Ciało i płeć w teatrze lalek

Sztuka i kultura masowa ostatniego dziesięciolecia coraz silniej dominowana jest problemami ciała i płci. Płci biologicznej i kulturowej, jej społecznej roli, dylematami płciowej tożsamości. Uprzedmiotowienie, instrumentalne traktowanie ciała i płci coraz częściej zajmuje artystów, badaczy i krytyków. Zjawiskom artystycznym i kulturowym towarzyszy coraz bardziej pogłębiana i poszerzana humanistyczna refleksja. Rozkwitają genderowe studia, rozwija się teoria queer. Teatr lalek, oglądany z tej perspektywy, zdaje się być niezwykle bogatym i wdzięcznym polem penetracji. Magazyny polskich teatrów lalek są istną skarbnicą, pełną artystycznych okazów kobiecości i męskości - płci biologicznej i kulturowej, obiektów wyobrażających i uosabiających ideały kobiecego oraz męskiego piękna czy brzydoty; obiektów seksualnych pragnień, marzeń i lęków; symboli męskości i kobiecości. Znajdą się też okazy androgyniczne, bezpłciowe, jak też perwersyjnie igrające swą płciowością.


Powrót