Daniel Rumiancew - Niskie ciśnienie, porywisty wiatr
Tytuł wystawy sprawia wrażenie komunikatu meteorologicznego, ale niskie ciśnienie może też mieć też człowiek. Objawami tej choroby są zawroty głowy, zimne stopy i ręce, senność i spowolnienie. Istnieje też slangowe „niskie ciśnienie”, czyli mała motywacja, niechęć do podporządkowania się presji, odmowa dużego wysiłku. Porywisty wiatr odnosi do przeciwnego bieguna: natchnienia, nieokiełznanych emocji, romantycznej gorączki, zatem gotowości przyjęcia na swe barki całego świata. Wszystkie te poziomy obecne są w pracach Daniela Rumiancewa.
Artysta używa zarówno języka wolnego od retorycznego zapału i perswazji, która ma doprowadzić do pożądanych przez nadawcę komunikatu wniosków, jak i krzykliwych, przerysowanych metafor. Jego tworzywem są sytuacje aranżowane, mieniące się niezwykłością oraz opatrzone obrazy z codziennego otoczenia, które choć bliskie doświadczeniu przeciętnego/nej odbiorcy/czyni, pozostają mało obecne czy też widoczne w kulturze popularnej. Kontekst, mimo iż bliski, musi być nazywany przez odbiorców na nowo. Rumiancew odwołuje się do percepcji, chciałoby się powiedzieć – osobniczej, niezapośredniczonej, konstruując opowieści nieco z innego porządku niż te, do których przyzwyczaja nas medialny szum. Stosuje wydłużone ujęcia, a narracja i „wydarzeniowość” pozostają zredukowane są do minimum. Koncentracja na danym widoku może powodować odsłonięcie, sprowokowanie i wyprodukowanie kolejnych warstw znaczeniowych, bądź… znudzenie. Jeśli uwaga zostanie utrzymana, po stosunkowo krótkim czasie okazuje się także, że owa „nieruchomość” jest myląca, w pozornie ciasno zakreślonych ramach odbywają się gry różnych komunikatów i napięć.
Daniel Rumiancew (ur. 1970 r.) studiował filozofię na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz fotografię na Wydziale Komunikacji Multimedialnej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Zajmuje się wideo, fotografią i performance. Jednym z ważniejszych wątków, które podejmuje w swoich pracach, są szeroko pojęte kwestie tożsamości rozpatrywane z różnej perspektywy, problematyka gender, a szczególnie problem męskości. W swojej sztuce Daniel Rumiancew analizuje rolę mężczyzn we współczesnym świecie. Demaskuje sztywne podziały funkcjonujące w większości rodzin (Love Song, 2000), zrzuca i zakłada kostiumy płci, ukazując możliwości subwersji płciowej (Autoerotique, 2003), łamie kulturowe tabu (Zielono-żółty, 2005). W 2005 r. Daniel Rumiancew wziął udział wystawie BOYS w krakowskim Bunkrze Sztuki. Podejmowała ona problem współczesnej męskości, kładąc nacisk na dwie kwestie: pojawienie się nowego typu mężczyzny (metroseksualnego), a jednocześnie funkcjonowanie w kulturze tradycyjnych wzorów męskości (twardego macho). W tle wszystkich prezentowanych prac znajdowało się naruszenie stabilności oczywistych ról płciowych oraz przekroczenie granicy wyznaczonej pomiędzy przestrzenią kobiecą a męską, co można było zaobserwować we wcześniej wspomnianej pracy Daniela Rumiancewa Autoerotique. Na wystawie indywidualnej Rumiancewa w 2005 roku w Galerii Potocka w Krakowie zaprezentowany został filmowy dyptyk Fordanser (część pierwsza i ostatnia). W pierwszej projekcji artysta tańczy walca do muzyki z „Nocy i dni”, przemierzając sale balowe Pałacu Kultury i Nauki. Tańczy samotnie, a właściwie w towarzystwie kamery przytulonej do piersi. Na drugim ekranie pokazane jest jego ciało (zwłoki) leżące na brzegu rzeki, do połowy unieruchomione przez gips. Gest rąk wskazuje na to, że bohater umarł, tańcząc. Oba filmy są refleksją na temat sytuacji mężczyzny we współczesnej kulturze patriarchalnej. Mężczyzny usiłującego sprostać narzuconym przez tradycję i społeczeństwo wymaganiom – i przegrywającego. Wizja bezbronnego, samotnego, opuszczonego stworzenia ośmiesza stereotypy męskości. Spojrzeniem na inną męską rolę była wystawa Wyprawa do drugiego pokoju pokazana w 2007 roku w warszawskiej Galerii Czarnej. Rumiancew wyświetlił reprodukcje zdjęć z „National Geographic” w prywatnym mieszkaniu i umieścił siebie w roli ich bohatera – podróżnika, zdobywcy nowych terytoriów, triumfatora. Tęsknota za wielką, męską siłą, która zwycięża wszelkie przeciwności oraz potrzeba odbycia egzotycznych podróży skonfrontowana została z trudnością opuszczenia bezpiecznego azylu – własnego mieszkania. Wyobrażenia o świecie mogą pochodzić z pism podróżniczych, reklamowych folderów, wiadomości w telewizji, ale także antropologicznych studiów – mówi Rumiancew. Na ogół pozostają jednak tylko kalkami, schematami i tym samym uniemożliwiają prawdziwe uczestnictwo w innej kulturze. Z drugiej strony „mikrokultura”, którą tworzymy we własnym otoczeniu może być równie ciekawa, co najodleglejsza egzotyka. Po co więc wychodzę z domu? W Galerii Arsenał w Białymstoku pokazane zostaną m. in. prace: Mglisty dzień, Widok z okna, DJ, Szloch, Fordanser i Wyprawa do drugiego pokoju.
Powrót
Daniel Rumiancew (ur. 1970 r.) studiował filozofię na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz fotografię na Wydziale Komunikacji Multimedialnej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Zajmuje się wideo, fotografią i performance. Jednym z ważniejszych wątków, które podejmuje w swoich pracach, są szeroko pojęte kwestie tożsamości rozpatrywane z różnej perspektywy, problematyka gender, a szczególnie problem męskości. W swojej sztuce Daniel Rumiancew analizuje rolę mężczyzn we współczesnym świecie. Demaskuje sztywne podziały funkcjonujące w większości rodzin (Love Song, 2000), zrzuca i zakłada kostiumy płci, ukazując możliwości subwersji płciowej (Autoerotique, 2003), łamie kulturowe tabu (Zielono-żółty, 2005). W 2005 r. Daniel Rumiancew wziął udział wystawie BOYS w krakowskim Bunkrze Sztuki. Podejmowała ona problem współczesnej męskości, kładąc nacisk na dwie kwestie: pojawienie się nowego typu mężczyzny (metroseksualnego), a jednocześnie funkcjonowanie w kulturze tradycyjnych wzorów męskości (twardego macho). W tle wszystkich prezentowanych prac znajdowało się naruszenie stabilności oczywistych ról płciowych oraz przekroczenie granicy wyznaczonej pomiędzy przestrzenią kobiecą a męską, co można było zaobserwować we wcześniej wspomnianej pracy Daniela Rumiancewa Autoerotique. Na wystawie indywidualnej Rumiancewa w 2005 roku w Galerii Potocka w Krakowie zaprezentowany został filmowy dyptyk Fordanser (część pierwsza i ostatnia). W pierwszej projekcji artysta tańczy walca do muzyki z „Nocy i dni”, przemierzając sale balowe Pałacu Kultury i Nauki. Tańczy samotnie, a właściwie w towarzystwie kamery przytulonej do piersi. Na drugim ekranie pokazane jest jego ciało (zwłoki) leżące na brzegu rzeki, do połowy unieruchomione przez gips. Gest rąk wskazuje na to, że bohater umarł, tańcząc. Oba filmy są refleksją na temat sytuacji mężczyzny we współczesnej kulturze patriarchalnej. Mężczyzny usiłującego sprostać narzuconym przez tradycję i społeczeństwo wymaganiom – i przegrywającego. Wizja bezbronnego, samotnego, opuszczonego stworzenia ośmiesza stereotypy męskości. Spojrzeniem na inną męską rolę była wystawa Wyprawa do drugiego pokoju pokazana w 2007 roku w warszawskiej Galerii Czarnej. Rumiancew wyświetlił reprodukcje zdjęć z „National Geographic” w prywatnym mieszkaniu i umieścił siebie w roli ich bohatera – podróżnika, zdobywcy nowych terytoriów, triumfatora. Tęsknota za wielką, męską siłą, która zwycięża wszelkie przeciwności oraz potrzeba odbycia egzotycznych podróży skonfrontowana została z trudnością opuszczenia bezpiecznego azylu – własnego mieszkania. Wyobrażenia o świecie mogą pochodzić z pism podróżniczych, reklamowych folderów, wiadomości w telewizji, ale także antropologicznych studiów – mówi Rumiancew. Na ogół pozostają jednak tylko kalkami, schematami i tym samym uniemożliwiają prawdziwe uczestnictwo w innej kulturze. Z drugiej strony „mikrokultura”, którą tworzymy we własnym otoczeniu może być równie ciekawa, co najodleglejsza egzotyka. Po co więc wychodzę z domu? W Galerii Arsenał w Białymstoku pokazane zostaną m. in. prace: Mglisty dzień, Widok z okna, DJ, Szloch, Fordanser i Wyprawa do drugiego pokoju.
Powrót
