Carlos Kunz - Geometria Melancholii

„Geometria melancholii” to próba uchwycenia substancji, z której wyłania się harmonia, jest narracją o przemijaniu, samotności i przymusie ciągłego redefiniowania „ja”. Uchwycone w migawce gry świateł przedmioty codziennego użytku zredukowane są do podstawowych form geometrycznych. Rzeczywistość pokazana na płótnach Carlosa Kunza przybiera formę skondensowaną i zamkniętą. Spoza zatrzymanych w bezruchu kompozycji wyziera samotność, odrębność, co sugerują wyraźnie zaznaczone kontury, jednorodność i wyrazistość form. Przy pomocy środków wyrazu artysta podkreśla nietrwałość egzystencji, stan ciągłej zmiany, umowność związaną z percepcją świata zastanego, brak skończoności – bryły przechodzą jedna w drugą , przenikają się, niektóre tracą swoją nominalną formę, zupełnie tak, jakby oglądano je w biegu. Odkształcona, „wygnieciona” faktura płócien przywodzi na myśl stan ciągłej zmiany, nieosadzenia w obrębie zastanych ram, a jednocześnie nieustannego  konstruowania „ja” wynikający z gromadzonych doświadczeń. Barwa często stanowi ramę dla centralnej części kompozycji - to próba opowiedzenia niewidzialnego, ciszy, towarzyszącej przemijaniu, projekcja jej istoty oraz składowych, rozbita na elementy pierwsze.
Twórczość Carlosa Kunza przywodzi na myśl niektóre fotografie Cartier-Bressona, jest próbą zmaterializowania uniwersalnej „substancji”, która decyduje o treści danej „chwili” poza czasem. Na styku faktur, barw i form powstaje przestrzeń dla kontemplacji i redefinicji tego, co stałe i tymczasowe, tożsame z „ja” i zapożyczone, wspólne i jednostkowe, pozwala przejrzeć się w lustrze porządku zaklętego w niekończącym się tańcu linii, światła i cienia.
Carlos Kunz urodził się w Argentynie w 1958 roku. Studiował malarstwo i rzeźbę na Akademii Sztuki w Cordobie (Argentyna). Współpracował z teatrami w Argentynie i na Dominikanie jako scenograf (Teatro Mayor, Teatro de Santiago de los Caballeros). Obecnie mieszka i pracuje w Polsce.




Powrót