsi ode mnie. Ja także uczyłem patrzeć, widzieć to samo. Wtedy korekta ma sens. Uczenie to ciężka praca ale satysfakcjonująca. Uczy się, także pedagog od studentów. Na tych obszarach musi zaistnieć zaufanie i przyjaźń, aby student się rozwijał a jego sztuka była coraz głębsza.

PB: Dlaczego zrezygnowałeś z uczenia?

DM: Po dziewięciu latach zrezygnowałem. Miałem coraz mniej czasu na własną twórczość. Angażowanie się w aneksy dyplomowe, duża ilość studentów, organizowanie wystaw, zabierało emocje, nie potrafiłem tego pogodzić. Wspominam ten okres jako cos bardzo fajnego, co mi się przytrafiło. Tysiące korekt wyrabia patrzenie. Do dzisiejszego dnia widząc obraz automatycznie ustawiam się do korekty, ale się opanowuję, a swoje mądrości zostawiam dla siebie. Praca w uczelni pozwoliła mi na kontakt z wspaniałymi pedagogami artystami: Franciszkiem Starowieyskim, Dorotą Zemłą, Basią Szubińską ,Julianem Pałką, Mieczysławem Wasilewskim, Izą Galicką, Zbysławem Maciejewskim, Ewą Zawadzką i wielu innymi.

PB: Po rezygnacji z pracy w uczelni zająłeś się, także malarstwem ściennym. Wystrój Tsariny na Jezuickiej 3 zaliczany jest do 30 obiektów o najlepszym wystroju na świecie a niektórzy mówią, że jest w pierwszej dziesiątce.

DM: To była praca zbiorowa. Zaangażowanych było wielu ludzi. Główna idea była Magdy Gessler. Magda zaprosiła mnie i Dorotę Zemłę do wykonania ponad 600 metrów kwadratowych malowideł. Z przerwami malowaliśmy ją około roku. Jest to obiekt wyjątkowy. Wszystko z ręki i na żywioł. Magda rzucała hasło a my szukaliśmy rozwiązania malarskiego. Malując setki metrów w Tsarinie, myślałem często o dawnych malarzach malujących iluzjonistycznie, a także o bólu karku, głowy i kręgosłupa.

PB: Czy można pogodzić sztukę wysoką z zamówieniem komercyjnym?

DM: Dzisiaj często pod hasłem sztuki wysokiej kryje się komercyjne zamówienie za które płaci np. jakaś instytucja czy sponsor prywatny. Są artyści, którzy za pokrojenie chleba z odpowiednim komentarzem, mogą uzyskać imponujące honorarium, i to jak najbardziej pod hasłem sztuki wysokiej. Malarstwo dekoracyjne w odpowiednim kontekście, spokojnie mogłoby być sztuką wysoką. Dla mnie jest to zamówienie i wykonuję. je dla wynagrodzenia. Często towarzyszy temu duża satysfakcja, a czasami nie. Wszystko zależy od klienta.
Czasami zamówienia są tak dziwaczne, a potrzeby ludzkie w zakresie malarstwa tak niesamowite, że powstałe prace spokojnie można pokazać w awangardowych galeriach. Myślę, że napiszę kiedyś książkę o tych realizacjach i klientach.
W moim przypadku ogromna ilość wykonanych malowideł dała mi warsztatową łatwość a iluzjonizm stał się jednym z elementów mojej koncepcji artystycznej.

PB: Czy mógłbyś w kilku słowach określić swoje malarstwo i koncepcje artystyczną.

DM: Unikałem zawsze analizy własnej sztuki, ponieważ bałem się, że jak to zwerbalizuje to wszystko stanie się jasne i zniknie powód malowania, Przed płótnem wolę być głupcem niż mądralinem.
Zawsze interesowało mnie ustawienie się na granicy abstrakcji i realizmu. To ustawienie dawało mi skalę ,która to z kolei pozwalała wyrazić treści o odpowiednim zabarwieniu emocjonalnym. To chroniło mnie od stylizacji i formalizmów.
Malowałem okna, drzwi, wyłączniki wycieraczki, glazury, deski, krzesła, lustra, itd. Wieszałem je w miejscach zwyczajowych; okno tam gdzie okno, pstryczek tam gdzie pstryczek, itd. Ukrywałem malarstwo i czekałem czy oglądający je znajdzie. Lubię oszukać na chwilę oko, po to by widz poczuł z ulgą, że prawdą jest na pewno on sam.

PB: "Nieustający zapach róż", to tytuł najnowszej wystawy w galerii DAP na Mazowieckiej, o co tu chodzi?

DM: Chodzi o opakowania dzieciństwa, zapachy, czyste emocje, tęsknoty. O nieustający zapach róż, o banał w najczystszej formie, one ciągle pachną a ja ciągle maluję.


Powrót