Cielesne kontinuum

Nasza cielesność, nasza cielesna powłoka jest rodzajem membrany, czułego i czującego interfejsu pomiędzy tym, co jest w nas duchowe, głębokie a otaczającym światem. Symbolicznie, chociaż także zupełnie realnie, oprawą cielesności jest skóra. To granica naszej korporalności, próg podmiotowości, czułe peryferie, jak również tychże własności wieloznaczna metafora. Skóra stała się swego rodzaju lejtmotywem „cielesnego przedsięwzięcia”.
Fenomenowi cielesności przyglądam się z artystycznej perspektywy, poprzez konkretne realizacje oraz zapisywanie refleksji artystów, którzy współtworzą doświadczenie „cielesnego kontinuum”. Czy doświadczenia ciała jest „przekładalne” na sztukę? A jeśli tak, to jaki sposób? Aspektów cielesności może być wiele i w trakcie pracy nad projektem ujawniło się kilka potencjalnych cielesnych ujęć. Cielesność rysuje się przede wszystkim jako intymne, osobiste doświadczenie i jako doświadczenie sztuki. Inspiruje do podejmowania prób przełożenia go na jej materię: do oddawania cielesnych właściwości, przekładania procesów, percepcji, sensorycznych wrażeń i sensualnych jakości na język fotografii, rysunku, malarstwa, obiektu. Ciało jest źródłem osobistych narracji, indywidualnym i intymnym zapisem egzystencjalnego kontinuum. Korporalne doświadczenie jest także drogą współodczuwania, kreowania przestrzeni współbycia.
Wystawa prezentuje różne aspekty cielesności ujawniające się w twórczości zaproszonych do udziału w przedsięwzięciu artystów: Doroty Buczkowskiej, Tatiany Czekalskiej i Leszka Golca (Czekalska+Golec), Magdaleny Moskwy, Basi Sokołowskiej i Izabeli Żółcińskiej. Cielesność w ich ujęciu dotyka sensoryki i percepcji (Dorota Buczkowska i Izabela Żółcińska), tworzenia korporalnych metafor i metonimii (Magdalena Moskwa i Basia Sokołowska), dotyczy także współodczuwania i empatii na cielesnym poziomie (Czekalska+Golec). Pewne zakresy zainteresowań pokrywają się, jednak każdy z artystów opisuje je i domyka w indywidualny sposób, eksplorując „miejsca własne”. Temat ciała, jego reaktywności i receptywności, porusza intymne obszary, także te dotyczące uczuć i dotkliwych emocji, jednak w twórczości żadnego z artystów nie ujawniają się one w postaci ekshibicjonizmu. Cielesność prowadzi przede wszystkim przez przestrzenie indywidualizmu i osobności, ku peryferiom poetyki i subtelności.
Ze względu na charakter prac artystów oraz intymność i „wsobność” całego projektu, wystawa nie ma charakteru typowej zbiorowej, tematycznej ekspozycji. Jest raczej zestawem indywidualnych niewielkich prezentacji tak, aby każdy głos mógł uzyskać osobiste brzmienie. Kameralność projektu podkreśla też niewielka ilość prezentowanych obiektów - każdy z artystów pokaże od jednej do pięciu prac, wykonanych w różnych, lecz przede wszystkim „cielesnych” mediach: rysunku, malarstwie, fotografii, obiekcie i instalacji. Większość realizacji wybrana została spośród już istniejących prac, jednak pojawią się też nowe prace lub nowe aranżacje. W galerii wyodrębnionych zostanie pięć indywidualnych przestrzeni dla każdego z uczestników przedsięwzięcia.
Cielesne kontinuum jest także swego rodzaju „wizualizacją” powstającej, przygotowywanej przeze mnie książki, dlatego składają się na nią zarówno prace artystów uczestniczących w projekcie, jak i towarzyszące im wybrane fragmenty moich esejów. Ekspozycja jest pomyślana jako swego rodzaju wymiana, przestrzeń relacji między realizacjami artystów a tekstami, jako szczególne wizualno-literackie kontinuum.
Toruńska wystawa jest drugą odsłoną wystawienniczego projektu. Pierwsza miała miejsce w Galerii 13 muz w Szczecinie (1.02.-7.03.2014). Jednak ekspozycja w Wozowni nie będzie prostym powtórzeniem, to rozwinięcie, kontynuacja, prezentacja innych prac uczestników projektu, odrębna ekspozycja o indywidualnym wyrazie.
Cielesne kontinuum jest podsumowaniem przedsięwzięcia pod tym samym tytułem, będącego próbą opisania zjawiska w postaci literackich esejów oraz rozmów z zaproszonymi artystami, zrealizowanego przeze kuratorkę w ramach stypendium twórczego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w roku 2013.

Kurator - Lena Wicherkiewicz


Powrót